Ilustración creada para la comunidad XolosupplyCo (Instagram) para impresión de playeras entre otros productos.
This is a new painting of Chantico, who is the Teotl or “Goddess” of Fire. She is the domestic fire - the fire that burns in the hearth, which cooks our food and therefore nurtures us, and the fire that burns in the popochquemitl or incense burner, which turns copal into smoke and which carries our intentions to the Teteo. She is therefore sacred to anyone who carries out ceremony (since copal is necessary to ceremony). She stands on the three hearthstones, who are our grandmothers, and yello...
Para hablar sobre la ROPA de uno de los pueblos más interesantes de Mesoamérica en esta lección de unPROFESOR vamos a hablar sobre la vestimenta de los AZTECAS
Analysis of remains of people sacrificed from 1469 shows not all of them came from conquered lands and some lived in the Valley of Mexico, among Aztecs. Skull found at the site pictured.
Mictlantecuhtli, es el señor del inframundo para la cosmovisión mexica, el reinaba sobre los muertos del Mictlán junto con su
Everything is ready to remember the faithful departed, and on this long road from Mictlán there is a stop in the state of Oaxaca, in southwestern Mexico.
Se dice que al morir, los perros nos ayudan a cruzar un río para llegar al Mictlán, pero ¿qué tiene qué ver esto con la ofrenda? Aquí te explicamos
Mictlantecuhtli (pron. Mict-lan-te-cuht-li) or 'Lord of the Land of the Dead' was the Aztec god of death. He ruled the underworld (Mictlán) with his wife Mictecacíhuatl...
The Mexican tradition of creating altars for Dia de Muertos on November 1 and 2 is rooted in pre-hispanic indigenous traditions that survived the conquista. According to this ancient tradition, the veil that separates the world of the living from the world of the dead thins out at this time each year allowing the spirits to leave Mictlán (the
Asunción Mita es un municipio del departamento de Jutiapa, Guatemala. De acuerdo al censo oficial de 2002, tiene una población de 40.391 habitantes. Historia:De acuerdo a una fuente, esta población, antes de la llegada de los españoles, fue capital del denominado «Reino de Mita».2 Por su parte, Francisco Antonio de Fuentes y Guzmán señaló que era cabecera del Cacicazgo de Mitlán a finales del siglo XVII. La localidad decayó cuando le fue prohibido producir añil, pues su explotación fue adjudicada al vecino territorio de San Salvador. El 24 de abril de 1931, Asunción Mita fue declarado Monumento Nacional Precolombino. Información general: El municipio cubre un área de 476 km² y tiene una altitud de 504 msnm.3 De acuerdo a Antonio Peñafiel, la palabra Mita proviene del vocablo náhuatl Mictlán que significaría «Lugar de la muerte», o «Donde hay huesos humanos». Posee atractivos naturales como el río Ostúa, el Balneario La Poza de la Lechuza, paseo de Mongoyito, río Mongoy, las cuevas San Juan Las Minas y también tiene jurisdicción sobre el lago de Güija. Existen dos fiestas titulares: una en el mes de agosto en honor a la Virgen de Asunción y la segunda en diciembre en honor a la Virgen de Concepción.
