Bullterrier
Ce document présente la légende d'Abgar V Oukama, roi d'Édesse, qui aurait échangé des lettres avec Jésus lui demandant de guérir sa maladie. Il décrit ensuite le développement de cette légende aut... by Albocicade in Religion-Christianity
Paying homage to the oyster and wine culture, Pearl is designed to bring elevated escapism to mainstay CBD diners. Inspired by the two of life’s most worthy moments, Chablis and Oysters, BrandWorks interior design intent was to take patrons on a journey of education, discovery, and specialty, sharing a love for the dry minerality of Chablis married with the creamy oceanic experience of Oysters.
Discover our selection of Henge 07 Furniture and Lighting ✓ Italian Design Furniture at unbeatable prices ▷ Furnish your home with style!
The ancient principles of feng shui guide this Fairway rebuild.
Planta
Heghineh Cooking Show in Armenian - Հացաձվածեղ - Live Stream Arthur Abgar YouTube https://www.youtube.com/user/ArthurAbgarSubscribe http://bit.ly/2xREGWNIns...
The stained glass window of St. Jude Healing King Abgar was photographed inside of Our Lady of Victories Church, Paterson, NJ, USA. Photograph Copyright 2010 Loci B. Lenar www.christin-miracles.com
That's some reddit tier level of atheism, there's the writtings of Josephus, of Lucian of Samosata, the letter of Mara bar Serapion, the *possible* letter from Abgar V to Tiberius
On August 16, the Orthodox Church celebrates the translation of the Holy Mandylion, an icon not made by hands, from Edessa to Constantinople, in 944. King Abgar, (Armenian Աբգար Ե; Ancient Greek: Ἄβγαρος) BC 4 – AD 7 and AD 13–50) was a historical Syriac ruler of…
SYNAXARION On the sixteenth of this month [August], we commemorate the entrance of the acheiropoiton (made without hands) image of our Lord and God and Savior Jesus Christ, brought from the city of Edessa to the God-protected Queen of cities (Constantinople). Verses For the Mandylion. While alive your depiction was imprinted onto a cloth, A final cloth before you entered death. For the Keramion. Maker of all, my Christ, a tile once made By hand now bears your form not made by hand. When our Lord and great God and Savior Jesus Christ was on the earth, He worked many and extraordinary wonders, in His goodness, as it is recorded in the divine and sacred Gospels, and when His reputation was spreading throughout the world, Abgar the ruler of Edessa heard of His reputation and wanted to go to Jerusalem to see the Lord with his own eyes, but was unable to do so because he was suffering from an incurable disease. For a black leprosy had burst out over all his body and had consumed him, and arthritis brought him unbearable pain. Because of these two reasons he never left his house and was unseen by all his subjects. Around the time of the saving Passion of our Lord Jesus Christ, he wrote a letter to the Lord and sent it by a certain Ananias, ordering him to depict with absolute accuracy the physical height of the Lord, the color of His hair and His holy face, and in short to depict His whole bodily appearance accurately, and to bring it to him; for he knew Ananias was a skilled painter. The letter of Abgar contained the following words: Abgar, ruler of the city of Edessa, to Jesus the Savior, the good Physician, who has appeared in Jerusalem. I have heard about your reputed wonders, and about your cures, which are done by you with your words and without drugs. It has been said that you make the blind see again and you make the lame walk; you cleanse lepers; you drive out unclean spirits and demons; you heal those who have been tormented by disease over long periods; you even raise the dead. Having heard all these wonders which you do by your word, I had one of two ideas: either that you are the Son of God, who do these things, or that you are God. So then I write to you and ask you to take the trouble and come to me to cure my suffering. I have also heard that the Jews murmur against you and wish to do you ill. My city is very small but distinguished and adequate for both of us to live here in peace. Ananias therefore departed for Jerusalem, and gave the letter mentioned above to the Lord. He then gazed intently at His holy face with great attention, but, since he was unable to get near Him because of the surging crowd, he climbed up onto a small outcrop of rock, and being able to behold the face of the Lord with his eyes, at once he began to press his hand to the paper to copy the appearance of what he saw, but he was quite unable to capture His exact form, because it appeared differently at one point and took on another appearance at another point, and with differing aspect. But the Lord, who knows what is hidden and searches hearts, knowing the intention of Ananias, asked for water to wash Himself, and while doing so He was given a cloth folded in four, and when He had washed He wiped His most pure and divine face with it. Thus His divine form and appearance were imprinted — O the wonder! — on the cloth folded in four. This he gave to Ananias saying, "Go, give this back to the one who sent you." He also gave him a letter in the following words: Blessed are you, O Abgar, for you have believed in me, though you have not seen me. For it is written of me that those who have seen me, do not believe in me, so that those who have not seen me may believe and live. As to what you wrote about my coming to you, know that it is necessary that I accomplish all that I was sent out to do in the world by my Father and, after I have accomplished it, to be taken up to the heavens to the Father who sent me. Then I will send you one of my disciples, named Thaddeus, who will heal your disease and grant you and those with you eternal life and peace, and he will make your city of Edessa such that no enemy can prevail against it. At the end He fixed seven seals in Hebrew letters, which when translated mean: Depiction of God divine wonder [in Greek a play on words: Theou thea theion thavma].* Abgar received Ananias with great joy and fell down and worshiped the holy and immaculate icon of the Lord with faith and much love, and he was instantly healed of his disease. Only a small patch of leprosy remained on his forehead. After the saving Passion and Resurrection of the Lord and His Ascension into heaven, the Apostle Thaddeus** arrived in Edessa and brought Abgar and all those under him to the font, baptizing them in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. When Abgar came out of the holy font he had been cleansed of the small remaining trace of leprosy which had remained on his forehead. From that time forward Abgar honored and revered in every way possible the divine depiction of the Lord and His form. Because he wanted all the inhabitants of Edessa to similarly honor and venerate it, besides the other good things he did, he gave the following order. For a former and distinguished Greek citizen of Edessa, had placed his own image over the public gate of Edessa, so that all those who entered would first venerate his image, and thus receive his blessing before entering the city. Abgar had this unclean image taken down and removed, and in its place was put the icon of the Master Christ made without hands [acheiropoiton], sticking it onto an embellished plank of wood, and had written over it the following words: "Christ God, those who hope in You will never fail." He also released an order and law in writing, that whoever entered that gate of the city, should first ascribe reverence and veneration towards the wonderworking and honorable icon of the Lord, and then enter the city. This order and law of Abgar was kept until the end of his life and that of his son. When his grandson became the recipient of his paternal inheritance, he turned away from piety and voluntarily turned to the religion of idols. Wherefore he wanted to place over the gate of Edessa the image of a demon, and take down the icon of Christ. When the Bishop of Edessa found out about this by divine revelation, he showed the proper care and attention. Because the place above the gate was deep, made like a rotunda with a cylindrical roof, he lit a lamp before the holy icon of Christ, and in front of it he placed a ceramic tile (keramion), which he covered over with bricks and asbestos, thus closing off that place, making that section of the wall look even. Therefore, since the icon of the Lord could not be seen, the plans of the impious one were halted, and the holy icon was not taken down. Many years passed, to the extent that the place where the holy icon was located became forgotten. When the king of the Persians Khosrow, during the reign of Heracleus the emperor of the Romans (610-641), fought against the cities of Asia Minor in 615, he arrived in Edessa. Having come against it with every instrument in his arsenal, he brought fear and anxiety to its citizens, who took refuge in God, and begged Him with tears so they could quickly find salvation. One night a glorious woman appeared to Bishop Eulavios, who told him that he would do much good if he took the icon of Christ made without hands that was hidden above the gate of the city, showing the location with her hand. The Bishop went to the spot and began digging until - O the wonder! - he found the divine icon of the Lord, whole and complete, and the lamp he still found to be lit after more than five hundred years. And the ceramic tile, which the Bishop then had placed before the Holy Mandylion, on this same ceramic tile he found imprinted another icon of the Lord, precisely similar to the Holy Mandylion. When the citizens of Edessa saw these two divine imprints and icons of the Lord, they were filled with spiritual gladness and rejoicing. The Bishop took the holy icon of the Lord, and conducted a procession with it to the place in the city where the Persians were digging from the outside, knowing where they were by the sound of the copper instrument. As the Bishop approached near there, he sprinkled oil from the lamp on a fire prepared by the people of Edessa, and immediately the flame arose, causing the Persians to flee. And the fire that was lit outside Edessa by the Persians, which they tended with an infinite amount of wood from nearby trees, the Bishop straightway approached this flame with the divine icon, and immediately a strong wind came and turned the flame against the Persians, so they withdrew to no avail. Because in the Queen of cities everything was running together well, it was God's will that this made without hands and immaculate icon of the Lord be treasured there along with the other good things, thus to this cause the then emperor of the Romans Romanos the Younger (959–963) made haste to enrich the Queen City with the wealth of this icon made without hands. Wherefore at various times he sent men to Edessa to ask for the divine-human icon of the Lord from Amir who was there, offering him for the treasure twelve thousand silver coins, as well as to free two hundred Saracens which he happened to have enslaved there. Not only this, but he promised security to many, so that the Roman soldiers would not fight against the Saracens. With these things he attained his request, and did all that he promised.*** Therefore, because Amir allowed Romanos to have the holy icon, the Bishop of Samosata, the Bishop of Edessa and other pious individuals took the holy icon of the Lord (as well as the letter written by Christ)**** and embarked on the journey to Constantinople. Many miracles took place along the way. When they arrived at the place called Optimaton, at the Church of the Theotokos known as that of Eusebius, many who were ill ran there with faith, to the holy form of the Lord, and they were healed of various diseases. Then one who was demonized came forward, and prophesied saying: "Receive O Constantinople glory and honor and joy. And you Porphyrogennitos, receive your kingdom." And immediately the man was cured of the demon. On the 6467th year from the creation of the world, on the fifteenth of the month of August, in the year nine hundred and fifty-nine, during the reign of Romanos, the above mentioned Hierarchs arrived in Constantinople, and they went to the Church of Blachernae, carrying with them the holy icon of the Lord, which was reverently and joyfully venerated, as much as from the emperor, as from the leaders and the rest of the people. The next day, namely the sixteenth of the month of August, Patriarch Theophylaktos and the young kings (Romanos was not present due to an illness), along with the senate and all the people of the Church, took the holy icon on their shoulders, and they conveyed the holy icon with proper guarding, until they arrived at the so-called Golden Gate. Then they took it from there while chanting psalms and hymns, with thousands of lamps and lights, and they went to the much famed and most grand Church of Hagia Sophia. There they made the preparation to go up to the royal palace, where they entered the Church of the Theotokos called the Pharos, and there they placed the holy and honorable imprinted image of our Lord and God and Savior Jesus Christ, to the glory of Christians, for the guarding of the empire, for the security of the entire city, and the Christian establishment. Notes: * George Maniakes, who was a general of the Romans beyond the Euphrates, took Edessa and found this letter of the Lord, and sent it to Emperor Romanos III Argyros in the year 1028. And during the reign of Emperor Michael IV the Paphlagonian a procession took place, at which time the brothers of the emperor were holding this letter of the Lord sent to Abgar as well as His swaddling-clothes. ** The Apostle Thaddeus was from Edessa and is celebrated by the Church on August 21 as one of the Seventy Apostles. *** Reports suggest the Holy Keramion was brought to Hierapolis, where it was obtained by Emperor Nikephoros Phokas in October 966 before he besieged Antioch, and then brought it to Constantinople on 24 January 967. Other reports suggest these were two different Tiles, with the one in Hierapolis originating from the time of Christ when Ananias was returning to Edessa with the Mandylion and he placed it in between two baked tiles, thus creating the Keramion that way. One tradition also states that the Ancha icon of the Savior in Georgia, which was brought there to escape Iconoclasm, is in fact the Holy Keramion from Edessa. Phokas had the Holy Keramion from Hierapolis placed in the Blacharnae Church in a golden box ornamented with precious stones and later had it deposited in the Church of All Saints. In the eleventh century it joined the Holy Mandylion in the Pharos chapel where it was displayed in a golden capsula suspended from the ceiling on silver chains. When Constantinople was overrun by the Crusaders in 1204, the Holy Keramion became lost to history. **** St. Nikodemos the Hagiorite suggests this is an error, since as we said previously the letter was brought to Constantinople in 1028. Apolytikion in the Second Tone We worship Thine immaculate image, O Good One, and ask the forgiveness of our sins, O Christ our God; for of Thine own will Thou wast pleased to ascend the Cross in the flesh, to deliver from slavery to the enemy those whom Thou hadst created. Therefore we thankfully cry to Thee: Thou hast filled all things with joy, O our Savior, by coming to save the world. Kontakion in Plagal of the Fourth Tone The uncircumscribable Word of the Father, was circumscribed when He took flesh of thee, O Mother of God; and when He had restored the defiled image to its pristine state He suffused it with divine beauty. And as we proclaim our salvation we record it by word and deed.
