En Combarro, nunha viaxe cultural por Galiza para alumnos de galego en Alemaña.
I've scoged to this painter because he was very intelligent and creative, too because like yesterday was the day of the galician letters and I spoke with my mum about important writers of galicia and we spoke about him and I investigated about Castelao, I saw that he painted too and his works of art are so pretty. by: Alberto_P
For a short time in the early 1970's, Crazy magazine, a competitor of Mad and Cracked magazines was published by Marvel Comics.
BMW M235i tuned by TUNINGWERK
This Wedding & Engagement Cards item by LesJardinDesRoses has 124 favorites from Etsy shoppers. Ships from United States. Listed on Jan 30, 2025
Durante este mes os nenos e nenas do CRA de Bergondo achegaranse ao ENTROIDO GALEGO, coñecendo cinco persoaxes dalgúns dos entroidos m...
Pepablo Patinho propón unha morea de poemas cunha protagonista común: A lúa; e co obxectivo de que os nenos recapaciten sobre problemas da sociedade.
ENSINAR AOS NENOS E NENAS A XOGAR AO SUDOKU, AXUDA A ESTIMULAR E POTENCIAR AS SÚAS HABILIDADES MATEMÁTICAS, FAVORECE A CONCENTRACIÓN E A AT...
Antonio García Teijeiro (Vigo 1952) é un dos grandes poetas e narradores da literatura infantil e xuvenil galega. Ten publicada unha extensa obra poética dirixida ao público máis novo, con máis de cincuenta títulos, iniciada en 1988 cos libros «Coplas», «Nenos» e «Aloumiños»
A través deste volume mergullámos aos nenos e nenas na vida dunha das artistas galegas máis rompedoras. Inclúe información biográfica sobre Maruja Mallo, en paralelo á súa importancia non vangarda artística do surrealismo ao longo do século XX, incluído ou esquecemento dá súa figura e ou seu rexurdir como musa de movementos contraculturais como ou punk ou a movida madrileña.
O lobo que perseguiu a miles de homes, mulleres, nenos que fuxían de Málaga en febreiro de 1937. Unha estrada tortuosa, un río de persoas, animais e vehículos sobre o que aparecía o estrondo dos motores, o zumbido das bombas e a metralla. Ao seu paso, amasillos de roupa e carne na cuneta. Sangue, lodo, fume. A silueta dun can negro. Un home aforcado. Un neno morto dentro dunha maleta…
Como elexir un xoguete para un neno con discapacidade? Á hora de seleccionar xoguetes e elementos para xogar resulta útil ter en conta unha serie de aspectos e criterios que faciliten a elección. A nivel xeral cabe lembrar que se debe: Comprar sempre pensando nas normas de seguridade. Escoller tendo en conta os intereses do neno. Pensar sempre nas capacidades que ten. Ter en conta as súas necesidades. Discapacidade motora. Criterios e consellos para a selección de xoguetes segundo as discapacidades Que se manipulen mediante técnicas motrices controladas polos propios nenos e nenas. Que os pulsadores ou botóns sexan moi accesibles e fáciles de accionar. Que as súas pezas sexan fáciles de encaixar. En estruturas grandes de tipo mobiliario (cociñas, bancos de traballo, etc.) que as súas dimensións permitan introducir as cadeiras de rodas, ou ben que posibiliten unha sinxela desagregación en módulos para utilizalos desmontados sobre unha superficie. Que permitan un fácil acceso a todas as súas posibilidades ou funcións. En xogos de mesa, que dispoñan de antiescorregadiza pola parte inferior. Que non se deban facer movementos demasiado rápidos ou que se poidan regular os tempos de resposta. Que non obriguen a efectuar movementos simultáneos (por exemplo, pulsar dúas teclas á vez). FONTE: Sunrise medical
A TECEDORA. Novo mural en Teixeira (Ourense). Nesta zona da Ribeira Sacra ourensá había moitas tecedoras que traballaban principalmente con la e liño. O proceso de preparación dos fíos de liño era moi complexo e precisaba da colaboración de moita xente do pobo (principalmente nenos/as e mulleres). Dada a carestía nos tempos da posguerra non podían adquirir tintes sintéticos polo que empregaban elementos naturais do entorno como noces, toxo, cortizas, líquenes... cos que obtían unha fermosa gama de cores. O heroico proceso de tecer podía levar moitos días e, dado que o liño precisa moita humidade se traballaba en espazos pechados coa luz dunha pequena