The Marketplace Double Bin 2430 features a stainless steel rain guard. It is housed with timber slats and available in a variety of finishes.

As simple as it may sound, the choice of a kitchen trash can n be a real challenge because of the numerous options available on the market.

Bin sheds | Lyneborg Woodwork

Je oven schoonmaken met citroen? Werkt dat? Het is in ieder geval goedkoop en duurzaam. Ik probeerde het uit! Lees nu mijn ervaringen!

Pictogram Vuilbak leegmaken

Kruidenplantjes uit de supermarkt zijn al snel rijp voor de vuilbak. Tuinexperte Laurence legt uit hoe je ze toch langer in leven kunt houden

O M G – Zo lekker! Een tijdje geleden zat ik met een restje gesmolten chocolade. Heb ik wel vaker. Aangezien ik het niet graag zomaar in de vuilbak kieper, probeer ik er altijd iets mee te maken. Hoe? Door er gewoon vanalles bij te doen dat ik in huis heb. Meestal komt er niet zoveel speciaals uit, maar deze keer… I was onto something! Ik maakte een rijkelijk beslagje en twijfelde tussen minimuffins en koekjes. Ik besloot om er minimuffins van te maken, maar maakte ook één koekje van het beslag. De minimuffins waren niet meteen wat het moest zijn, maar het koekje.. Ja, dat mocht er wezen. Het mocht alleen wat smeuïger. Conclusie: Minder bloem, meer chocolade. Na de tweede poging staat het gerechtje heuuulemaal op punt. Ready? Hier gaan we! Benodigdheden, voor 14 koekjes: 200 g pure chocolade + 2 repen voor de afwerking 50 g boter 2 eieren 70 g lichtbruine suiker 80 g havervlokken 70 g bloem Bereiding: Verwarm de oven voor op 180 °C en haal de bakplaat eruit. Smelt de 200g chocolade en de boter au bain-marie. Klop ondertussen het ei en de suiker los. Giet er de gesmolten chocolade bij en klop stevig met de garde. Zeef de bloem boven de mengkom en spatel deze onder het beslag. Voeg vervolgens de havervlokken toe en meng nog eens stevig door. Laat het beslag een half uurtje rusten/afkoelen/opstijven. Snijd de twee repen (meer of minder mag ook) chocolade in grove stukken en voeg deze toe aan het afgekoelde beslag. Leg een vel bakpapier op je bakplaat en schep per koekje een flinke eetlepel beslag op de plaat. Laat wat ruimte tussen de koekjes en bak ze 12-15 minuten. Laat volledig afkoelen – tenzij je écht niet kan wachten 😉 – en laat het smaken! Laurence