Il volto di Gesù impresso su una tela come veicolo di guarigione. Il volto di Gesù ha potere risanatore, fin dall'inizio della sua missione sulla Terra. È un referente di ciò che Dio può fare per noi, perché è il volto che Dio ha rivelato agli uomini. La contemplazione del suo volto ha compiuto miracoli da quando si è rivelato agli uomini. E il primo miracolo che compì fu immediatamente dopo la sua ascensione al Cielo. E aveva come emissario San Giuda Taddeo, uno dei 12 apostoli e cugino del Signore, che era l'emissario di Gesù per guarire un re che gli aveva chiesto di guarirlo da una malattia. Qui riveleremo la fede che il re Abgar dimostrò in una lettera inviata a Gesù Cristo per guarirlo, come Gesù Cristo gli risponde e manda San Giuda Taddeo a portargli l'immagine del Suo volto e guarirlo, e cosa accadde a quelle lettere scambiate tra Gesù e Abgar, cosa accadde all'immagine del volto di Gesù Cristo, e quale rapporto il Mandylion potrebbe avere con la Sindone di Torino. Una piccola città in quella che oggi è la Turchia ha conservato due importanti reliquie di Gesù. Una lettera in cui Gesù avrebbe risposto a una missiva inviatagli dal re Agbar V. E una tela su cui è impresso il volto di Gesù, che si chiama Mandylion. In entrambi gli eventi, San Giuda Taddeo partecipò come inviato di Gesù. San Giuda Taddeo fu uno dei dodici apostoli originali di Gesù. Molto probabilmente, era all'Ultima Cena. E la fiamma sul suo capo che mostra la sua iconografia, è il modo per mostrare che era nel giorno di Pentecoste, quando lo Spirito Santo si posò sul capo dei discepoli e della Vergine Maria. Una lettera scritta da lui fa parte del Nuovo Testamento e si ritiene sia stata scritta prima della caduta di Gerusalemme, tra il 62 e il 65. Non deve essere confuso con Giuda Iscariota, che fu colui che tradì Gesù per 30 pezzi d'argento. Giuda Taddeo è presentato nei Vangeli come il "fratello di Giacomo". Ed è riconosciuto come il cugino di Gesù Cristo stesso, quindi si può vedere nella sua iconografia che è dipinto con somiglianze fisiche con Gesù. Anche la tradizione dice che ebbe una visione di Gesù poco prima di morire. Giuda Taddeo e Simone alloggiarono nella casa di un discepolo, il cui nome era Semme. Lì, sacerdoti idolatri e una folla li circondavano e chiedevano che Semme consegnasse loro gli apostoli. E Giuda Taddeo vide il Signore, che li stava chiamando a Lui, così lui e Simone si arresero e furono martirizzati. Alcuni credono che San Giuda Taddeo sia in grado di concedere miracoli perché, essendo cugino di Gesù, avrebbe parte del suo potere. È il santo patrono delle cause disperate, il patrono dei casi difficili e il patrono dell'impossibile. E la sua intercessione è invocata da diversi secoli, anche dalle sante Brigida di Svezia e Bernardo di Chiaravalle. La sua fama di patrono di cause difficili derivava dalla missione che Gesù gli affidò a Edessa. Come la medaglia d'oro indossata da San Giuda Taddeo sul petto, che è un'immagine di Gesù, conosciuta come "immagine di Edessa". Secondo la tradizione, il re Abgar V di Edessa era molto malato e, dopo aver sentito le guarigioni miracolose che Cristo stava facendo, gli scrisse una lettera per venire a guarirlo. Gesù gli rispose per lettera. E poi mise un pezzo di stoffa sul proprio viso, in modo che la Sua immagine fosse stampata, e chiese a San Giuda Taddeo di portarla al sovrano. Quando ricevette la stoffa, fu completamente guarito. Questa reliquia è conosciuta come "Mandylion". La lettera di Agbar V, alias "il", a Gesù recitava come segue: "Agbar, sovrano della città di Edessa, a Gesù il Salvatore, il buon medico, che è apparso a Gerusalemme, saluti. Ho sentito parlare di te e delle guarigioni che fai senza droghe o erbe. Quello che ho sentito è che fate vedere i ciechi e gli zoppi camminano, purificate i lebbrosi, scacciate gli spiriti immondi e i demoni, guarite coloro che hanno sofferto di malattie croniche e dolorose e risusciterete i morti. Sentendo tutto questo da voi, sono giunto alla conclusione che una delle due cose deve essere vera: è Dio ed è disceso dal cielo per fare queste cose, o è un figlio di Dio che fa queste cose. Pertanto, gli scrivo per chiederGli di venire da me e guarirmi dalla malattia di cui soffro. Ho sentito che gli ebrei ti stanno trattando male e vorrei che non ti preoccupassi, la mia città è molto piccola, ma molto nobile e adatta a vivere in pace per entrambi". E la risposta di Gesù fu questa: "Beato colui che non mi ha mai visto eppure crede in me. È stato scritto a lungo che coloro che mi vedranno non crederanno in me e coloro che non mi hanno visto crederanno in me e saranno salvati. Per quanto riguarda la tua richiesta di visitarti, è meglio per me rimanere qui e finire il lavoro che sono stato mandato a fare. Dopo che avrò finito, allora andrò con colui che mi ha mandato. Poi ti manderò uno dei miei discepoli per curare la tua malattia e portare la salvezza a te e al tuo popolo". Diverse fonti dicono che quando i discepoli andarono in tutto il mondo, Giuda Taddeo andò prima a Edessa per adempiere la promessa di Gesù ad Agbar. Eusebio di Cesarea dice che Giuda vi soggiornò nel quartiere ebraico con un uomo di nome Tobia. E secondo la Leggenda Aurea, Giuda Taddeo guarì la lebbra di Agbar V asciugandosi il viso con la lettera di Cristo, e Agbar divenne, come molte altre persone, Edessa. Eusebio dice di aver letto queste lettere in una traduzione greca dall'originale aramaico e di non aver messo in dubbio la loro autenticità. Poi il re Agbar commissionò anche un ritratto di Gesù, ma il pittore non fu in grado di realizzare il dipinto. E Gesù, dispiaciuto per quell'uomo, gli premette un panno in faccia e vi impresse miracolosamente la sua immagine. Questo è stato chiamato Mandylion ed è anche chiamato Tetradyplon, o raddoppiato in 4. Una tradizione dice che questo panno fu dato ad Agbar da San Giuda ed è la spiegazione della medaglia di Gesù che San Giuda indossa sulle sue statue. Le carte e il Mandylion erano apprezzati come reliquie a Edessa e si ritiene che abbiano protetto ampiamente la città. Evagrio Scolastico, scrivendo intorno all'anno 600, riferisce che un'immagine miracolosa del volto di Cristo fu conservata dalla città di Edessa prima dell'attacco dei Persiani nel 544. E quando i Persiani assediarono la città, la lettera e il Mandylion con il volto di Cristo furono posti in cima alle mura e i Persiani furono sconfitti. Queste lettere sono scomparse nella notte dei tempi, ma si dice che siano conservate in un monastero in Kirghizistan. Al settimo Concilio ecumenico del 787, secondo Concilio di Nicea, i vescovi difesero la venerazione delle immagini, insegnando che Cristo stesso forniva un'immagine per la venerazione, e menzionarono esplicitamente la sacra immagine di Edessa. Il 16 agosto 944, la Sacra Immagine di Edessa fu trasferita da Edessa a Costantinopoli. E poi le Chiese orientali hanno iniziato a celebrare la festa di San Mandylion il 16 agosto. Ma nell'anno 1204, durante il sacco di Costantinopoli, l'immagine sacra di Edessa scomparve per sempre e ci sono molte versioni su ciò che accadde dopo. Si dice che il panno sarebbe nella chiesa di San Bartolomeo degli Armeni a Genova, o in Vaticano o in un British Museum. Ed è stato anche collegato alla Sindone di Torino. Un testo del VI secolo "Atti di Taddeo" riferisce che l'immagine del Mandylion era una Sidone o Sindone. Che è stato raddoppiato come tetradiplon dal greco "tetra" è uguale a quattro e "diplon" è doppio uguale. Quindi era un tessuto piegato due volte e poi quattro volte. E stranamente, la Sindone di Torino ha esattamente lo stesso schema quadruplo. San Giovanni Damasceno descrive la Sacra Immagine di Edessa come una grande veste e non come un piccolo sudario. L'arcidiacono di Costantinopoli Gregorio Referendario menzionò in un sermone che l'immagine portava anche la "ferita sul costato" di Cristo. Ciò indica che l'immagine trasferita da Edessa a Costantinopoli nel 944 era un'immagine del corpo di Cristo e non solo del volto. L'imperatore Costantino VII, che ispezionò personalmente l'immagine di Edessa nel 944, descrive l'immagine come "estremamente debole, più simile a una secrezione umida senza pigmento o arte del pittore". Nel 1203, un crociato di nome Robert de Clari assicurò che nella chiesa di Santa Maria delle Blanquernas a Costantinopoli c'era un panno con l'immagine di Gesù, "Dov'era il sudario in cui era avvolto Nostro Signore, e che ogni venerdì era sollevato in alto in modo che si potesse vedere in esso la figura di nostro Signore". Questa fu la prima notizia dell'esistenza della Sindone. Tutto ciò ha portato molti a concludere che l'immagine del Mandylion è la Sindone di Torino. Perché in più, si comincia a parlare dell'esistenza della Sindone di Torino più o meno nel momento in cui il Mandylion scomparve. Bene, fin qui quello che volevamo raccontare sulle lettere tra Gesù Cristo e il re Abgar, e il dono dell'impronta del suo volto, il suo potere di guarigione e come il Mandylion potrebbe essere la Sindone di Torino. Forum della Vergine Maria.
