panoplium rycerskie, szlacheckie, broń biała, szable, ryngraf, kaplerze
Сайт посвящен игре «Корсары: Город Потерянных Кораблей», истории пиратства, фильмам, книгам, играм о пиратах. Прохождение и полное описание игры Корсары: ГПК, Мод-пака 1.3.2, Аддона КПС. Бесплатно скачать патчи, аддоны, моды и модификации к игре Корсары: ГПК, а также фильмы, игры, книги о пиратах, аватары, юзербары и флеш-игры. Ролевая игра о приключениях команды экзотического пиратского судна - Тазовара Royal Taz - на просторах Карибского моря. Форум на любые темы, не относящиеся к пиратской тематике: Кино, Музыка, Литература, Спорт, Компьютеры и т. д.
Tatar saber 'ordynka', 17th century
Types of Swords in the Ottoman Empire The Ottoman Empire, spanning centuries and a vast territory, developed a diverse array of swords tailored to the needs of its military and cultural traditions. Key types include: Shamshir: A highly curved, single-edged sword influenced by Persian designs, the shamshir was favored by cavalry for its efficiency in slashing attacks. Often made of watered or wootz steel, its blades were prized for their durability and distinctive patterns. Decorated examples featured niello, gold inlays, and inscriptions. Kilij: Known as the quintessential Ottoman sword, the kilij featured a pronounced curve and a "yelman" (false edge) near the tip for thrusting and slashing versatility. By the 15th century, it became synonymous with Ottoman military dominance. These swords often included elaborate decoration with niello and gold damascening. Yatagan: A shorter, double-curved, and single-edged sword with a flaring "ear"-shaped hilt. Used by infantry, especially Janissaries, the yatagan was practical for close combat. The blades were sometimes inscribed with poetic verses or talismanic symbols, emphasizing both functionality and aesthetics. Palas: A straight, double-edged sword similar to European broadswords, influenced by contact with the Habsburgs and other European powers. These were less common but used by high-ranking officers or as ceremonial swords. Saif: A general term for swords in Islamic tradition, Ottoman saifs often referred to slightly curved sabers used in ceremonial or elite military contexts. History of Niello in the Ottoman Empire Niello decoration flourished in the Ottoman Empire, particularly between the 16th and 18th centuries. This technique involved engraving intricate designs into silver or gold surfaces, then filling the grooves with a black mixture of metal sulfides. Once polished, the niello created sharp contrasts, highlighting the artistry of the engravings. Application: Niello was widely used to adorn weapons (swords, daggers, firearms), jewelry, and other luxury items. On swords, it often appeared on hilts, scabbards, and crossguards, featuring geometric patterns, arabesques, or calligraphy. Cultural Significance: The designs often had symbolic or religious meaning, including Quranic inscriptions or talismanic motifs believed to offer protection. Centers of Production: Ottoman workshops in Istanbul and Anatolia were renowned for their skill in niello, influencing artisans across the empire. Wootz Steel (Watered Steel) in the Ottoman Empire Wootz steel, also known as Damascus steel, was a material of legendary status used in the production of high-quality blades. Its distinctive watered patterns were both beautiful and functional, signaling superior craftsmanship. Origins and Spread: Although wootz steel originated in South India, it spread via trade to the Islamic world, including the Ottoman Empire. Ottoman blacksmiths adopted and refined its use for swords and daggers. Characteristics: Wootz steel blades were prized for their strength, flexibility, and sharpness. The watered pattern resulted from carbon alloying during smelting and forging processes. Ottoman Use: Shamshirs and kilijs were often made of wootz steel, which enhanced their cutting efficiency. These blades were highly sought after by both Ottoman elites and foreign dignitaries. Decline: By the 18th century, the production of true wootz steel declined due to the loss of the traditional techniques and raw materials. Historical and Modern Collections Examples of Ottoman swords featuring niello decoration and wootz steel can be found in prominent museum collections: Topkapı Palace Museum (Istanbul): Features some of the finest Ottoman shamshirs and kilijs with niello and gold decoration. The Metropolitan Museum of Art (New York): Hosts a collection of Ottoman yatagans and shamshirs with wootz steel blades. Victoria and Albert Museum (London): Houses examples of Ottoman decorative arts, including niello-adorned weaponry. The Wallace Collection (London): Known for its array of Ottoman swords, emphasizing their artistic and military significance. These artifacts highlight the Ottomans' mastery of metallurgy and decoration, reflecting the empire's power and cultural sophistication.