Figura 10: Mictlantecuhtli, deus azeteca da morte e Tezcalopoca, deus azeteca da guerra, irmanados no mesmo afinco de levar as almas dos humanos para o céu para alimentarem os deuses vampiros com sangue de humanos. Mictlantecuhtli (en náhuatl: mictlanteuctli, ‘señor del mictlán’ o ‘señor del lugar de los muertos’‘mictlān, Mictlán o lugar de los muertos,desde miquitl, muerto; teuctli o tecuhtli, señor’)?1 en la mitología mexica, zapoteca y mixteca es el dios del inframundo y de los muertos, también era llamado Popocatzin (en nahuatl: popocatzin, ‘ser humeante’‘popoctli, humo, fuego; catl, ser: popocatl o popoca, ser humeante, humeante, ardiente; tzintli, diminutivo’)?, por lo tanto era el dios de las sombras. Junto con su esposa Mictecacíhuatl, regía el mundo subterráneo o reino de Mictlán. Nahuat. miquiztli (muerte) < miquishtri < Ma-Ki-ush-tyr > Ma-wi-ush-tir > Mau-stir < Ma-ur-te > Morte. Nahuat. miquitl, muerto < Mikitr < Mawirtr < mauirt > Mot-er > «Morte». A relação da morte com a deusa mãe é óbvia e quase universal pelo que encontra a deusa mãe terra *Ma-Ki na etimologia da morte não espanta! Também já não nos surpreende constatar que o nauatle seja quase falar ibérico deformado. O que é de facto fascinante é verificar que o nahuatl nos esclarece que a morte pode derivar do fenício Mot e esta da deusa mãe egípcia Mut enquanto deusa mãe guerreira responsável pela vida e morte e pela mitologia do Amenti. Amenti era o nome que os egípcios davam ao templo onde as almas dos mortos eram reunidas depois da morte, para serem julgadas e onde a alma da pessoa era destruída por Ammit, devorada e engolida. De facto amenti é corruptela de Ammit e esta de ama-Mut que por sua vez é uma redundância de deusa mãe. Então, novamente nos espantamos: o mito de mictlan decalca o amenti Egípcio ainda que o não apareça. Amenti < Ama-An-tu = Mãe das Antas = Mãe-mae = avó = mãe e senhora avó brava = Ama-An-Mut + ur (=> Ama ⬄ Ki) Ma-Ki-ana-tu-ur > Macarena < Ma-Ker-Ana < Ma-ki-tur-na. Por outro lado Mot-er é quase a latina mater. A passagem de moter a morte deve ter acontecido por ressonância com Marte, que era o deus que mais mortos mandava para o outro mundo, ou com a deusa do mar que era a mesma *Ma-Ker-Ana e o principal cemitério dos povos marinheiros da cultura egeia. El Míctlān o Mictlan (en náhuatl: mictlān, ‘'lugar de muertos'’‘mic- 'muerto'; -tlānlocativo’) en la mitología mexica o nahua -que se puede considerar representativa de Mesoamérica-, era uno de los posibles recintos post mortem. A palavra "cemitério" (do latim tardio coemeterium, derivado do grego κοιμητήριον [kimitírion], a partir do verbo κοιμάω [kimáo] "pôr a jazer" ou "fazer deitar") foi dada pelos primeiros cristãos aos terrenos destinados à sepultura de seus mortos. A cerâmica (do grego κέραμος "argila queimada" ou κεραμικὀς, translit. keramikós: 'de argila') Cerâmico, também chamado de Cerameico, é um cemitério situado na região da Ática na Grécia, região esta onde estava localizada a pólis ateniense. O cemitério estava localizado a noroeste da ágora numa região onde também estava localizado o subúrbio de Atenas. O distrito antigo ganhou o seu nome do herói grego Céramo (também chamado Kéramos), que era filho de Ariadne e Dionísio e herói dos oleiros, ou porque, na antiga Atenas, este era o lugar onde ficavam os oleiros (kerameis). A mitologia deve quase tudo a uma certa tendência dos povos para a etimologia popular. Obviamente que o Kerameikos terá sido antes de mais um cemitério desde logo porque Ker foi deusa da morte súbita e violente. Os oleiros vieram trabalhar para este local seguramente porque era neste que eram procurados os vasos de cerâmica votivos (onde se guardavam as cinzas dos incinerados) e os vasos votivos. Porque a morte violenta e súbita era uma forma de Morte Negra, porque negra era Ker por ser Nut e porque negra seria a argila deste local uma das etimologias populares acabou por ser local da argila e do ocre negro. Fosse como fosse a verdade é que é possível uma relação étmica entre este termo, o «cemitério» e o miclan azeteca. Kerameik(os) + Anu > Ker-ami-con < Mi-ka-ker-on > Mika-ther-ion > kimitírion ⬄ coemeterium Nahuat. mictlan < Ma-ki-te-ra (no) < Ki-ma-ter-ana > kimitírion ⬄ coemeterium > «cemitério».