Termenul de Arabia, care desemna inițial pustiul nord-arab, s-a extins treptat în antichitatea clasică asupra întregii peninsule cuprinse între Marea Roșie și Golful Persic. Numai 1/4 din suprafața aridă a peninsulei oferă, în ținuturile de coastă și în jurul oazelor, condiții de viață. În decursul antichității, s-au dezvoltat aici trei zone de civilizație. În mileniile 3-2 î.e.n., ținuturile de coastă răsăritene, situate la jumătate de drum între Mesopotamia și India, au o evoluție mai rapidă. În mileniul I î.e.n., SV peninsulei (actualul teritoriu al R.A. Yemen, R.D.P. Yemen și SV Arabiei Saudite) cunoaște o remarcabilă înflorire economică și culturală, iar în sec. 3 î.e.n - 1 e.n. se afirmă regiunea de NV (actualul teritoriu al Iordaniei și NV Arabiei Saudite), unde ia ființă Regatul Nabateilor. Harta Arabiei la 3500 B.C. milen. 3 - 2 î.e.n. Populațiile de pe coasta estică a Peninsulei Arabia înregistrează, grație rolului de intermediar în comerțul dintre Mesopotamia și Valea Indusului (NV Indiei), o timpurie dezvoltare economică și culturală. Izvoarele sumeriene menționează doi parteneri comerciali în această zănă geografică - ”țările” Dilmun (având centrul poate în Insula Bahrain) și Magan (pe teritoriul actual al Emiratelor Arabe Unite și al Omanului). Ținuturi ale coastei septentrionale se află în sec. 24-23 î.e.n. sub controlul politic al imperiului Akadian. milen. 2 î.e.n. (a doua jumătate). Domesticirea cămilei în Arabia (de unde se răspândește spre Asia Centrală și Africa de N) deschide noi perspective comerțului caravanelor în regiunile deșertice ale Orientului. Arabii, triburi semitice de nomazi care se răspândesc în milen. 2 î.e.n. în întreaga Peninsulă, asimilează treptat elementele etnice mai vechi, dar nu reușesc până în vremea lui Muhammad să realizeze unitatea politică și culturală a întregii Arabii. 1500 B.C. milen. 1 î.e.n. Triburile din SV, vorbind dialecte ale limbii sud-arabice, având ca principală îndeletnicire creșterea animalelor (ovine, caprine, cămile, cai), încep să practice o agricultură bazată pe sistemul irigațiilor și se implică tot mai activ în fluxul comercial dintre Africa de Est, Egipt, Iran și India, exportând smirna și tămâia atât de căutate în lumea mediteraneană. Nivelul de dezvoltare economică și culturală atins îi determină pe autorii greci și romani să dea numele regiunii de Arabia Felix. Patru formațiuni statale mai importante iau ființă în această regiune: în zona septentrională, triburile miaiților creează Regatul Main, cu centrul la Qarnaw, mai la sud sabaiții - cele mai puternice triburi din zonă - pun bazele Regatului Saba; la răsărit de acesta, qatabaniții fondează Regatul Qataban (cu reședința la Timna), iar spre răsărit ia ființă Regatul Hadramaut (capitala Shabwa). Civilizația atestă influențe ale lumii iraniene, iudaice, elenistice și apoi romane. Regatul Saba, cel mai vechi și puternic, va unifica sub autoritatea sa colțul SV al Arabiei. Arabia la 750 B.C. Arabia la 500 B.C. sec. 9 î.e.n. Textele asiriene și ebraice menționează existența triburilor arabe în deșertul siriano-mesopotamian și NV Arabiei. 853. În bătălia de la Qarqar (Siria) suveranul asirian Șalmanasar III enumeră printre dușmani și 1000 de călăreți pe cămile din țara Arabă. sec. 8 î.e.n. Constituirea Regatului Saba ca stat teocratic (marele preot deține totodată și puterea politică supremă), cu centrul la Sirwah, apoi la Marib. Prezumtiva vizită a unei regine din Saba la curtea regelui Solomon pare să fie un reflex în plan legendar al intenselor legături comerciale întreținute cu Regatul Israel. În a doua jumătate a sec. 5, Karib il Watar II (c.420) poartă numai titlul de malik (rege), ceea ce denotă renunțarea la caracterul teocratic al monarhiei. Inscripții asiriene din vremea lui Tiglatpalasar III, Sargon II și Sennacherib înregistrează daruri și tribut trimise de Regatul Saba, Asiriei. Saba își extinde treptat autoritatea asupra statelor vecine, Qataban, Hadramaut și Main; din sec. 5 î.e.n. sunt întemeiate colonii în Cornul Africii (pe teritoriul Etiopiei). După aprige lupte cu tribul homeriților (sau himiariților), sabaiții ocupă citadela Du Raida de lângă orașul Zafar, suveranii Sabei adoptând la sfârșitul sec. 1 e.n. titulatura de regi ai Sabei și Du Raidain. În jurul anului 335 e.n. Regatul Saba este cucerit de etiopieni (statul Aksum); își redobândește după câteva decenii neatârnarea, devenind în sec. 5 câmp de înfruntare religioasă între creștinism și iudaism, triumful celui din urmă declanșând în 525 o nouă invazie etiopiană. După izgonirea ocupanților (575) Saba devine o provincie a imperiului Sasanid, îmbrățișează în 628 noua religie predicată de Muhammad, fiind integrat apoi lumii islamice. 556 - 539 î.e.n. Nabonid, suveranul Regatului Noului Babilon, își extinde autoritatea până în ținuturile Medinei, stabilindu-și timp de 10 ani reședința în oaza Taima din N Arabiei. 522 - 486 î.e.n. Inscripțiile din timpul domniei suveranului ahemenid Darius I, teritoriul supus dintre Mesopotamia și Egipt figurează cu numele Arabaya. sec. 4 - 3 î.e.n. Stabilirea durabilă a triburilor arabe ale nabateilor (originare din Transiordania) în NV Peninsulei Arabia, unde controlează comerțul caravanier dintre Egipt, Mediterana Orientală și Mesopotamia. Regatul Nabateilor, constituit în sec. 2 î.e.n., cu centrul în vechea cetate edomită Petra (astăzi în Iordania), puternic influențat de civilizația elenistică, folosește limba și scrierea aramaică, dar păstrează un panteon pur arab. Listele dinastice consemnează numele a 12 suverani, începând cu Arethas I (Haritat I) și sfârșind cu Rabilos II Soter (71-106 e.n.); apogeul politic al statului este atins în timpul domniei lui Arethas III 937-62 î.e.n.), după care regatul devine clientelar Romei. c. 132 î.e.n. Reprezentanții familiei de origine arabă Abgar preiau puterea în orașui Edessa (fosta Antiohia pe Calirhoe fondat în 303/302 de Seleucos Nicator), emancipând micul Regat Osroene din NV Mesopotamiei de sub autoritatea Regatului Seleucid. Dinastia Abgar va conduce până în 216 e.n. destinul zbuciumat al acestui stat tampon dintre Imperiul Roman și Regatul Parților. 25 - 24 î.e.n. Din ordinul împăratului Augustus, prefectul Egiptului L. Aelius Gallus întreprinde o expediție împotriva Arabiei Felix. Deși forțele romane pătrund până în regiunea orașului Marib (pe teritoriul R.A. Yemen), campania se încheie cu un eșec. 105 e.n. Din dispoziția împăratului Traian, guvernatorul Siriei A. Cornelius Palma ocupă și transformă cea mai mare parte a Regatului Nabateilor în provincie romană. Sediul administrației provinciale și al legiunii care apăra noua posesiune este stabilit în orașul Bostra. În Golful Aqaba este staționată o flotă romană care controlează navigația din Marea Roșie și implicit comerțul cu India. Elemente etnice și de civilizație arabă se răspândesc în imperiu. În 244 e.n., M. Iulius Philippus (Filip Arabul), fiul unui șeic din Trachonitis, ocupă însuși tronul imperial. sec. 3 e.n. Palmyra, cetatea arabă din deșertul sirian, cunoaște în cursul acestui secol o strălucită dar efemeră afirmare. Situată într-o oază la egală distanță între litoral și Eufrat, pe unul dintre cele mai importante drumuri comerciale care leagă Mediterana de Mesopotamia, inclusă la începutul sec. 1 e.n. în Imperiul Roman, Palmyra se dezvoltă rapid după acordarea de către Hadrian a statutului de oraș liber (129 e.n.). În condițiile slăbirii autorității romane în primele decenii ale ”Anarhiei militare”, Septimius Hairanes transformă orașul în centrul unui principat tampon, între imperiile sasanid și roman (c.250). Succesorul său Septimius Odenathus primește în urma victoriilor sale, din partea împăratului Gallienus, titlul de ”dux Romanorum” și ”corrector totius Orientis”. După dispariția sa, ambițioasa-i soție - Zenobia - se emancipează de sub autoritatea romană vizând crearea unui vast imperiu palmirean în Asia Mică, Siria, Palestina și Egipt (270), dar este înfrântă de împăratul Aurelian, iar Palmyra distrusă din temelii (273). sec. 4 - 7. Două seminții arabe continuă să joace un rol politic până la afirmarea islamului în partea septentrională a Peninsulei Arabia: în NE hamizii, cu centrul la Hira, vasali imperiului Sasanid, iar în NV gasanizii, sub autoritate romano-bizantină. Sursa acestei serii de articole pe teme istorice: "O ISTORIE A LUMII ANTICE" - compendiu; Internet (poze, hărţi); traduceri din istoria universală. Max's concept. © Copyright 2018 MAX'S CONCEPT
25 de agosto: Calabria, Italia A Nuestra Señora de Rossano se la conoce con el nombre Acheropita (del a-cheiro-poiété = no hecha a mano) se dice de las imágenes sagradas no hechas por manos humanas; por ejemplo otro es el Mandylion (icono del rostro de Cristo, enviado por el mismo Cristo, según la leyenda de Abgar, rey de Edesa) es un típico ejemplo, cercano quizá a la Sábana de Turín. Esta imagen se remonta al s. VI. Rossano es un municipio italiano y capital de la provincia de Cosenza (Calabria). La ciudad se encuentra situada sobre una altura cerca del golfo de Tarento. La ciudad es conocida por sus canteras de mármol y alabastro. Es la sede de un arzobispado católico y tiene una destacada catedral y un castillo ... LA IMAGEN QUE NO SE PINTÓ CON MANOS HUMANAS El culto de Nuestra Señora Acheropita comenzó en la ciudad de Rossano, en la región de Calabria, Italia. En esta ciudad, en una pequeña cueva al final del sexto siglo, vivió santo ermitaño Efrén, devotísimo de la Virgen María. Se cuenta que en el año 580, el capitán Mauricio, desviado por los vientos llegó a una aldea calabresa, en la actual Rossano. El monje Efrén acudió a saludarlo y le dijo: "No fueron los vientos los que te condujeron hasta aquí, sino Nuestra Señora, para que tú -una vez nombrado emperador- le construyas un templo". En el año 582, Mauricio fue coronado emperador de la región de Macedonia, que abarcaba parte de los territorios que hoy son Grecia e Italia. En el año 590, consiguió del emperador Mauricio, emperador de Constantinopla, autorización para transformar la gruta en un santuario dedicado a Nuestra Señora. El gobernador Filípico, cuñado del emperador, tratando de complacer al monarca, trajo de Bizancio competentes artistas para pintar una imagen de la Virgen María en la parte inferior del templo. Lamentablemente, la labor de los pintores siempre resultó en un fracaso. Durante el día trabajaban sin descanso en su trabajo. Por la noche, la imagen desaparecía misteriosamente. El gobernador, descontento con lo sucedido, ordenó que la cueva fuese vigilada. Una noche, los guardias cumplen su deber en el frente de la gruta, y ven salir de la nada una joven de rara belleza, vistiendo una capa de seda, muy blanca, resplandeciente de luz. La Señora pidió a la guardia que debería apartarse del sitio. Informado de lo sucedido, a la mañana siguiente, el gobernador se dirigió a la iglesia y, para su sorpresa y la de todos, advirtió perplejo que la mujer estaba pintada en el fondo de la pared interna del templo, formando una preciosa imagen de Nuestra Señora, con trazos similares a los iconos bizantinos, pintada exactamente en el lugar donde los artistas, en vano, intentaban elaborar la imagen. ¡Nuestra Señora había pintado su propia foto! La noticia se difunde en toda la ciudad. Los fieles comenzaron a llegar al lugar de milagro y aclamaban entre lágrimas y canciones de alabanza: ¡"Acheropita! Acheropita", que significa: "la imagen no se ha pintado por manos humanas!" Los diversos milagros ocurridos a través de Nuestra Señora aumentaron de la popularidad de ese lugar. Los inmigrantes calabreses llevaron a Sao Paulo, Brasil, una fiel