Bid Live on Lot 305 in the Military & Collectables Auction from C & T Auctioneers.
18TH CENTURY POLISH LVOV KARABELA. Classical antiquities, arms and armour from all periods, other antiques, and their restoration.
A POLISH – HUNGARIAN SABRE, 16TH – 17TH CENTURY Classical antiquities, arms and armour from all periods, other antiques
POLISH-LITHUANIAN KARABELA SABER EARLY 18TH CENTURY. antiquities, arms and armour from all periods, other antiques, and their restoration.
A POLISH – LITHUANIAN SABRE WITH INSCRIPTION "PRO DEO ET PATRIA" ON THE BLADE 17TH CENTURY Arms and armour from all periods
A resource for historic arms and armor collectors with photo galleries, reviews, reference materials, discussion forums, a bookstore and a comparison tool.
Скифский акинак в зверином стиле с волком. Виолити - Антиквариат
The history books are filled with the stories of great men and women. You usually have to dig around a bit to find interesting stories about the average Joe or Jane who lived at a time of national crisis and what their role was in that crisis. Here's a brief history based on the few…
The Duke of Northumberland on inheriting Alnwick, medieval porn and whether there is any point in having a title in the 21st century. By Sophia Money-Coutts
Szabla (Polish pronunciation: [ˈʂabla]; Polish plural: szable) is the Polish word for sabre. It specifically refers to an Eastern European one-edged sabre-like mêlée weapon with a curved blade and, in most cases, a two-bladed tip called a feather (pióro). Initially used by light cavalry, with...
Description I made this piece a while ago, but I didn't upload it until now for some reason. These are Winged Hussars (circa 1650,"Deluge" times - they didn't used wings then) charging on some poor musketers. Wow, it was freakingly hard to draw! I probably spent 2/3 time researching (possible horses' height and appearance, tack, sabres, principles of horseback fighting and musketers' look) and only 1/3 of time drawing! Plus crowded scenes are always a challenge for me. Illustration made for Veto! SGK. Made with GIMP-GPS Enjoy! ----------------------------- Narysowałam ten rysunek jakiś czas temu, ale wrzucam dopiero teraz. To husarze (okres ok.1650, Potop Szwedzki - prawdopodobnie nie używali wtedy skrzydeł) szarżujący na jakichś pechowych muszkieterów. Wow, dosyć ciężko się to rysowało. Spędziłam 2/3 czasu szukając źródeł (możliwy wzrost koni, rząd, szable, zasady konnej szermierki szablą i wygląd muszkieterów) i 1/3 czasu tak naprawdę rysując. Zatłoczone sceny zawsze są dla mnie dużym wyzwaniem. Ilustracja wykonana dla Veto! SGK. Wykonane w GIMP-GPS Miłego oglądania!
Byłam tu nie po raz pierwszy - zdarzyło mi się kręcić po Puszczy Knyszyńskiej, dosłownie tuż po drugiej stronie wiejskich płotów. Jednak wcześniej nie przyszło mi wpaść na pomysł odwiedzenia samej wsi; nie spodziewałam się aż takich widoków. Tu podziękowania dla Piotrka, który namówił mnie na plener w tej wsi :) O Zasadach nie wiem wiele - dowiedziałam się o nich tyle, ile sama zobaczyłam. Ma to swój urok - w mojej głowie pozostaną tajemnicze i nieodkryte, zupełnie jak na samym początku. Wieś ta w przeciwieństwie do opisanych wcześniej Solnik i Soc nie posiada typowej zabudowy ulicowej. Obstawiam, że Zasady powstały jako osada leśna, rozrastająca się spontanicznie bez narzuconego z góry rygoru. Jednak zastanawia mnie widoczny w systemach informacji przestrzennej układ działek, wąskich i długich jak w przypadku wsi ulicowych. Zasady