Een klein maar hevig Liefdesverhaaltje. In een vorig leven, kinderloos, voltijds aan het werk en in Gent wonend, kon ik niet de Hoogpoort (bij de Kortemunt) doorgaan zonder de Toverdoos binnen te lopen. Het was een winkel met een labyrint-interieur van kleurige kamers en kromme trappen naar gewelfde kelders vol rommel, maar dure rommel. Peperdure rommel. Ik trakteerde mezelf daar ettelijke keren op – zoals de Engelsen het zeggen: eye-candy. Ze verkochten alleen oude spullen. Er stond niets nieuw. Veel antieke kant, zilver, poppen, vintage speelgoed en postkaarten, wiegen, ledikantjes, lessenaartjes, porselein etc. Ze hadden ook het hele jaar door Victoriaanse Kerstspullen. Veelal ging ik na het ronddwalen in alle ruimtes onder en boven de grond naar buiten met een kerstbal, een rolletje lint of een postkaartje uit ik-durf-anders-niet-voorbij-de-kassa-angst. Maar twee keer ben ik er bewust heen gereden om een ‘grote aankoop’ te doen. De eerste keer om een oud-turquoise sofa zonder rugleuning te kopen die ik twee dagen eerder had zien staan samen met mijn lief. Hij vond het toen geen goed idee omdat de slijtage heviger dan mooi was. Maar twee dagen later dacht ik: “Ik ga er toch om.” Vierhonderdvijftig euro op zak en de achterbank in de auto alvast platgelegd. Maar de zetel was verkocht. Weg. Bijna een jaar later identiek dezelfde situatie met een appelblauwgroene sofa zonder rugleuning. Weliswaar slechts tweehondervijftig euro maar deze sofa was eigenlijk voorbij het stadium van toonbaar. Een van de springveren zat zelfs al door de bekleding. Niettemin vond ik het jammer dat ik die aankoop ook gemist had. Ik zocht op internet (de klassieke kanalen, E-bay, Etsy, Marktplaats) en vond sofa’s zonder rugleuning/ottomane zetels of window-seats in perfecte staat voor tweeduizend tot drieduizend euro (zonder verzending). Ik vond een bedrijf die ze opnieuw maakt, de modellen van begin vorige eeuw maar met materialen van nu. Zij vroegen tussen drie- en vijfduizend euro. Het bleef jaren sluimeren tot ik gisteren de kringloopwinkel binnenstapte. Daar stond hij. Exact dezelfde sofa zonder rugleuning zoals lang geleden in de toverdoos maar in – op het eerste gezicht - perfecte staat. Diep rood, ditmaal. Omdat ik met de drie kinderen was, kregen noch mijn geest noch mijn hart de informatie blijkbaar doorgestuurd. Ik zag de zetel, dacht ergens in mijn achterhoofd iets zoals: “Ik moet meteen kijken.” Maar het koortje met als refrein: “Mama kom eens kijken!” en als recitatieve: “Mama mag ik dit hebben?” slorpte alle hersenactiviteit op. Kwam daarbij een zijden(!) lichtblauw gordijn van precies de afmeting die ik nog nodig had voor de baby-zeemeerminnen-kamer en een kassa die aankondigde te sluiten en de sofa zonk weg in een soep van gedachten die troebel bleef tot ik na alle gezinsbeslommeringen in een droomloze slaap viel, ergens tussen middernacht en zes uur de volgende ochtend. De eerste drie uur van de dag was overwegend soep en pas bij het opstappen van de kinderen op de schoolbus en het eerste dutje van de dag van de baby kwam als een tientonner me de sofa weer binnengevallen. Verpletterd onder de druk van die tientongedachte begon mijn hart te pompen als bezeten. Ik kreeg geen hap binnen, kreeg het afwisselend warm koud en voelde me bijzonder opgejaagd. Het waren warempel dezelfde gevoelens die ik had toen ik verliefd werd op mijn lief, jaren geleden. Ik moest zo snel mogelijk naar de kringloopwinkel om die sofa te kopen. Of iemand anders zou me voor zijn. Hoe kon ik die gisteren laten staan? Hij