Ik bezoek graag musea, maar als ik ergens wat langer ben en al een paar dagen van hier naar daar hos, geraak ik soms te moe van al die indrukken om nog ten volle te kunnen genieten van weer nieuwe ervaringen.  Dat had ik ook toen ik met mijn lief richting archeologisch museum in Heraklion trok.  Het plan was om die dag niet 1 maar 2 musea te bezoeken. En we begonnen dus bij het archeologisch museum. Knossos had me niet veel gedaan en toen ik het museum binnenstapte en in eerste instantie een collectie potten tentoongesteld zag, dacht ik in mijn eigen: 'hier heb ik eigenlijk écht geen goesting in'.  Maar ik was er nu toch en mijn lief wilde dat allemaal zien dus begon ik wat onverschillig van het éne naar het andere kruikje te stappen, fototoestel in de aanslag. Gaandeweg verdween die onverschilligheid echter en werd ze vervangen door verbazing en enthousiasme. Wat een inventiviteit hadden die mensen zeg!  En wat konden ze hun aardewerk mooi decoreren!  En hoe indrukwekkend dat die dingen een paar duizend jaar later nog altijd in zo'n goede staat zijn. In het museum staan veel vondsten tentoongesteld uit Knossos. Vooral in keramiek.  Wellicht omdat dat het beste bewaart.  De vondsten zijn uit de Minoïsche beschaving, een beschaving die bestond van ongeveer 3000 voor Christus tot 1200 jaar voor Christus op Kreta.    In de decoratie zie je een aantal thema's steeds terug komen.  De octopus bijvoorbeeld.  Ook stieren zijn zeer prominent aanwezig.  Dit exemplaar vond ik bijzonder mooi. Dieren zijn sowieso goed vertegenwoordigd in en op de keramiek die te zien is in het museum.  Ik fotografeerde er op los maar ik kan helaas maar een deel van de foto's laten zien.  Halverwege ons bezoek bleek er iets mis met mijn fototoestel.  Wat gepruts later bleek de oorzaak niet mijn toestel zelf te zijn (oef!) maar een goedkoop SD-kaartje dat ik vorig jaar in Boedapest kocht.  Dat bleek niet meer te werken waardoor alle foto's die ik tot dan had gemaakt niet opgeslagen bleken.  Moraal van het verhaal: gebruik geen goedkope prullerige SD-kaartjes.  Ik herinner me nog dat ik er niet al te veel vertrouwen in had toen ik ze in mijn handen had.  En dat bleek terecht.  Vuilbak in dus.  En ik had gelukkig nog eentje bij van goede kwaliteit.  Van het plan om 2 musea te bezoeken op 1 dag kwam niet veel in huis: we bleven maar ronddwalen van het éne naar het andere indrukwekkend object waardoor er geen tijd meer was voor een tweede museum.  Toen we uren later het museum achter ons lieten, had ik het gevoel dat er nog genoeg te zien was voor nog een paar uur.  Maar ik was op.  Mijn lichaam protesteerde fel tegen al dat geslenter en had nood aan wat rust.   Ben je op Kreta en wil je tussen het zonnebaden door wat aan cultuur doen?  Bezoek dan dit museum. Want het is echt geweldig! Wil je er ook eens naartoe?  Het museum ligt in hartje Heraklion. Je vind alle info op deze website. Meer Kreta via deze tag  of op deze pagina ....