są bardzo małą miejscowością. Brukowana, kręta ulica sprzyja przyjaznym w odbiorze perspektywom i spacerowym widokom. Proste drogi ulicówek przyzwyczaiły mnie do widoków podanych jak na tacy - kadrów obejmujących wieś od początku do samego jej końca. Tutaj sprawa wygląda zupełnie inaczej, droga jest tak wąska i kręta, że przez chwilę ma się wrażenie, że prowadzi wyłącznie wgłąb prywatnej posesji. Zakręty kryją za sobą następne widoki, sprawiając, ze spacer staje się atrakcyjniejszy - i tak jakby dłuższy :) Droga przypomina też skansenowe uliczki, otoczone płotami zrekonstruowanych zagród. A przecież to prawdziwa wieś! Podróżując po Podlasiu widzę kilkadziesiąt, a może i nawet kilkaset wsi w przeciągu roku. Jednak Zasady mogę uznać za jedną z miejscowości najlepiej zachowanych krajobrazowo. Myślę, że w tej kategorii znajdują się ex-aequo obok wsi objętych szlakiem Krainy Otwartych Okiennic. Pragnę jednak zwrócić uwagę, że Zasady nie zostały objęte żadnym programem ochrony; ich doskonały stan zachowania jet raczej powiązany z ich położeniem. Z lekka niedostępnym, oddalonym od miejskiej aglomeracji. Z marnym (w świetle współczesnego postrzegania) dojazdem do Białegostoku, słabym powiązaniem ze szkołami i publiczną komunikacją. Jadąc do Zasad miejcie na uwadze podróż drogą gruntową, prowadzącą przez Puszczę Knyszyńską, troszkę wyboistą i mocno kurzącą auta. Osobiście postrzegam to jako olbrzymi plus, bowiem wiele moich ukochanych miejscowości skończyło jako sypialnie Białegostoku, wypełnione szeregówkami, współczesnymi osiedlami psującymi historyczny charakter miejscowości. To co większość osób postrzega jako minusy, staram się przekuć w plusy - wieś odznacza się doskonale zachowanym krajobrazem kulturowym, niezakłóconym przez współczesne trendy projektowania. Tutaj nie króluje pasteloza ani dworkoza. Wystarczy zerknąć na wsie położone tuż przed Zasadami - nie ma już tak wielu starych, wysokich drzew, sadów, więcej jest domów zmodernizowanych, a jeszcze więcej domów współczesnych, pasujących do klimatu wsi jak przysłowiowa pięść do nosa. Każdy mieszkaniec docenia tą specyficzną atmosferę i kontynuuje zamierające tradycje dziadków. Jestem pełna zachwytu, że taka wieś uchowała się tak blisko miasta wojewódzkiego. Ta sielskość Zasad jest w pełni szczera, naturalna. Każdy działa tu pozornie dla siebie, a w głębi duszy chyba dla innych, dla wszystkich. Zasady położone są w samym sercu Puszczy Knyszyńskiej. Naleciałości architektury rosyjskiej są tu już słabiej widoczne. A Solniki i Zasady dzieli zaledwie 30km! Domy w Zasadach (podobnie jak architektura większej części regionu) posiadają mniej liczne zdobienia i uboższą kolorystykę. W oko wpadł mi koronkowy wzór wycinanki, jednakowy w kilku domostwach. Gdzieś tutaj mieszkał lokalny producent tych zdobień, którego finezyjny szablon wyjątkowo przypadł mieszkańcom do gustu. Ktoś ozdobił nią ganek i wąski okapnik, ktoś inny boki przeszklonej werandy. Krzyż i kielich były dość popularnymi motywami pojawiającymi się na ścianach domów podlaskich. Domy takie jak ten widywałam wieloktrotnie. Najbardziej urzekł mnie przeszklony ganek (weranda). Podoba mi się w nim wszystko, od wycinanki, przez kolor farby po różnobarwne szybki. Ciekawe, czy ta zwykła przeźroczysta wstawka służyła wyglądaniu na zewnątrz :) Dzięki uprzejmości właścicielki ( bardzo Panią pozdrawiam, Pani Alicjo! ) udało się nam wejść do jednego z ogrodów. Zdecydowanie najefektowniejszego w całej miejscowości :) Bardzo mnie