mocht kosten wat hij wou. Nog niet opgemerkte beschadigingen nam ik voor lief. Ik MOEST die sofa hebben. Ik zocht nog eens op internet hoeveel er ongeveer gevraagd werd voor sofa’s zonder rugleuning en vond toen een naam die ik nog nooit eerder had gehoord: Het arme-mensen-zeteltje. De sofa werd zo genoemd begin van de vorige eeuw omdat je van de bank ook een dagbed (armleuningen volledig plat) een chaise longue (een armleuning volledig plat en een half gekanteld) of een tête-à-tête (tweemaal relax half gekanteld) kon maken. Vier meubels op de ruimte van één. Nog nooit heb ik zo uitgekeken naar het eerste teken van babyliefs wakker worden. Ze was amper wakker, kreeg een broodje in de hand en een doosje appelsap en werd de auto ingezet. De weg was nooit zo lang naar de Kringloopwinkel. Ik zag mezelf met vuurrode wangen in de autospiegel. Het verkeer was ellendig (ja hier! Op den buiten!) Alle tractoren en pikdorsers in dertig kilometer omtrek hadden opeens het idee gekregen om de expresweg op te rijden, vlak voor me. In het stadje aangekomen bleek de file naar de kringloopwinkelstraat fenomenaal. Allemaal voor die sofa dacht ik constant. Ze willen hem allemaal! Hij zal weg zijn. Mijn hart ging zo te keer dat de tijd opmerkelijk trager vooruitging. Dat de Kringloopwinkel op de sterkst hellende straat van ons land ligt, hielp ook niet omdat ik niet (zo goed) kan starten op een helling en je dat zo’n tweeëndertig keer per kwartier moet doen wanneer je er in de file staat. Natuurlijk waren alle parkeerplaatsen ingenomen op het (horizontale) parkeerpleintje. En de steile parkeerplaatsen in de straat zelf ook. Ik moest de straat helemaal tot het hoogste punt rijden en dan honderd huisnummers teruglopen met baby in de wandelwagen. Bergaf op spekgladde schoenen. Babylief genoot! In de winkel die sinds gisteren een metamorfose had ondergaan, kon ik maar tot in de helft van de ruimte raken. Hij stond in de tweede helft van de winkel. Alle kringloopmedewerkers stonden er met meubels te schuiven en de boel zat wat opgestopt. Ik wriemelde me tussen hen en de meubels met babylief in de armen. Hij stond er niet meer. (…) Ik vroeg het nog eens voor de zekerheid. “Dat kleine rode zeteltje? zonder rugleuning?” “Als je het hier niet ziet staan, is het weg” Zo hevig als mijn uitzinnigheid was geweest, zo hevig was nu de hartenpijn. Ik draaide me om. Keek toch nog eenmaal om. Toen zag ik tussen een hele hoop groen fluwelen mastodontische zetels een stuk dieprode armleuning. “Daar!” riep ik te luid. De mannen keken me verbaasd en humorloos aan. “Daar! Daar!” riep ik enthousiast. De mannen zuchtten verre van enthousiast. “Ik koop hem!” riep ik nog totaal nutteloos uit. Ik zag de mannen puzzelen als in een omgekeerd Tetris-spel om de kleine sofa van tussen de Dallas-salons en muurkasten te halen. Mijn verontschuldigende lach ketste af op de stoïcijns norse gezichten. Aan de kassa nog eenmaal koud om mijn hart. Ik had de prijs niet gecheckt en ook niet of er nog gebreken aan waren. De kassierster had het prijskaartje al in de hand en tikte in: een één en een vijf, een nul (honderdvijftig?) en dan nog een nul. (duizendvijfhonderd?) en dan een komma die langzaam opschoof tot na de vijf. (Vijftien?) VIJFTIEN euro? Ik heb mijn arme-mensen-zeteltje aan een arme-mensen-prijsje gekocht en binnen het uur stond hij in perfecte staat (!) in mijn woonkamer en ik, ik ben er sindsdien amper nog uit geweest…
You'll love the Dungannon 80Cm Scandy-style Wide Armchair at Wayfair.co.uk - Great Deals on all Furnitureproducts.