copia de lo que está en la basílica de Rossano. Los religiosos de la Congregación de Don Orione, con la ayuda de muchos miembros de la colonia italiana en Sao Paulo, construyeron una iglesia en el conocido barrio de Bixiga, en São Paulo. Este templo es la matriz de la iglesia parroquial de Bela Vista desde 1926. Allí se puede ver una escultura de la Virgen Acheropita que se creó a partir de la copia fiel del original. LA CATEDRAL DE ROSSANO Desde el siglo XII, en Rossano ésta devoción pasó a ser oficialmente celebrada, y la Virgen prestó su nombre a la catedral de la ciudad, templo erigido junto a la gruta donde la imagen acheiropoieton todavía se conserva. También se dice que más adelante, los Sarracenos, atacaron procurando sorprender a la ciudad de Rossano, pero fueron rechazados por Nuestra Señora, que apareció ataviada en púrpura, y sosteniendo en su mano una antorcha encendida; esto los aterrorizó y se dieron a la fuga. La catedral (siglo XI, con grandes reformas en los siglos XVIII y XIX) es el principal monumento de Rossano. Tiene una nave central y dos laterales, y tres ábsides. El campanario y la pila bautismal son del siglo XIV, mientras que los restos de decoración pertenecen a los siglos XVII y XVIII. La iglesia es famosa mundialmente por una antigua imagen de la Madonna acheropita («Virgen no realizada por manos humanas»), actualmente ubicada en el Museo Diocesano, datada probablemente entre 580 y la primera mitad del siglo VIII. En 1879, fue descubierto en la sacristía el famoso Codex Rossanensis. Es un manuscrito en pergamino de los evangelios de Mateo y Marcos, escrito en plata sobre pergamino teñido de púrpura, y es uno de los más antiguos evangelios ilustrados conocidos. Los eruditos datan el códice de finales del siglo V al siglo VIII o IX. Actualmente se cree que es de origen oriental, porque en algunas de sus escenas están pintadas las cabras de larga cola y largos cuernos que no se encuentran más que en Siria. El haber precisado el origen oriental del evangeliario de Rossano tiene gran importancia porque en él se halla la figura del Cristo con manto, que no se ha encontrado en las catacumbas; en los folios que sirven de portada a cada Evangelio se ven las figuras de los Evangelistas sentados y escribiendo, tal como los representaron después el arte bizantino y el arte carolingio occidental. ORACIÓN A NUESTRA SEÑORA ACHEROPITA Santísima Virgen, Madre de Dios y Madre nuestra Acheropita, vuelve tus ojos piadosos hacia nosotros y nuestras familias. A través de los siglos, de milagros y de las apariencias, mostraste ser Mediadora permanente de gracias. Ten compasión de las dificultades en que nos encontramos y de la tristeza y amargura de nuestras vidas. Tu, coronada Reina a la derecha de su Hijo, llena de gloria inmortal, nos puede auxiliar. Todo lo que está en nosotros y lo que nos rodea, reciba tu bendición materna. ¡Oh Reina Acheropita!, permite dedicar toda nuestra vida a la honra de tu culto y al servicio de nuestros hermanos. Solicitamos tu bondad materna en auxilio a nuestras necesidades y la gracia de vivir bajo su constante protección, consolados en nuestras aflicciones y libres de las presentes angustias. Con confianza podemos repetir, que no recurre a ti inútilmente aquel que te invoca con el título "Acheropita". Amén Se dice que los sarracenos habían llegado a tierra con un grupo de ataque cerca de la ciudad italiana de Rossano, probablemente en el año 981. Buscando sorprender a los habitantes dormidos de la ciudad, se escabulleron hasta las paredes y en silencio colocan sus escaleras contra ellos y comenzó a subir. Cuando el primero de ellos llegó a la cima, fueron recibidos y rechazados por la Virgen, que apareció vestida de púrpura, mientras sostiene en la mano una antorcha encendida. La visión de la gloria de la Reina celestial lo aterrorizó a los invasores que no avanzaron más allá y tomaron la fuga. Por lo tanto, los musulmanes fueron expulsados de las paredes de la Virgen de Rossano, que apareció para salvar a la gente de esta ciudad situada en el sur de Italia, en la provincia de Calabria. Rossano, o Roscianum como era conocido en la época romana, cuando era un puesto avanzado del imperio en ciernes, se cree que en realidad se ha fundado más de un milenio antes de la época de Cristo. La ciudad experimentó ataques de los visigodos, ostrogodos y lombardos, cuando cayó el Imperio Romano, en el oeste, aunque nunca fue subyugado por cualquier enemigo. La ciudad alcanzó su pico de riqueza e influencia durante el sexto a través del siglo 11 cuando fue gobernada por Bizancio. Situado cerca del Golfo de Tarento, y estar cerca del agua, Rossano fue objeto de incursiones musulmanas en los siglos siguientes. La isla de Sicilia fue conquistada por las fuerzas islámicas en el siglo 10, y fue utilizado por ellos como una base de operaciones para incursiones en Italia y otras ciudades vulnerables de la región. Aunque ganaron pequeños puntos de apoyo aquí y allá en la península italiana, los musulmanes no eran capaces de mantener sus posesiones por mucho tiempo. Hacia el final del siglo 10 el emir Abu al-Qasim comenzó una serie de ataques en Calabria. Al mismo tiempo, una flota musulmana bajo el mando del hermano del emir hizo incursiones en las costas de Apulia, fortalezas incautos abrumadoras, saqueando ciudades y tomando esclavos. Aunque la Virgen de Rossano conmemora la aparición mariana que salvó Rossano, la ciudad es probablemente más famoso por una antigua imagen de la Virgen que se puede ver en la Catedral de Nuestra Señora Achiropita. Se le conoce como el acheropita Madonna, o "La Madonna no hecho por manos." Al igual que la Virgen de la Antigua de Sevilla, que fue milagrosamente reveló a San Fernando III, la imagen de la Santísima Virgen con el Niño Jesús fue revelado por debajo de una capa de yeso en la catedral de Rossano, y ha sido fechado en algún momento entre los años 580 y 750 dC. Nuestra Señora de Rossano * de The Woman in Orbit y otras fuentes
KU-BABA / BAU/BABA.. 1 SEVILHA.. 5 Sausga.. 9 DEA SYRIA / DEASURA.. 12 CIBELE. 18 O TRONO DE CIBELE. 24 CASTIDADE, CASTRADOS E PECADO NEFANDO. 25 KU-BABA / BAU/BABA Figura 1: Bau/Baba seated on a throne which seems to resting on water and is supported by water birds, perhaps geese. (…). Diorite. Dated around 2060-1955 BCE. Drawing © Stephane Beaulieu, after Pritchard 1969b:173 #507. Figura 2: Possibly the goddess Bau/Baba, seated on a throne flanked by palm trees and with two creatures, possibly water birds, at her feet. Terracotta. 2017-1595 BCE. From Ur. Drawing © S. Beaulieu, after Leick 1998. Bau/Baba, whose name sounds onomatopoeic (bow-wow), was principal goddess of the Lagash area, with its three cities, Girsu, Lagash, and Nimen. As "Lady of Abundance," Bau/Baba controlled the fertility of animals and human beings (Leick 1998: 23). [A very old deity, she is attested in documents dating from the period 2900 -2350 BCE] By the time of the famed Lagash governor Gudea (twenty-second century BCE), who called himself Bau's son (Frankfort 1978: 300), the goddess had become the daughter of An (Semitic Anu), the head of the pantheon. In Lagash, she was consort of the warrior Nin-Girsu, "Lord of Girsu"; he had charge of irrigation and the land's fecundity. In other places, her spouse was Za-baba, a northern warrior. (…) The four-day Festival of Bau/Baba at Lagash took place in the autumn, when pilgrims from other towns came bearing offerings. During the Festival, common folk and royalty made sacrifices to their ancestors, thus feasting the dead. Afterwards, they dined on the leftovers (Cohen 1993: 53-54, 470-471). Since mediating between angry gods/ demons and their human prey was a task that often fell to healing goddesses, they needed to have close connections with the Underworld (Cohen 1993: 149). (…) At the New Year, there was also a festival of Bau/Baba at Girsu, when a "Sacred Marriage" rite involving Nin-Girsu and Bau took place (Cohen 1993: 67, 75). According to Frankfort, Bau was dominant in the ceremony (1978: 297). -- "Going to the Dogs": Healing Goddesses of Mesopotamia, by Johanna Stuckey. Bau / Baba seria possivelmente o nome carinhoso da deusa mãe que enquanto deusa curandeira seguiria o exemplo das cadelas que lambiam os filhos para os manterem lavados e dos cães que lambiam as próprias feridas curando-as com a sua baba ou saliva. O certo e que o nome desta arcaica deusa ficou na linguagem popular tanto como «baba» / «saliva» / «escuma» como com o significado de «babá», a ama protectora da criança. Como esta deusa seria uma variante de Ki, Ninhursag, terá acabado como Ki-Baba ou Kubaba. Figura 3: Kububa, segurando uma romã na mão direita e um espelho na esquerda, aparece assim simultaneamente como deusa infernal e do amor, ou seja uma mistura de Istar e Ereshkigal. Museu das Civilizações da Anatólia, Ankara, Turquia. Kou-baba est la déesse reine de la ville antique de Karkemish, parèdre du dieu de l'orage. C'est une divinité de la fertilité. Elle joue un rôle dans les textes louvites et un rôle mineur dans les textes hittites, principalement dans les rites religieux hourrites. Plus tard, son culte se répandit et elle devint la déesse principale des royaumes anatoliens postérieurs aux Hittites, puis d'Hattousa. Elle est probablement à l'origine de la divinité phrygienne Cybèle. Depois, o seu culto espalhou-se, e o seu nome foi adaptado para a deusa principal dos reinos que sucederam aos Hititas na Anatólia, e depois evoluiu para a Frígia Cibel, como o demonstrou detalhadamente Mark Munn (Munn 2004). Inscrições Frígias com a sua imagem em esculturas cortadas na rocha identificam-na como matar (“a mãe ") e, numa das instâncias, Ku-bil-eja. Por outro lado, a deusa dos frígios parece ter pouca semelhança com Kubaba que era a deusa soberana de Sardis e foi conhecida pelos gregos como Kubebe (Herodotus] 5.102.1, como notou Munn em 2004). No período Arameu que se seguiu, Heba tornou-se Hawah, a Deusa síria das cobras e mãe de todos os viventes, que emergiu na Bíblia como Eva. [1] -- From Wikipedia. The Phrygian Mother is an Anatolian puzzle. She is the knot that joins Kybele, the Phrygian Mother of the Gods of Greco-Roman sources, to Kubaba, the divine Queen of Carchemish of Bronze and Early Iron Age cuneiform and hieroglyphic sources. Laroche's landmark study of 1960 argued that the former was the direct descendent of the latter, even though the development of her name, Kubaba > ? > Kybele, could not be readily explained. Since then this link has been questioned. Brixhe's work (1979) on Old Phrygian clarified the earliest form of the name of Kybele as the adjective, kubeleya, modifying matar. Taking his lead from the Greek epithet, oreia, Brixhe suggested that matar kubeleya was Phrygian for "Mountain Mother," and therefore that kubeleya (also attested as kubileya) came from a Phrygian word for "mountain." The corollary of this argument was its most significant outcome: the name of Kybele could have nothing to do with Kubaba. Most recently, Roller's study of the Phrygian Mother (1999) has reinforced this conclusion by emphasizing the iconographic distinctions between the archaic images of the Phrygian Mother and Syro-Anatolian Kubaba. It is time to unravel the knot and show that the thread from Kubaba does, in fact, lead to Kybele. The clue to this tangle is the recognition that the monuments to the Phrygian Mother all belong after the rise of the Mermnad Lydians, when Kubaba was a sovereign deity at Sardis, known to Greeks as Kybebe (Herodotus 5.102.1; Charon of Lampsacus FGrHist 262 F 5; Kuvav- in Lydian). Lydian, like