Ik ben Mieke, 70 jaar, en al heel mijn leven gebeten door een creatieve microbe. Ik herinner me dat ik als kind in het zesde leerjaar bij Zuster Amata het meest genoot van de lessen "schoonschrift". Met een kroontjespen voorzichtig doppen in de inktpot die in het midden van de lessenaar zat... spannend, want je wist nooit goed hoe diep je er in mocht gaan... Ik besef dat ik toen al perfectionistisch was ingesteld. Het mocht niet fout gaan, alles mooi gelijk in een prettige kadans of ritme geschreven. Later ging ik ook tekenen, vaak met potlood of pen. Ik tekende het liefst portretten van bekende mensen, liefst karakterkoppen. Aanmoediging kreeg ik thuis niet, want steevast zei mijn moeder : "je hebt toch een foto, waarom zit je dat nu over te tekenen?" of nog erger : "heb je nu écht niets beters te doen?!" Eind mijn tienerjaren smeet ze ongevraagd heel mijn oeuvre weg - al die (volgens haar vieze) mannen - de vuilbak in. Daar heb ik traantjes voor gelaten!! In het middelbaar begon ik met het verzamelen van teksten: citaten van grote schrijvers schreef ik in een klein boekje met ruitjesbladen. Ik zie het kleine schriftje nog zo voor me, maar ik ben het jammer genoeg - door het vele verhuizen denk ik - kwijtgespeeld. Ik zou er veel geld voor geven om het ooit terug tegen te komen... er stonden echt heel mooie dingen in (een verzameling van jaren)! Ook poëzie kon mij bekoren. Ik schreef de gedichten die ik mooi vond en her en der in boeken uit de bibliotheek vond, over op een apart blad, kleefde het op een mooi gekleurd tekenpapier en paste er een fotootje bij uit een tijdschrift. En dan een hele tijd niets meer... hard werken, een boerderijtje renoveren, verhuizen van Antwerpen naar Meldert/Lummen (Limburg), een kindje krijgen en grootbrengen,... . Geen tijd voor schrijven, poëzie of kaftjes aanleggen, zelfs niet om te tekenen... In 1984 werd ik ziek. Op 't laatste van dat jaar - toen ik al wat aan de beterhand was -greep ik terug naar het tekenen. Opnieuw ervaarde ik het deugddoende gevoel wanneer je zo gefocust bent, dat je nog weinig of geen contact meer hebt met de buitenwereld, absoluut geen tijdsbesef meer hebt (vandaar het gezegde : de tijd staat stil) en helemaal opgaat in wat je aan 't doen bent. Heerlijk, zo ontspannend!! In 1985 begon ik mijn eerste kalligrafiecursussen te volgen, eerst bij Godelief Tielens in Diest, nadien bij Marion Stoffels in Antwerpen, Ann Arnauts in Merksem, enz... . Die passie heeft mij ondertussen nog steeds niet losgelaten. Het was als thuiskomen... In 1992 kwam ik in kontakt met Dan Jacob uit Lummen en volgde een nieuwe passie: werken op de pottenbakkersschijf. Op aangeven van Dan ging ik op zoek naar de combinatie van kalligrafie en keramiek. De resultaten staan onder 'keramiek'. Ondertussen ben ik noodgedwongen (omwille van gezondheidsredenen) gestopt met pottendraaien. Ik maakte een tijdje 'lichtobjecten' na een cursus bij Kristien Braet in Rumst. Met natuurlijke materialen (oa. biezen) wordt een skelet aan elkaar gesjord met koordjes en nadien bekleefd met papier. De ideeën zijn eindeloos, de uitvoering is reuzeleuk om te doen en de voorlopige resultaten vind je terug onder "Papierkunst". Sedert 2014 ben ik met pensioen. Het veelbesproken 'zwarte gat' heb ik nog niet gevonden, integendeel... Plots is er veel tijd om ook gedurende de dag cursussen te volgen en er kwamen weer nieuwe lesgevers op mijn pad : Frieda Dils, Jes Liossatos, An Vanhentenrijk, Griet Cockaerts, Elmo Van Slingerland, Jurgen Vercaemst, Yves Leterme, Bernadette D'Haese en Wilbert Wegman. Via facebook legde ik kontakten met kalligrafen over heel de wereld en het is een plezier te zien hoe in alle delen van de wereld 'het schrijven' nog steeds zoveel mensen begeestert. Ik hou ervan mijn werkjes te delen en beantwoord graag vragen die erover gesteld worden. De coronaperiode bracht eerst een periode van veel tijd, waarbij ik werkte aan een boek waarin ik papier en textiel combineerde en op uitnodiging een beschreven kimono maakte ifv. een tentoonstelling in Roermond (Nederland). Later kwam er plots een groot aanbod van onlinecursussen van internationaal bekende kalligrafen. Ik ging er gretig op in en volgde lessen bij Gabriela Soba, Massimo Pollelo, Mari Bohley en Yukimi Annand, Amiity Parks, Elisabeth Couliogner, Joy Daniels en Marina Soria. Ik ontdekte de prachtige technieken van het eco-printen en bij mijn kalligrafie combineerde ik steeds meer het naaien. Eén constante blijft in mijn leven : mijn hart en ziel leggen in een (kunst)werkje alsof het het laatste is dat ik ooit zal maken. Dikwijls gecombineerd met (wat diepzinnigere) teksten - als tegengewicht voor het vluchtige leven dat we leiden. Stilstaan, mijmeren, dromen, aanmoedigen,... en mensen 'raken' (op één of andere manier). Het is zo fijn om dan iemand te ontmoeten die dit kan waarderen, die daar blij mee is als hij/zij een persoonlijk, uniek werkje als geschenk krijgt, een aankoop bij me doet of een persoonlijke opdracht geeft. In 2023 overleed mijn partner Rup en het dient gezegd : de creativiteit sleepte me door een periode van rouw, pijn en verwerking. In 2019 en 2024 hield ik bij mij thuis, samen Dan Jacob uit Lummen, "openmomentendagen", die druk bezocht werden. Mijn lievelingstekst blijft voorlopig het bekende lied van Bram Vermeulen : "ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde... ". Laat mijn creativiteit een klein steentje zijn dat ik verlegd heb gedurende mijn leven... en dat voor sommigen - op één of andere manier - is bijgebleven... Wordt vervolgd... Mieke