Cocktail / expo zeteltje soon at www.mrfrisko.com
Doodsengelen Het verhaal: Tijdens een missie in Erbil (Irak) slaagt geheim agent Sam de Wild, geplaagd door geesten uit het verleden, er niet in zijn doelwit, een Koerdische politicus, te doden. Terug in Nederland krijgt hij de kans zijn fout goed te maken, maar tegen een hoge prijs. Wat een eenvoudige eliminatie lijkt, blijkt al snel slechts een puzzelstukje in een internationaal complot. De inzet: een politieke omwenteling in Nederland en een machtsverschuiving in het Midden-Oosten. Tegen wil en dank bevindt Sam zich al snel in het middelpunt van deze intrige die zich uitstrekt van het politiek pluche in Den Haag, tot de onderwereld. Van de Iraakse bazaar, tot aan Jeruzalem. Wanneer Sam wordt gedwongen een oude vriendin te verraden, heeft dit verschrikkelijke gevolgen. Om zijn fout recht te zetten, is Sam al snel genoodzaakt al zijn schepen achter zich te verbranden. Maar of dit genoeg is? INKIJKEXEMPLAAR Mijn mening: In het eerste hoofdstuk lees je over gebeurtenissen op 7 september en in het laatste hoofdstuk lees je over gesprekken op 24 oktober. In deze korte tijd is het leven voor alle betrokkenen enorm veranderd. De lezer valt door de goede beschrijving van Sam de Wild meteen binnen in zijn wereld; zijn missie is het uitschakelen van een Koerdische leider met de naam Guzman. Guzman wordt beschermd door Alan Sivan en een klein leger lijfwachten, dat hem altijd omringt. Sam spreekt vloeiend Arabisch en door zijn donkere haar en door de zon gebruinde huid valt hij tussen Arabieren niet op. Door de vele terugkijkjes in het leven van Sam de Wild leren we hem goed kennen. Je kunt dit laatste deel goed lezen zonder de andere delen gelezen te hebben. Sofie Lafleur is journalist, heeft een Congolese moeder, een Waalse vader en woont in Brussel. Ze heeft donkere krullen, een getinte huid en blauwe ogen en veel mannen vinden haar aantrekkelijk. Ze woont samen met Philippe en samen zorgen ze voor haar vierjarige zoon Marcel uit een eerdere relatie. De relatie tussen Philippe en Sofie is ontroerend mooi beschreven. Sofie Lafleur is in de gelegenheid om Murat Guzman te interviewen en raakt betrokken bij een politiek spelletje en een aanslag. Niets zal daarna voor haar nog hetzelfde zijn. Vanaf het begin is deze actiethriller gevuld met veel geweld, de lezer kan al op de eerste bladzijde veel bloedvergieten verwachten. Een heleboel mensen krijgen ervan langs op een manier die soms onvoorstelbaar is. Maar door de goede dialogen en beschrijvingen van de gebeurtenissen wordt hetgeen men leest werkelijkheid. Er worden drie hoofdlijnen beschreven vanuit hun verschillende perspectieven. Door de wisselingen in perspectief en de korte hoofdstukken zou men het overzicht een beetje kwijt kunnen raken. Maar hierdoor lees je ook gretig door, want je wilt tenslotte niets missen. ‘Doodsengelen’ is een thriller die zich afwisselend afspeelt in Nederland, Irak en Israël. Een van de hoofdpersonen is Hein de Rijcke. Hij neemt afscheid van zijn positie als generaal in het Nederlandse leger, maar heeft zeker nog politieke ambities. Niet iemand om uit het oog te verliezen. Hij heeft helpers om de macht