lámpara de aceite ou velas. Prácticamente desapareceu esta técnica, pero os deseños, formas e cores que escribiron estas mulleres na tea foron unha importante páxina da historia galega que non debemos esquecer. Agradecemos a Anna Champeney Estudio Textil por abrirnos as portas do seu taller en Cristosende e ver de primeira man este oficio. ------------------------------------------------------------------------------------------ LA TEJEDORA. Nuevo mural en Teixeira (Ourense) En esta zona de la Ribeira Sacra ourensana había muchas tejedoras que trabajaban principalmente con lana y lino. El proceso de preparación de los hilos de lino era muy complejo y precisaba de la colaboración de mucha gente del pueblo (principalmente niños/as y mujeres). Dada la carestía en los tiempos de la posguerra no podían adquirir tintes sintéticos por lo que empleaban elementos naturales del entorno como nueces, tojo, cortezas, líquenes... con los que obtenían una hermosa gama de colores. El heroico proceso de tejer podía llevar muchos días y, dado que el lino precisa mucha humedad, se trabajaba en espacios cerrados con la luz de una pequeña lámpara de aceite o velas. Prácticamente desapareció esta técnica, pero los diseños, formas y colores que escribieron estas mujeres en la tela fueron una importante página de la historia gallega que no debemos olvidar. Agradecemos a Anna Champeney por abrirnos las puertas de su taller en Cristosende y ver de primera mano este oficio.
" 0 "Rifante" era un mariñeiro que ganaba pesos que na súa blusa gardábanse talmente como auga nunha peneira. En terra o Rifante non tiña caletre ningún; en canto poñía pé no seu barco, trocábase nun sabio. Tiña moitos fillos e moitos netos e todos a gastar a barullo porque o mar daba para todo. Ninguén lle negou o creto de bo patrón e de bo cristiano que tiña; mais ás veces parecía ter tratos co demo. Habían de larga-lo aparello outros mariñeiros e non habían de coller ren; chegaba o "Rifante" e collía unha fartura de peixe. 0 "Rifante" era farturento de seu. Estando a pique de morrer afogado ofreceuse a Nosa Señora e regaloulle un manto de seis mil reás, ademais da misa cantada, música, foguetes, traxes novos e comida a fartar. 0 "Rifante" tiña fe na súa fada. Unha vez enfermouse e fixo de patrón o fillo máis vello. En canto volveu do mar, o fillo achegouse ó leito do pai e tatexando de medo contoulle que o aparello quedara trabado nunhas pedras. 0 "Rifante" dixo simplesmente: "Non teñas medo, Ramón; o mar levouno, o mar dará para outro". E despois calou e virouse cara á parede. ¡Que confianza tiña o "Rifante" no mar! Pero tanta fartura minguou de súpeto e a farne foi entrando en tódolos fogares. Tal aconteceu cando as traíñas mataron o xeito. 0 "Rifante" apareceu un día diante do rneu pai, amigo seu dende nenos e adernais conselleiro. -¿Sabes unha cousa? -dixo-. Hai fame, ¡fame!, na casa do "Rifante". Ti xa sabes que nunca pedín nada a ninguén; mais agora veño petar na túa porta para que me emprestes mil reás. Quero botarlle un balcón novo á miña casa, ¿sabes?, e así a xente que vexa que ando en obra non pensará que os meus non teñen que levar á boca. Meu pai, que percorreu moito mundo, aseguroulle que a farne cúrase con pan; rnais o "Rifante" púxose teso e volveu a falar. -A vergonza é pior que a fame. E seguro meu pai de non convencer en terra a un home que somentes ten intelixencia no mar, abreu a gabeta e colleu mil reás; pero o "Rifante" atallouno: -Non, agora non mos deas; xa virei por eles. Na noite daquel día velaí se sinteu unha tropa na nosa casa. Era o "Rifante" que viña coa muller, os fillos, os xenros, as noras e os netos; todos en procura dos mil reás. A patulea do "Rifante" encheu a casa toda e daba medo pensar cómo formarían roda dernandando pan ó seu Patriarca. 0 "Rifante", coa gorra encachada até as orellas, pideulle os cartos a meu pai e, ó recibilos das súas mans, descubreuse relixiosamente e, amostrándollos a todos, dixo con solenidade: -Miña muller e meus fillos, se morro, xa sabedes que se lle deben cincoenta pesos a iste horne. E sen decir outra verba, tapou a cabeza e foise diante de todos, escaleira abaixo" Castelao