to ucieszyło, w swoich zasobach nie mam ani jednego porządnego wiejskiego ogrodu sfotografowanego właśnie w czerwcu. A wtedy przecież dzieje się tak wiele! Ogród Pani Alicji to prawdziwa kolekcja kosaćców bródkowych, inaczej zwanych niemieckimi. Nie mam wszystkich odmian na zdjęciach, zrobienie zdjęć dla każdej z osobna zajęłoby mi wieki. Jednolite, dwubarwne, trójbarwne, z plamkami, z cętkami. Nazwę gatunkową zawdzięczają bródce czyli pasmu aksamitnych włosków na trzech zewnętrznych płatkach. Kosaćce, zarówno niemieckie jak i syberyjskie, są rośliną historyczną, sadzoną od pokoleń w wiejskich ogrodach. Dodam tutaj swoją uwagę: liście k. bródkowych, w przeciwieństwie do liści k. syberyjskiego zasychają po kwitnieniu. Ten niezbyt estetyczny moment warto mieć na uwadze planując rabatę. Kosaćce można obsadzać wokół innymi bylinami, osiągającymi pełną wysokość w lipcu - tak by latem przysłonić zasychające szable irysów. Właścicielka na rabacie posadziła inne, później kwitnące rośliny, które teraz - w sierpniu - z pewnością ukryły irysowy mankament. W tym ogrodzie nie zabrakło innych perełek czerwcowej, tradycyjnej rabaty. Poniżej: przedstawiciele rzędu jaskrowców, obejmującego min. rodzinę jaskrowatych i makowatych. Przedstawicielem pierwszej z nich jest orlik pospolity, w bladoróżowej, pełnokwiatowej odmianie. Rodzinę makowatych reprezentuje serduszka okazała, cudowna, delikatna bylina. Uwielbiam ją ponad wszystko, nie tylko za kwiaty przypominające wisiorki, ale też za sposób w jaki wybarwia się w drugiej połowie lata. Wtedy jej liście stają się jajecznożółte. I jak słusznie zauważyła moja mama - wspaniale prezentują się podświetlone przez zachodzące słońce. Nie zabrakło też łubinu trwałego, szalenie ozdobnej byliny o niesamowitym patencie na rozmnażanie się. Podobnie jak większość przedstawicieli rzędu bobowców rozrzuca swoje nasiona wykorzystując zmyślny patent. Dojrzałe strączki przybierają niemal czarną barwę; nagrzane słońcem gwałtownie pękają, strzelając nasionami najdalej jak się da. Łubin występuje w naturze. Nie jest jednak naszą rodzimą rośliną, a zdziczałą i nieźle zadomowioną we florze Polski. Co ciekawe łubin zaprzyjaźnił się z bakteriami zdolnymi wiązać azot z powietrza. Łubiny, nie tylko trwałe, stosowane są do do użyźniania gleby ubogiej w wyżej wspomniany pierwiastek. Orientalna księżniczka, czyli piwonia (peonia) chińska. Wspaniała, długowieczna bylina o aromatycznych kwiatach. Występuje w wielu odmianach, jednak wsie zdobią te najstarsze, pełnokwiatowe odmiany, zwykle w barwach od bieli, poprzez róż aż po głębokie bordo. Poniżej współczesny gatunek - powojnik, czyli częściowo drewniejące, wieloletnie pnącze. Mimo niedługiego stażu bardzo dobrze wpisuje się w charakter wiejskiego ogrodu. Poniżej, po lewej, kolejne pnącza. Winobluszcz trójklapowy ( o skórzastych liściach) i winobluszcz pięciolistkowy (o palczastych liściach) Tutaj - wschodząca gwiazda - ostróżka ogrodowa. Kolejna wspaniała roślina, tym razem o strzelistych kwiatostanach. Wolę stare odmiany ostróżek. Ich kwiaty są drobniejsze i lżejsze. Współczesne, pełnokwiatowe odmiany bardzo łatwo łamią się pod ciężarem mokrych od deszczu kwiatostanów. Ten efekt przejścia współcześnie nazywa się otwarciem widokowym. Tutaj powstał mniej lub bardziej spontanicznie, i robi świetne wrażenie. I czwarty gatunek pnącza - bluszcz pospolity. Czyli ten zimozielony, rodzimy gatunek, który z łatwością wspina się po szorstkich powierzchniach. W ogrodzie Pani Alicji