van de Volkspartij Nederland vlak voor de verkiezingen te vergroten door de kiezers te vertellen wat ze willen horen, maar dan uiteindelijk toch anders te regeren. “Iets meer dan een week hadden ze nog om een zeteltje of vier extra te veroveren. Hein wist dat het kon. Het plannetje was waterdicht. Hij voelde zich net een marionettenspeler die, samen met zijn team, aan de touwtjes trok. De bevolking zou dansen.” ‘Doodsengelen’ is een actiethriller die zich in een wereld afspeelt waarin kindermisbruik en kinderhandel aan de orde van de dag zijn; niet zichtbaar voor iedereen, maar het gebeurt achter de schermen en niet alleen door de brave burgers maar ook door de leiders. De afkortingen die gebruikt worden door de auteur, worden meestal op de volgende bladzijde al verklaard. Het is duidelijk dat de achtergrond van Wouter Helders een grote rol heeft gespeeld bij het tot stand komen van deze serie. De lezer zal zo nu en dan een brok in zijn of haar keel krijgen bij hetgeen te lezen is. Kan het nog erger, vraag je jezelf af? Maar dat kan inderdaad. “De zwarte loop van het wapen was op de achterkant van het hoofd van Marcel gericht. Op dat moment keek Marcel op. Zijn ogen opengesperd, zijn mond geopend, klaar om te schreeuwen. De luide knal die het schot veroorzaakte, werd versterkt door de kleine ruimte waarin het gebeurde en klonk als een kanonschot. Het hoofd van het jongetje op het matras explodeerde en een wolk van bloed sloeg neer op de muur en het matras.” In de laatste hoofdstukken van het verhaal nemen we afscheid van twee van de drie protagonisten, daarna lezen we verder over hetgeen de andere hoofdrolspeler bezig houdt. Het moet niet akeliger worden… Dit laatste deel van de vierdelige serie is er een om niet te laten liggen. Ik heb ‘Doodsengelen’ graag gelezen en rilde nadien nog even van de laatste woorden die ik las. De auteur: Wouter Helders (Eindhoven, 1983) was officier bij de Koninklijke Landmacht. Als militair journalist werd hij verschillende keren uitgezonden. Inmiddels werkt hij als persvoorlichter bij het Ministerie van Defensie, heeft PR-bureau MAD MAN MEDIA opgericht en werkt als communicatieadviseur. Maar reportages bij het Franse Vreemdelingenlegioen in Frans Guyana, meevaren op een mijnenveger in op Oostzee en diverse uitzendingen naar Mali en Afghanistan vormen nog steeds een bron van inspiratie. Zijn thrillers Machtsstrijd (2016), waarmee hij de Hebban Thriller Debuutprijs won (2016), Verraad (2017), Opgejaagd Wild (2018) en Doodsengelen (2020) zijn gedeeltelijk gebaseerd op zijn ervaringen. ‘Doodsengelen’ is het vierde en tevens laatste deel van de Sofie Lafleur-reeks. Wouter is getrouwd en heeft drie kinderen. Eerder las ik van Wouter Opgejaagd wild Klik op de gekleurde link en lees mijn recensie. Doodsengelen koopt u bij (de webwinkel van) uw lokale boekhandel of bij bol.com Bruna.nl BookSpot Libris Standaard Boekhandel Boekgegevens: Titel: Doodsengelen Auteur: Wouter Helders Reeks: Sofie Lafleur #4 Genre: actiethriller Uitgave: paperback, 250 pagina’s Uitgever: Uitgeverij LetterRijn, oktober 2020 ISBN: 9789493192041 Met dank aan Uitgeverij LetterRijn voor het toezenden van een recensie-exemplaar.