Carian, and Lycian, forms adjectives by the suffix, -(e/a)li-. So from the name of Artemis (Lydian Artimus, Lycian Ertemi) come Lydian Artimalis, Lycian Erttimeli, meaning "The One of Artemis". A similar formation from Kubebe, *Kubeb(e)li-, with the addition of the Phrygian adjectival suffix, -eya, gives *Kubeb(e)leya, "The person/place of Kybebe". Contracting this, and simplifying the cluster -bl- (not attested in Old Phrygian) to -ll-, yields *Kubelleya. Kybeleia is attested in Hecataeus of Miletus (FGrHist 1 F 230) as the name of an Ionian polis (i.e., a "place of Kybebe"). The descriptive placename Kybeleia could become nominalized as the deity Kybele in Greek, just as basileia ("kingly person/place") became nominalized as the deity Basile. The corollary of this argument is its most significant outcome. The Phrygian Matar Kubeleya received her name from the Luwian family of Anatolian languages, the ancient home of Kubaba's cult. During the period when the monuments to the Phrygian Mother were being created, Kubaba' most important home was at Sardis, in Lydia, where Greek sources say she was called Kybebe "by the Lydians and Phrygians" (Charon). The "places of Kybebe" known in Phrygian as kubeleya were the natural or man-made cult places of this goddess who had become an expression of Lydian sovereignty. -- Mark Munn, "Kybele as Kubaba in a Lydo-Phrygian Context". Bel: “Senhor” Título de vários deuses cabeças de panteões locais. O termo recorre a Marduk da Babilônia, Assur da Assíria, e Ninurta na epopéia de Anzu. Belet Ili: "Senhora dos deuses", um nome para a grande deusa de mãe, Ninhursag. Era a deusa de Suméria do útero, figuras e formas. Os deuses pediram-lhe que lhes criasse os homens para que eles lhes cultivassem a terra e cavassem canais, e as mulheres de forma que eles pudessem continuar a procriar dos homens. Ela criou sete de cada raça o que deu como o resultado que, depois de 600 anos, as pessoas já muito numerosas. A terra ficou tão ruidosa quanto um curral de gado e o deus supremo Ellil não popia dormir. As pessoas também eram pecadoras, porque chegavam a comer os próprias filhos, pelo que Ellil decidiu acabar com a raça humana com uma grande inundação. "Afinal de contas, as pessoas também ficaram muito preguiçosas e deixaram de trabalhar para os deuses ". Ellil pretendeu manter este plano secreto desconhecido dos humanos mas o deus Ea (Enki) contou-o para o seu protegido Atrahasis o que aconteceria e como ele poderia se salvar por meio de um barco. => Belili: Um nome da deusa Geshtin-anna, irmã de Dumuzi, esposa de Nin-gishzida. Epíteto: "ela a que se lamenta sempre". => Belet-seri: "Senhora das terras abertas" (onde residiram os fantasmas), deusa que tomava conta do que acontecia no Mundo dos infernos. Epíteto: " Escriturária da Terra ". Baba - An alternate form of the goddess Inanna. Ki + Baba = Ki-baba > Kubaba. Se, em acádico, Bel era o título do senhor dos deuses Belet seria também em caldeu o nome de senhora! Então, Ki-Baba ou Kubaba terá sido também chamada alternativamente Ki / Ku-Belet, possivelmente com formas ainda mais arcaicas como *Ki-Wer-Ish de que terá derivado a egípcia Ta-Ver-et e a forma micénica Kubeleja, todas com o significado óbvio e comum de Senhora da Terra Mãe. O resumo pode ser o seguinte: Kubaba > Kubebe + (e)li = *Kubeb(e)li ( = The One of Kubaba) + -eya = *Kubeb(e)leya = "The person/place (= One) of Kybebe" > *Kubelleya > Kubeleya > Kybele. O conteúdo da informação dos estudos de Mark Munn não é passível de contestação mas os argumentos e respectivas conclusões são obviamente questionáveis. Mesmo assim, ficou por esclarecer se a aparente originalidade do nome de Cibele seria mesmo uma invenção linguística frígia! De resto, muitas das dúvidas levantadas contornam outras porque afinal a variante sibilina do nome de Cibele pode ter sido cretense e não anatólica porque não aparece na cultura hitita e aparece na Sicília. Na literatura e poesia clássicas, Hyblea é usado como um adjectivo relativo a mel. Uma das cidades antigas da Sicília conhecido como Hybla era famosa pelo seu mel; muitos associam este Hybla com as Montanhas Hyblaeas (figurativo do Monte Hybla) na moderna província de Ragusa. Le complexe montagneux des monts Hybléens est constitué de calcaire. Leur nom vient d'un roi sicule Hyblon qui régna sur ces lieux et concéda une portion de territoire aux Grecs pour bâtir Megara Hyblaea. A razão porque havia tantas cidades chamada Hybla na Sicília surgiu provavelmente do fato, mencionado por Pausanias, de que havia uma divindade local com este nome. (Paus. v. 23. § 6.). Um deus Hibla (ou deusa Hiblaea), a partir de cujo nome várias cidades sicilianas foram nomeadas, teve um santuário em Hybla Gereatis. Autóctone ou importada da Anatólia com a chegada dos sícules à Sicília, assim como os antepassados dos romanos e dos etruscos que chegaram às costas italianas, o que é duvidoso é que os sículos fossem indo europeus de origem continental porque fazem parte das listas egípcias dos povos do mar. Hybla or Hyblaea - Sicillian Earth Goddess. Ibla - Sicillian Godess of beauty, love and fertility . < Ki-| Wel < Ki-pher, a que transporta a terra (e a cidade) na cabeça. Cybele > Kubile > Hybla (d)ea = Hyblaea > Ibla. Se Hibla era uma deusa indígena siciliana à época de Pausânias poderia ser de origem sículo até porque os montes do mesmo nome aparecem na porção que se supõe ter sido colonizada por estes guerreiros da Terra Mãe! «Sículos» < Lat. Siculi < Grec. Σικελοί < Ki-kauroi «Sicanos» < Grec. Sikanoi < Kiki-na. «Sicília» (= Lat. Trinacria) < Grec. Sikelia, terra dos sículos ou apenas Ilha de Ki, a terra mãe telúrica e vulcânica do monte Etna. O Etna era conhecido na Roma Antiga como Ætna, um nome derivado provavelmente do grego antigo aitho ("incendiar") ou do fenício Attano. Os árabes chamavam-lhe Gibel Utlamat ("a montanha de fogo"), que mais tarde teria gerado a corruptela Mons Gibel. Literalmente ambos os elementos, árabe e romano, significariam "monte montanha", repetição que se não for mera redundância de culturas que se ignoram seria uma mania de grandeza siciliana com mistura de linguagens. Hasta inicios de s XX, por lo menos, era frecuente que la población siciliana llamara Gibellu a este célebre volcán; tal denominación local deriva de la presencia árabe en el lugar durante la edad media. En efecto, Gibellu o Gibello deriva de la palabra árabe ŷébel (monte, montaña). Aún en 2005, se llama en Sicilia Gibello o Mongibelo a la montaña; quedando la denominación Etna para el cono volcánico. Obviamente que Gibelo é que seria uma típica mania de grandeza italiana porque se reportaria a um monte tão grande quanto belo! Na verdade, o mito indo-europeu teria feito pouco sentido desde a origem se tivesse sido inventado por alguém que além de saber línguas clássicas soubesse também aramaico ou outras línguas semitas. É óbvio que o simples facto de existir um genérico árabe ŷébel para montanha deixa sem grandes dúvidas de que Ki-Bel-et teria sido o nome arcaico da Senhora do Monte que os árabes vieram a reencontrar na Cicília com o nome local de Gibellu onde já tinha sido também Hibeleia como foi na Frígia kubeleya. Na verdade, é bem possível que, tal como barbaru era um genérico para povos estrangeiros e desconhecidos, Ki-bel-ya fosse o nome genérico de terras desconhecidas e selvagens que começou por ser a Ibéria do Cáucaso a oriente e, muito mais ainda, a ocidente a península ibérica tal como pelo meio as Montanhas sicilianas Hiblaeas, porque à medida que iam fazendo parte do campo geográfico conhecido ia ficando cada vez mais distante como parece ter acontecido à Sibéria e ao vulcão Ki-lauea do Hawai.[2] SEVILHA Ora, pelo menos a ocidente, culto da “deusa Mãe” na forma mais arcaica da Virgem de Macarena foi perpetuada até hoje na profusão floral das “festas da semana santa de Sevilha” e nas “romarias do Rocio”. Sevilha teria sido mesmo o porto de difusão desta cultura arcaica de Cibele por todo o mundo. El nombre de la ciudad procede del nombre indígena tartesio Spal, que significa "tierra baja". Tras la conquista, los romanos latinizaron el nombre a Hispalis, que en época andalusí varió a Isbilia, debido a la sustitución de la "p" (fonema inexistente en árabe) por "b" y de la "a" tónica por "i" (fenómeno característico del árabe hispánico conocido por imela), de donde procede la actual forma 'Sevilla'. «Sapal» = • s. m. terra alagadiça > Tartéssico / Turdetano spal > • «paul». Sevilha teria sido um pântano e um «sapal» na sua origem como os locais de Romário das festas do Rocio? Seria esta a terra das garças de onde partiram os astecas? Este topónimo aparece em Portugal em transposições do nome da cidade andaluza, mas também existe uma Sevilha, em Tábua, que me parece uma designação de origem. Para deslindar a etimologia de Sevilha há que remontar a épocas anteriores ao domínio de Roma. Gregos e romanos adaptaram o vocábulo de língua desconhecida, ao qual deram a forma Hispalis. os árabes, adaptando por sua vez o topónimo já latinizado, chamaram-lhe Ixbília - de onde descende em linha directa o actual nome Sevilha. Onde não existe uma luz que nos abra caminho, há quem enxergue neste topónimo um vocábulo semita, pois que sefelah significa "chão, lugar plano", em hebraico, e safal significa "fundo, baixo", em árabe. a primeira acepção convém à Sevilha andaluza, a segunda acepção encaixa melhor na Sevilha de Tábua. (…) Resaltar a semelhança com das raízes Isp- e Esp- presentes em nomes como Espinho, Esposende e Espasante (Ortegal, Galiza), todos portos de mar. Há debates inconclusos acerca da até onde chegaram os fenícios cara ao Norte pela fachada atlântica peninsular. – jose cunha-oliveira. Blog: toponímia galego-portuguesa e brasileira. Na evolução do nome latino de Sevilha apenas nos falta o elo visigótico que teria sido Spalis. Seville was called Spalis by the Visigoths, Hispalis by the Romans who preceded them. The word, whose meaning is unknown, is almost certainly of Semitic origin, for the site upon which Seville is built was occupied by the Carthaginians from at least the seventh century BC. Isidore of Seville, whose Etymologies were written in the sixth century of our era, says Hispalis means "built upon posts," because his palis in Latin means "these posts." This is folk etymology, but curiously, a number of pine posts were found earlier this century beneath a building on Seville's Calle Sierpes, deeply embedded in the earth and probably dating from the birth of the city. They must have been used to consolidate the foundations, for Seville is built on marshy ground and used to be frequently flooded by its two rivers. (…) Spalis - or Ishbiliyah, as it now came to be called - was the richest city in Andalusia. – Ishbiliyah, Islamic Seville, Written by Paul Lunde. Tenha lá sido o que foi a verdade é que é mais fácil ir a Espanha a partir do latinismo Hispalis do que a Sevilha, mesmo seguindo caminhos árabes por Isbília! Na verdade, se os berberes que fizeram de Sevilha a primeira capital da Andaluzia árabe tivessem derivado o nome do visigótico Spalis nem com o fenómeno linguístico «imela» la chegariam! O mais provável que a cidade fosse sobejamente conhecida do lado de lá do estreito de Gibraltar e tivesse nome assim já do tempo dos fenícios. De facto, a constância fonética que encontramos nos nomes que esta cidade tem em diversas línguas do mundo não pode ser um mero resultado da época dos descobrimentos. Hispalis (Latin), Išbīliya (Arabic), Seviļa (Latvian), Sevila (Slovene), Sevilha (Portuguese), Sevíli - Σεβίλλη (Greek), Sevilia (former Romanian), Sevilija (Lithuanian), Sevilja (Serbian), Sevilla (Catalan, Finnish, German, Hungarian, Norwegian, Romanian, Slovak, Spanish, Swedish), Séville (French), Sevilya (Turkish, Azeri), Seviya (Ladino)*, Sewilla (Polish), Siviglia (Italian), Sivilja (Maltese). Particularmente o nome maltês e sérvio parecem confirmar uma remota origem do nome desta cidade que teria sido sempre derivado do diminutivo carinhoso do nome da Deusa Mãe Cebelisha / Kubeleja ou da filha desta, Coré, a rainha dos infernos também conhecida nas baleares como Ibiza e que na cidade de Sevilha têm o grande nome da virgem de Macarena. Ver: MACARENA (***) O mais provável é que os romanos tenham latinizado o nome da cidade que já era localmente *Sevilija mas seria também conhecida entre os helenista como por *Hispolis, esta então uma deturpação do nome indígena de «sapal» que os fenícios teriam idêntico em sefelah e que seria o nome comum para pantanal, paul, sapal ou “terra de sapos”, dando em parte razão a uma tradição romana de que a cidade teria sido construída sobre estacas! Quanto ao “fenómeno característico del árabe hispánico conocido por imela” ele pode ser apenas o reflexo de uma realidade muito mais banal: Com a perda do cordão umbilical enxertado da romanização os nomes autóctones acabaram por se sobrepor aos nomes eruditos impostos pelas civilizações clássicas. Ki-Sa-| palu > «paul» | Hi-sapol > Grec. Hispolis > Lat. Hispalis > Visig. Spal ó *Hispália. ó Isbília < ? *Hispalia Sevilha < Cewil-ya < Kubeleja > Ki-| *Wilia < *Kilia | > «Cecília», a santa padroeira da música! > Sicília. Figura 4: Cila. Cila (em grego: Σκύλλα, transl. Skylla) é o nome de duas heroínas distintas da mitologia grega, que são às vezes confundidas. Uma delas, citada por Homero e por Ovídio, era uma bela ninfa que se transformou em um monstro marinho. A outra é uma princesa, filha de Niso, rei de Mégara. Virgílio é um dos autores que identificam as duas: ele menciona a filha de Niso como sendo idêntica à mulher que tem monstros saindo dos quadris. «Cila» < Skylla < Ki-kur-la > Sikilia > Sicília. > Cibila > Cibele. Ver: GALAUCO & POLUIDO (***) El Ki-lauea es uno de los volcanes más grandes del planeta y uno de los cinco volcanes que forman la isla de Hawái, junto con los volcanes Mauna Kea, Mauna Loa, Huala-lai y Kohala. Los nativos consideran a este volcán el hogar de la diosa Pelé, diosa del Fuego. Bom, importa pouco agora e aqui dar conta que a distante língua dos polinésios é uma variante arcaica duma proto linguagem aparentada com o grego antigo e que Pelé, Pheret, seria uma arcaica forma de Afrodite negra, uma Core, filha nocturna e infernal da Deusa Mãe Terra que daria nome ao vulcão principal do Hawai, Ma-una Kea, literalmente “senhora mãe terra”. Mauna Loa poderia ser “mãe leoa”, ou apenas senhora mãe feroz e felina e Kohala / Huala algo como a “montanha viva”! De qualquer forma, depois de sugerida a comparação é impossível não encontrar semelhanças etimológicas entre Ki-lauea e Kubeleja. Ki-lauea < Ki-La-Wea , literalmente “a terra de lava” < Ki-We-la(i)a > Kybeleja > Cibale. Porém, o étimo comum da equação Kubaba > Ki-Wer > Kybele é patente na mitologia de ambas as entidades como adiante se verá. No entanto esta equação semântica revela algumas redundâncias inexplicadas e passagens regressivas desnecessárias. Obviamente que não é necessário encontrar elos étmicos comuns para que divindades de nomes foneticamente desencontrados possam corresponder à mesma entidade divina porque muitos foram os teónimos divinos e ainda mais terão sido os da Deusa Mãe primordial. Onde a maioria dos teóricos tropeça é na forma como levantam o nome da Deusa Mãe em vão! Evidentemente que o nome da Deusa Mãe dos frígios, não poderia ser um mero adjectivo duma arcaica e sobejamente conhecida deusa mãe anatólica pela simples razão de que tal blasfémia nem sequer seria necessária porque ela era senhora de todas a graças e qualidades entre elas a de ser senhora duma miríade de nomes e funções, entre eles, Inana / Nin-Shubur! Ver: INANA (***) De resto, se aceitarmos que a própria deusa mãe Deméter era um sincretismo da egeia Gaia descendente de Ki e da cretense Reia, esposa de Uraz, teríamos que Kubelia seria o mesmo sincretismo fonético aparecido ocasionalmente na Anatólia. Obviamente que a devoção da deusa curandeira Ku-baba pode ter tomado uma forma particular no culto anatólico de Cibele pós hitita. Mas pouco sentido faz separar o que nasceu originalmente comum a partir do mesmo étimo telúrico da terra mãe Ki, e que só na exuberância aparente dos cultos posteriores parece diferente. Baba e Cibele são deusas infernais e da abundância e seriam curandeiras também. Em conclusão: Belet = Bel-et seria apenas o feminino de Bel e Belet-Ili seria apenas um epíteto de Ninhursag com o significado de “divina soberana”! Como Ninhursag era já um epíteto da Deusa Mãe, Ki, com o significado de Nin-kur-sag = “Sr.ª do cabeço do monte”, o divino Zigurate primordial, então podemos inferir, sem grande risco de errar, que a Deusa Mãe teve o epíteto de Ki-Bel-et / Kubaba-at possivelmente durante todo o neolítico desde logo também na civilização cretense e no mar egeu. Ki-Bel-et => Ki-Bel > Cibele. < Ki-pher, lit. «a *Kiphura que transporta a terra e o Ka da vida»? «A que dá à luz o sol»? < Ku-war, lit. «a barca de que transporta (a aurora)»? < Ki-Kur, a Deusa Mãe da montanha primordial que serve de suporte à cidade»! => Civil, o étimo e princípio semântico da civilidade. Esta conotação primitiva terá ficado sempre subjacente ao nome da divina Deusa Mãe razão pela qual o nome de Cibele é tido como significando, na língua frígia, de que pouco se conhece, “aquela que habita as caverna”. Seguramente que sendo Cibele a equivalente de Ki / Ninhursag, esta deusa seria a mesma que Nut / Taweret, a deusa que devorava o sol ao pôr-do-sol para, como Aurora, o parir pela manhã. Ora, não apenas os ritos da deusa mãe Cibele como os de Reia cretense tinham sempre lugar em cavernas junto a montanhas sagradas. Como se viu, Cibele teria sido também: Ki-Bel-et < Ki-Kur-At > Ka-wer-et > Taweret. «Zigurate» < Ki-Kur-At ó Ha-Phor-Kiki > Afrodite. Cibele < Kubile < Kubala / Kubaba > Kuba-bat => «cuba e cova». > Kibila > Hibila > Hybla. «caveira» ó Kau-Wer > Kawer + An = «caverna». Porém, antes de ser Cibele, Kubaba deve ter tido equivalência no mundo hitita. Kubaba (in the Weidner "Chronicle"), or Kug-Baba, or elsewhere as Kubau, is the name of the only queen in the Sumerian king list. (…) In the Hurrian area she may be identified with Kebat, or Hepat, one title of the Hurrian Mother Goddess Hannahannah (from Hurrian hannah, "mother"). Obviamente que Hannahannah < Hurrian hannah < Ki-an-Ki-an, se reportam a redundâncias litúrgicas arcaicas relativas ao monte Sião primordial e que teria acabado por significar mãe porque *Kian seria literalmente a Senhora do Monte que teria sido sempre a Terra Mãe. Do uso e abuso deste nome primevo teria aparecido o nome da suméria Inana. Hebat, esposa do deus omnipotente das fecundas tempestades, Techuva, seria formalmente uma espécie de Hera hitita, esposa do deus soberano e uma mera variante linguística de Kubaba ou Ku-Kaka, numa das muitas possíveis variantes fonéticas arcaicas, a mais arcaica das quais teria sido Ki-Kiki. No entanto, a forma de culto da deusa mãe sibilina hitita teria Sausga, o nome secreto e misterioso de Hebat. SAUSGA Figura 5: Shaushka, a deusa hitita da sexualidade aparece nesta figura como uma típica esfinge alada ou seja, como Ishtar com os atributos leoninos da Deusa Mãe! Shaushka, Shawushka, or Sausga (Hurrian) - “She Who is Armed”. Hittite-Hurrian love and fertility goddess of Hurrian origin. She was also a goddess of war and healing. She is depicted with wings and stands or sits on a lion. She also holds a golden cup symbolizing her role as fertility goddess. She was a central figure of the Hurrian pantheon identified with Ishtar. She was also known as the ‘Mother Goddess of Nineveh’. Sausga < Chavuska < Chuv-uska, esposa de Te-Chuve. < Shau-iska < Shaus Kika ó Kika Kaus. Sha-ushka < Kau(r)-isca < Ish-Kaur > Ishtar. Sabemos o quanto o leão era símbolo do calor escaldante dos trópicos próprio do seu habitat natural. Kika era naturalmente a arcaica deusa do fogo e Kaus o seu animal totémico, que neste caso era o leão, mas foi quase sempre a cobra. Não é clara a origem do nome da deusa Hurrita Shaushka aparentemente limitada ao mundo anatólico e à região síria subjacente. Os nomes divinos mais próximos foneticamente serão as deusas egípcias Seshatu e Sati. Seshatu, Sheshat = Deusa egípcia do destino, "Senhora da casa dos livros", secretária dos deuses, deusa da escrita e matemática e da arquitectura. Shait = destino Humano, que nasce e persegue a pessoa e fala por ela no julgamento final da alma no tribunal de Osíris. Sati = Deusa archeira que personifica as cachoeiras do Nilo. Também Satet, Satis, Saits. Sha = conceito egípcio relativo à protecção contra a corrupção da morte! < Ash-Ish-KiKa > Sha-Ush-Kiha > Sha-ush-ka. > Ash-Sha-tu > Seshatu, Sheshat. Ash > Sha + tu > Shatu > Shait. > Sati > Satis, Saits. Ishat seria uma deusa de origem étmica idêntica à deusa Shait e logo também à deusa Shausca, meras variante de Istar! Shaushka, Shawushka, or Sausga was originally a goddess of the Hurrians, "an ethnic group" which made its presence felt in the Ancient Near East during the third to the first millennium BCE. For a time in the fifteenth century BCE, the Hurrian kingdom of Mitanni was a force to be reckoned with throughout the region. Eventually the Hurrians were subdued by the Hittites and the Assyrians (Bienkowski and Millard 2000: 150), but not before their religion had had an enormous influence in northern Syria and northern Mesopotamia. Indeed, texts regularly describe Shaushka as "of Nineveh," and we know that she was worshiped at that important Mesopotamian city for around 1,500 years (Beckman 1988: 8). Figura 6: Ishtar. Figura 7: Shaushka. The goddess Shaushka on a stela from the storm-god temple at Aleppo, Syria. Stela of the warrior goddess Ishtar standing on and controlling a lion. She bears weapons and wears a cylindrical crown topped with one of her symbols, a rosette. From Tel Barsib northeast of 'Ain Dara. Dated to the eighth century BCE. Drawing © S. Beaulieu, after Monson 2000: 28. She wears a long skirt, a cylindrical crown, and a multi-stringed necklace. She carries an axe in her right hand and, in the left, an object which has variously been explained as a weapon, a mirror, or a spindle/distaff. On her shoulders are what might be quivers. Dated to early in the first millennium BCE. Drawing © S. Beaulieu, after Gonnella, Khayyata, and Kohlmeyer 2005: 102. Her cult was also celebrated at northern sites such as Nuzi, Alalakh, and Ugarit. Her cult center was a place called Samukha, possibly in the northern Euphrates area. Her name, from a Hurrian root, probably started as a title, "The Great One" (Beckman 1998: 2, note 14). -- Shaushka and 'Ain Dara: A Goddess and Her Temple, by Johanna Stuckey. A egípcia Sati, enquanto deusa archeira, manifesta ainda relações funcionais com estas arcaicas deusas mães guerreiras e leoninas. A Egípcia Seshatu especializou-se na escrita do destino por ter ficado com as tábuas do destino e da lei como Istar, que as roubou a Enki. Por fim, há que concluir que o nome de Sausga entre os hurritas seria apenas a confirmação da relação desta deusa de mãe, irmã e esposa de Teshuve. Figura 8: Shaushka and her musician attendants Ninatta and Kulitta. From the famous open-air Hittite site of Yazilikaya. It is not clear whether the