nie zabrakło warzywniaka - całkiem dużego, otoczonego ozdobnymi roślinami. Jest też sad ze starymi jabłoniami. W Zasadach jest bardzo dużo starych sadów. Doskonale, gdyż sady coraz częściej wycina się, a w ich miejscu zwykle zakłada... trawniki. Nie bardzo rozumiem dlaczego. Pod topór idą sady z dużych, zdrowych drzew, nasadzenia złożone ze sprawdzonych odmian dużo bardziej odpornych na patogeny niż te współcześnie dostępne w handlu. Ogród Pani Alicji zajmuje dwie naprzeciwległe części działki. Tym razem bohaterami zdjęć są bodziszki wspaniałe i kosaćce syberyjskie. A gdzieś tam w tle - śnieżnobiałe goździki pierzaste (postrzępione). Niestety nie zwiedziłam wszystkich zakamarków ogrodu, musiałabym poświęcić na to cały dzień. Mam nadzieję, że wrócę tu pod sam koniec lata i dokładnie pospisuję wszystkie rośliny. Tak jak wcześniej wspomniałam - niemal każdemu gospodarstwu towarzyszy sad. Mogę sobie tylko wyobrazić, jak pięknie wygląda wieś w czasie kwitnienia jabłoni, których jest tutaj najwięcej. Muszę odwiedzić Zasady późną wiosną :) Gospodarstwo z następnych kilku zdjęć należy do rodziny znajomej (pozdrawiam Cię Moniko serdecznie!), o czym dowiedziałam się dopiero teraz, w sierpniu. Tradycyjnie zdobiony dom z dużymi oknami najlepsze wrażenie robi od środka. W domku zachował się święty kąt, ławy z kołkowych łóżek, tremo, stary babciny biały kredens, wszystko na tle tapet w orientalne wzory. Wrzucam jedno zdjęcie z wnętrza, zrobione w połowie sierpnia. Resztę pozostawiam Waszej wyobraźni :) Uwilebiam kolor starej stali. Nie wiem z jakiego powodu, być może przypomina mi lekko zadymione niebo. W swoim ogrodzie planuję coś z właśnie takiej nierdzewki w wersji nowoczesnej. A że szewc w dziurawych butach chodzi, ogrodu i starego domu brak, to mam czas na zastanowienie :P Na koniec kilka zbliżeń na detale - bogato zdobiony szczyt jednego z budynków i ozdobnie wycięta deska, chroniąca koniec belki podwalinowej. Zasady to nie tylko piękne budownictwo, tradycyjna roślinność i urocza, wąska brukowana droga. To również krajobraz otaczający wieś. Od południa Zasady są wtulone w Puszczę Knyszyńską. Od północy sąsiadują z rzeką Supraśl oraz łączącą się z nią Sokołdą. To chyba jedna z najpiękniej położonych miejscowości na terenie Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej. Wystarczy przejść się przez brzozowy lasek. Polecam przyjechać tu o wschodzie lub tuż przed zachodem słońca. Przy dobrej pogodzie czeka Was prawdziwy spektakl z udziałem złotego światła, a przy odrobinie szczęścia - również mgły. Jak zawsze zachęcam Was do odkrywania piękna Puszczy Knyszyńskiej. Chociaż mieszkam w tych stronach od urodzenia, zawsze coś musi mnie zaskoczyć. I zawsze jest coś do odkrycia. Jeśli chcecie zgłębić temat ogrodnictwa wiejskiego tych terenów zachęcam do odwiedzenia siedziby Parku Krajobrazowego Puszczy Knyszyńskiej im. prof. Witolda Sławińskiego w Supraślu, gdzie czeka na Was mała książeczka mojego autorstwa. Z pewnością wpadną Wam w oko też inne publikacje wydane pod skrzydłami Parku. Wewnątrz broszury - mnóstwo zdjęć i treści wcześniej nie publikowanych; od historii ogrodnictwa, przez wierzenia ludowe po prezentację najciekawszych gatunków roślin tradycyjnie uprawianych. Na okładce - okno nieistniejącego już ogrodu Pani Romualdy w Lackiej Budzie. Tu usłyszałam pierwszą historię i tu zaczęłam swoją drogę. PS Takim analogowym cudakiem fotografował Piotrek. Ja ze swoją cyfrową lustrzanką mogę się schować :) Dzięki za wspólną wyprawę!