protrusions from her shoulders are quivers or possibly wings. Shaushka appears twice at the site, once in the procession of the goddesses (#56) and again in the procession of the gods (#38). Her ambiguous sex is the obvious explanation. The carvings have been dated to between about 1227 and 1209 BCE. Drawing © S. Beaulieu, after illustration on http://www.uned.es. Na verdade, as aias de Sausga mais não fazem do que revelar variantes do seu nome. Ninatta, significaria literalmente Senhora Atta, ou seja, Ishat. Kulita seria um elo étmico antigo que a ligaria a Istar. Kulita < Kur-ita < Kur-ish > Ishtaur > Istar. Texts describe Shaushka as similar to Ishtar, as an ambiguous goddess who supervised married love and harmonious relationships but, unpredictably, could turn love into a dangerous endeavor. According to Hittite texts she was of ambiguous sex also and given to wearing the clothes of both sexes. In addition, she could alter a person's sex. One ritual credited her with the ability to deprive men of "manliness and vitality," to replace their bows and arrows with distaffs and spindles, and to dress them in women's clothes. From women she could take away motherhood and love (Hutter in van der Toorn et al. 1999: 758-759). Nonetheless, one of her areas of competence was healing, especially in sexual matters. In magical incantations she was asked to remove curses and fight the plague (Beckman 1998: 6). Like most healing deities, she could both cure and cause disease or death. -- Shaushka and 'Ain Dara: A Goddess and Her Temple, by Johanna Stuckey. A origem cretense destas deusas acaba descoberta na figura seguinte onde Sauska / Istar aparece vestida como cretense. Figura 9: Damaged stela of the goddess Shaushka/Ishtar. She takes to pose of a warrior deity and carries a staff or spear in her left hand and, possibly, an axe in her right. There seems to be a quiver on her shoulder. She wears a split or diaphanous robe, and her pubic triangle is very prominent. Her shoes, turned up at the toe, are typical of the mountain areas of Anatolia and north Syria. Basalt. Drawing © S. Beaulieu, after Monson 2000: 32. Se era verdade que Shaushka tinha rituais em que se acreditava que esta deusa tinha podres para privar os homens da sua “masculinidade e virilidade”, substituindo os arcos e as setas da masculinidade pela roca e os fusos, vestindo os homens com roupas de mulheres então estamos perante o ritual de castração típico de Cibele. DEA SYRIA / DEASURA Figura 10: Goddess wearing an impressive mural crown and flanked by doves, probably Artargatis identified with Aphrodite/Venus. Relief from the temple of Adonis at Duro-Europos. Dated to around the 1st century BCE. (Bilde attributes it to Khirbet Et-Tannur.) Drawing © S. Beaulieu, after Bilde 1990: 175. Esta representação de Dea Syria confirma a razão de ser deste epíteto da Deusa Mãe oriental de indefinida correlação com outras congéneres Egeias e Anatólicas. No entanto, é evidente que os pombos aparecem em cima ao lado de Baba e o castelo na cabeça da deusa não deixam dúvidas quanto à sua semelhança com Cibele. Figura 11: Badly damaged sculpture showing Atargatis and her bearded consort Hadad. (…). He holds a staff in his right hand and something unidentifiable in his left. She sits enthroned between her signature lions, holds what might be a spindle in her right hand, and probably originally had a scepter or staff in her left. A veil floats down from her layered hat, which is topped with a crescent. Roman. Drawing © S. Beaulieu, after a photograph, source unknown. Figura 12: Limestone carving found in the courtyard of the temple of Atargatis at Duro-Europos, still showing traces of paint. Dated 50- 250 CE. (…). The goddess is flanked by lions, holds up her right hand in the blessing gesture, and likely held a scepter or staff in her left. She wears a high hat on wavy hair. What appears to be another bull peers over her left shoulder. Drawing © S. Beaulieu, after Binst 2000: 126. See also Bilde 1990: 167, fig. 2. Figura 13: Atarga-tis Atarga-tis' fish-bodied appearance was worshipped at the ancient middle eastern city of Ascalon (or Ashkelon) in southwest Palestine on the Mediterranean Sea. Inhabited as early as the third millennium B.C., the city was also a seat of worship for the goddess Astarte. Her consort is usually Hadad. Atarga-tis, in Aramaic ‘Atar‘atah, was a Syrian deity, "the great mistress of the North Syrian lands" Rostovtseff called her, commonly known to the ancient Greeks by a shortened form of the name, Derceto or Derketo and as Dea Syria, "Goddess of Syria", occasionally rendered in one word Deasura. She is often now popularly described as the mermaid-goddess, from her fish-bodied appearance at Ascalon and in Diodorus Siculus — a widely accessible source — but which is by no means her universal appearance. As Ataratha she may be recognized by the self-mutilation of her votaries, recorded in a perhaps sensationalist Christian passage from the Book of the Laws of the Countries, one of the oldest works of Syriac prose, an early-third-century product of the school of Bar Daisan (Bardesanes): "In Syria and in Urhâi [Edessa] the men used to castrate themselves in honor of Ataratha. But when King Abgar became a believer, he commanded that anyone who emasculated himself should have a hand cut off. And from that day to the present no one in Urhâi emasculates himself anymore." At Ugarit, cuneiform tablets attest a fecund "Lady Goddess of the Sea" (rabbatu at?iratu yammi), as well as three Canaanite goddesses — Anat, Asherah and Ashtart — who shared many traits and might be worshipped in conjunction or separately during 1500 years of cultural history. The goddess 'Atah worshipped at Palmyra may possibly be in origin identical with 'Anat. 'Atah was combined with 'Ashtart under the name Atar into the goddess 'Atar'atah known to the Hellenes as Atargatis. If this origin for 'Atah is correct, then Atargatis is effectively a combining of 'Ashtart and 'Anat. Terão sido as coisas assim tão simples? Desde logo porque: Athtart (Atar) + Anat (Ata) = Atarata. Athtart (Atar) + Anat (Ata) + Thirat ¹ Atarata. E por estes caminhos se poderia continuar podendo mesmo apanhar atalhos mais rápidos e mais simples como: Ashtar(t) + Attis > Atar-ash-tis > Atarogtis > Atarga-tis, etc.??? Atar + Ag(dos) + (At)tis => Ataragdis ó Atarga-tis ??? Num penhasco deserto, denominado Agdos, na fronteira da Frígia, Cibele era adorada sob a forma de uma pedra negra. Depois, porque as deusas fenícias referidas não eram bem assim denominadas mas antes: Asherah, Anath, Astarte. Depois ainda porque é forte a suspeita de estarmos perante um nome duma deusa que seria a verdadeira antepassada fenícia de Afrodite e possivelmente o nome a que certos autores se refeririam quando postulavam a origem fenícia de Afrodite. > Hator. Atarata < Ha-Tar-at < Ka-Kar-ki-ki > Ha-Phor-Thi-Te > Afrodite. > Ha-Thar-ka-te > Atargate. A fonética da origem taurina das deusas do amor não se ouve bem no nome de Inanna, mas sim no de Anat. Começa a ser explícita a partir da análise dos antecedentes semânticos de Istar. Tendo-se a certeza de que Irnini foi um epíteto de Istar então é possível inferir que este nome constitui o elo de ligação semântico que transformou fonética e nominalmente Inana na deusa guerreira e taurina, que já era ao ser uma deusa mãe leonina e "goddess of love, procreation, and war". Assim, mais do que evolução étmica estes nomes devem ter sido vítimas de corruptelas por homofonia durante a longa fase oral do culto destas divindades. > Sumer. Ashtar-tu ó Istar. > Ash-Taur-at > Hebr. Ashtoreth > Ashtaroth. Atar-ata < A(sh)-Taur- | Hata < Ki-at > Gat | > Atargat(is) > Ashtar-at > Phoen. `Ashtart > `Athtart > Atar. > Ugar. Athirat She is often depicted as fish-tailed, a mermaid, associated with moisture. As vegetation goddess of generation and fertility, she protects her cities; as a moist sky goddess in cloud-like veil with eagles around her head; as a sea-goddess she is dolphin-crowned. She had a sacred pool with holy oracular fish at her temple at the city of Ashkelon. As the partner of Oannes, she is mother of legendary Queen Semiramis, whose sacred animal is the dove, which Semiramis became. During Roman times celebrated by ecstatically dancing eunuch priests of the Dea Syria, and equated with the Anatolian Kybele, whose son Attis was often equated with Adon. As Sammu-rammat was evidently a royal princess of Babylonia, it seems probable that her marriage was arranged with purpose to legitimatize the succession of the Assyrian overlords to the Babylonian throne. The principle of "mother right" was ever popular in those countries where the worship of the Great Mother was perpetuated if not in official at any rate in domestic religion. (…) In Babylonia the fish goddess was Nina, a developed form of Damkina, spouse of Ea of Eridu. In the inscription on the Nebo statue, that god is referred to as the "son of Nudimmud" (Ea). Nina was the goddess who gave her name to Nineveh, and it is possible that Nebo may have been regarded as her son during the Semiramis period. (…) Semiramis was similarly deserted at birth by her Celestial mother. She was protected by doves, and her Assyrian name, Sammu-rammat, is believed to be derived from "Summat"--"dove", and to signify "the dove goddess loveth her". Simmas, the chief of royal shepherds, found the child and adopted her. (…) After her death she was worshipped as a dove goddess like "Our Lady of Trees and Doves" in Cyprus, whose shrine at old Paphos was founded, Herodotus says, by Phoenician colonists from Askalon. Fish and doves were sacred to Derceto (Attar), who had a mermaid form. "I have beheld", says Lucian, "the image of Derceto in Phoenicia. A marvellous spectacle it is. One half is a woman, but the part which extends from thighs to feet terminates with the tail of a fish." Derceto was supposed to have been a woman who threw herself in despair into a lake. After death she was adored as a goddess and her worshippers abstained from eating fish, except sacrificially. A golden image of a fish was suspended in her temple. Atar-gatis, who was identical with Der-ceto, was reputed in another form of the legend to have been born of an egg which the sacred fishes found in the Euphrates and thrust ashore. The Greek Aphrodite was born of the froth of the sea and floated in a sea-shell. Obviamente que o nome Sam-mu-ram-mat, escrito em sumeriogramas poderia ser uma forma ortográfica complexa cuja leitura fonética seria menos literal e mais próxima do que restou do nome por via helenista. Sam-mu-ram-mat < *Ash-Myra-Mat > Samiramish > Semeramis. Segundo dizem os órficos, Eurinome foi uma arcaica rainha dos Gigantes que governou o Olimpo ao lado da cobra Ofião, seu filho e marido. Na guerra da titanomaquia foi derrotada por Crono e Rea que os lançaram no mar que cerca os Oceanos. O nome de Eurinome pensa-se derivado do grego eurys "largo", "mar alto", e "nomos" que rege ou de “nomia", terras de pasto. Foi identificada de perto com outra Eurynome, uma das esposas de Zeus e mãe das três Graças. Eurínome foi a princípio o protótipo da Deusa Mãe Criadora grega e a mais importante divindade dos pelasgos, o povo que ocupou a região da Grécia em tempos pré-históricos antes da invasão jônica e dórica. O nome significa algo como "aquela que governa de longe", e oseu culto se espalhou por todo o Mediterrâneo, servindo de base para a maioria das religiões da região. Eurínome está associada ao mar e dentre os títulos atribuídos a ela, alguns são a Grande Deusa, Mãe Primordial, a Criadora do Universo, a Governanta, Deusa do Universo, Deusa de Tudo, e Aquela Que Se Move Na Eternidade. Figura 14: Eurinome em forma de peixe é morfologicamente parecida com Artemisa de Éfeso. "O rio Lymax (Depois do Nascimento) entra no Neda [na Arkadia]. Onde os fluxos se encontram está o santuário de Eurynome, uma velha mancha santa de difícil acesso por causa da aspereza do chão. Ao redor há muitos ciprestes crescendo muito juntos. Ali as pessoas de Phigalia acreditam que Eurynome é um sobrenome de Artemis. Porém, Alguns deles a quem chegaram antigas tradições, declaram que Eurynome era uma filha de Okeanos que Homero menciona no Iliada, dizendo que junto com Thetis ela recebeu Hephaistos. – Pausânias, Descrições da Gécia 8. 41. Se Eurinome era uma titânide pré-olímpica criadora natural seria que fosse a Deusa Mãe das cobras dos cretenses. A etimologia do nome proposta a partir do nome grego eurys "largo", "mar alto" apenas nos reposta para um deusa do mar como era de facto e por direito morfológico já que é a única deusa grega com cauda de peixe. Eurinome será assim apenas Irene, a verdadeira Mãe das suaves correntes da Aurora, ou um dos numenes, ninfas ou naides, dos bons fluxos marítimos da civilização cretense possivelmente correlativa em importância de Inana / Irinina. Supõe-se que Eurinome seria conhecida entre os judeus de Elefantica como esposa de Jeová com o nome Anat-Yahu (Anat-Yahweh) e que em sumério significaria a "pomba sublime" da Sabedoria. No entanto o nome específico desta deusa seria Der-ceto, a baleia Der, seguramente a cretense *Ker-tu. Ver: EUROPA(***) Derceto, (Dérceto, o Dércetis, según qué autores se consulten) es una diosa en la mitología siria, a la que representaban en forma de pez con cabeza, brazos y pecho de mujer; por lo que fue confundida con Dagón, que igualmente aparecía en las iconografías como semipez, aunque su parte humana era masculina. Que sepamos, sólo esta diosa y Eurínome fueron representadas por los griegos, entre las diosas femeninas, con la misma morfología anfibia. El hecho de representarla con medio cuerpo de pez se debe a la leyenda referida por Diodoro Sículo en la que Derceto (Dérceto) ofendió a Venus y entonces la diosa le inspiró una pasión ciega hacia uno de los que le ofrecían sacrificios en el templo (Caístro). De esta pasión nació una niña, Semíramis, que llegaría a ser reina de Babilonia. Después de nacer su hija, también por obra de Venus, acabó el amor que Derceto sentía por ella, y al que siguió el conocimiento de su falta y la vergüenza de haberla cometido. Derceto, llena de ira, abandonó a su hija, hizo matar al hombre a quien había amado y se arrojó al agua dispuesta a darse muerte, lo que los dioses no permitieron. Así dio origen a su morfología anfibia. Figura 15: Montfaucon's Antiquities. Dianas várias. At the renowned Nabataean capital Petra, Atargatis’s cult was not very important, but there is some evidence of the goddess’s presence there (Taylor 2002: 132; Lindner and Zangenberg 1993). She might have been identified with the Arabian goddess Al-`Uzza, the Venus star, who was the tutelary deity of Petra. Like her, Atargatis had a close association with springs and water. At Petra is a sanctuary that archaeologists named the Temple of the Winged Lions (Healey 2001: 42-44). It may have been dedicated to an Atargatis-like goddess (Hammond 1990). In the West she was usually called Dea Syria, the “Syrian Goddess.” Atargatis reached Rome during the first Punic War (264-241 BCE). By the time of the Roman novelist Apuleius, around 150-160 CE, the goddess’s begging eunuch priests had become notorious. In his story The Golden Ass, he described how a disreputable band of wandering followers of the goddess acquired Lucius in his donkey form and used him to carry the silk-bedecked image of their “foreign” goddess (195-199). The goddess he praised as “omnipotent and omniparent [all-generating]” (195), while he dismissed the priests as “lewd and very naughty fellows” (196). In the novel Lucius was restored to human form by the great goddess Isis (261-272). The variations in the iconography of Atargatis resulted from her being identified with so many local goddesses, as well as great goddesses such as the Egyptian Isis. A splendid Egyptianized statue of her, complete with encircling snake, stood on the Janiculum in Rome in the 3rd century CE (Godwin 1981: 158 Plate 124). From Hieropolis in northern Syria, then, the cult of Atargatis disseminated all through Syria, northern Mesopotamia, the Mediterranean area, and the western part of the Greco-Roman world, even to Britain (Lightfoot 2003: 59). -- Atargatis, the “Syrian Goddess”, by Johanna Stuckey. Figura 16: Bust of a fishy, watery goddess sculpted in high relief on a white limestone block. Framed by a scallop design. Goddess has wavy, water-like hair, huge fish-like eyes, and a veil topped by two fish. From the Nabataean temple at Khirbet Et-Tannur, Transjordan, and dated to the end of the 1st century BCE/ beginning of the 1st century CE. Drawing © S. Beaulieu, after Binst 2000: 182. See also Bilde 1990: 169. CIBELE Cibele ou Cíbele (do frígio Matar Kubileya/Kubeleya "Mãe Kubeleya", talvez "Mãe da Montanha"; grego Κυβέλη, Kybele, Κυβήβη, Kybebe ou Κύβελις, Kybelis), chamada Basileia ou Basilia (do grego Basíleia, "rainha") por Evêmero e Diodoro da Sicília, era a divindade frígia da Terra-Mãe, depois adoptada por gregos e romanos e sincretizada com suas divindades nativas. Walter Burkert, que trata Cibele entre os "deuses estrangeiros" na religião grega, nota que "O culto da Grande Mãe, Meter, apresenta um quadro complexo, visto que uma tradição indígena minoica-micênica foi entrelaçada com um culto tomado directamente do reino da Frígia, na Ásia Menor, onde era designada por Mãe dos Deuses ou Grande Mãe. Personificava a terra no aspecto mais primitivo e selvagem e era adorada no alto das montanhas. Era a Grande Mãe Terra, senhora da vida e da morte e a que garantia o fornecimento e fartura de todos os alimento. Assim como a grega Gaia e sua equivalente cretense Reia, com as quais veio a ser sincretizada, Cibele personifica a terra fértil. É deusa das cavernas e montanhas, muralhas e fortalezas, natureza e dos animais selvagens, principalmente dos leões e das abelhas. O antigo título grego, Potnia Theron, também associado à Grande Mãe cretense, alude a suas raízes neolíticas como "Senhora dos Animais". Era representada, frequentemente, com uma coroa de torres, com leões por perto ou num carro puxado por estes animais. Cibele é frequentemente identificada com a deusa hitita e hurrita Hebat, que pode ser a origem da deusa puramente anatólia Kubaba. Os gregos frequentemente combinavam os dois nomes, o anatólio e o frígio, para se referirem a esta divindade. A deusa era também conhecida entre os gregos como Μήτηρ Ὀρεία ("Mãe Montanha") ou Idaia, aludindo a uma montanha sagrada da Anatólia em particular, o monte Ida, ou ainda Dindímena ou Sipilena, com relação a seus montes sagrados Díndimo (geralmente localizado na Mísia) e Sipilo. Segundo os gregos, esta deusa seria apenas uma encarnação de Reia, adorada no monte Cibele, na Frígia e que em Roma era venerada como Magna Mater, "Grande Mãe" ou como Mater Nostri, "Nossa Mãe". O seu culto começou na Ásia Menor e espalhou-se por diversos territórios gregos, mantendo a sua popularidade até, depois de um augúrio da Sibila de Cumas, segundo o qual Roma não derrotaria o cartaginês Aníbal enquanto seu culto não fosse estabelecido em Roma, os romanos, tendo, para isso, mandado vir de Pessinunte, em 240 a.C., uma pedra negra que a simbolizava e lhe edificaram um templo no Palatino. Por isso, tornou-se uma das deusas favoritas dos legionários romanos e seu culto espalhou-se pelos acampamentos e colónias militares. Era identificada com a romana Ceres, deusa do grão que era uma contraparte aproximada da grega Deméter, mas que tinha características diferentes e era venerada com outro culto. Tornou-se uma divindade da vida, morte e renascimento em relação com a ressurreição de seu filho e consorte, Átis. Está também relacionada com a lenda de Agdístise.[3] Figura 17: Cibele Romana. O seu culto incluía manifestações orgíacas, como era próprio dos deuses relacionados com a fertilidade, celebrados pelos Curetes ou Coribantes. The Corybantes (also known as Galli, from the river Gallos in Asia Minor) were eunuch priests who followed Cybele with wild, savage dances and intoxicating music on her mountain travels. It was believed that they castrated themselves out of sympathy for, and in honour and imitation of, Atys, a beautiful shepherd who, driven mad by Cybele unmanned himself. Kotys, Kottyto era uma deusa grega da Traça adorada em festins báquicos. Cybele was involved with sacred prostitution, sacrifice in the form of castration and fertility rituals focusing on Attis, one of the many vegetation-gods. The cult of this Phrygian goddess has resulted in archeological monuments ranging in time from 6.000 BCE to the end of the Roman Empire, and recent finds have established that she was also worshipped among the Thracian peoples. In his work on the Christian Black Virgins and their origins, Ean Begg relates Cybele to the Ka'aba: "Her name is etymologically linked with the words for crypt, cave, head and dome and is distantly related to the Ka'aba, the cube-shaped Holy of Holies in Mecca that contains the feminine black stone venerated by Islam" Begg, p.57. Cybele, like the Ephesian Artemis and many other goddesses, was also venerated in the form of a black stone. Once this stone had been brought to Rome, both stone and goddess were worshipped in the Roman Empire until the 4th century CE. Greco-Romans as well as some oriental peoples worshipped the deity known as Cybele, Cybebe or Agdistis. Her full official Roman name was Mater Deum Magna Idaea (Great Idaean Mother of the Gods).. Cibele foi a grande Deusa Mãe Terra que os romanos trouxeram da Frígia, terra dos homens livres, para protecção da civilidade da sua cidade imperial. Monte Ida, também conhecido como Idha, Ídhi, Idi e agora Psiloritis, é a montanha mais alta de Creta, outrora consagrado à Deusa Reia, e na qual jaz a caverna onde Zeus se supunha ter sido nascido e criado. Outro Monte Ida na Phrygia era também sagrado à Grande Deusa Mãe Cibele, que, por isso era chamada frequentemente Mater Idae. Idaea,[4] era um dos nomes de Rhea por ser adorada no monte Ida, o mais alto de Creta. Em conclusão, Cibele seria uma variante do nome de Reha emigrada para a Frigia por lídios saídos de Creta, possivelmente na época dos povos do mar. Por sua vez estas deusas seriam uma evolução de Ki / Gea. Literalmente Cíbel < Ki- | Bel + tea = Beltia |. Beltia (babilônica) = "A Senhora", reinando nos céus. Seus adoradores exaltavam-na, dizendo que ela estava acima de todos os deuses e tinha a capacidade de aliviar sofrimentos, dar vida, alegria e prazer. Idaea = Ida-Eha, seria assim literalmente “a (esposa e mãe) do monte Ida < Idha | Ithka < Ishka < Ídhi > Idi > iti => (Psil-or)-iti(s). O significativo e o facto de mesmo a mitologia da latinidade manifestar antigas relações fundadoras com a ilha de Creta, coisa que na mitologia grega é demasiado frequente o que só pode significar que grande parte da tradição mitológica greco-latina teve origem na arcaica civilização cretense, mesmo que posteriormente tenha vindo a sofrer influencias doutros quadrantes e mesmo remanejamentos autóctones. ó Ki-Te-Ja > Kau-Ti-| asha > at = tu | > Kottyto. < Hi-Theia < Ki Gaia? => Kauti-ish > Ko-tys. Ma-g(i)na Ma-ter º Ma-ter Te(or)um º Ma-Theia > Medeia. Ver: OPS (***) & CERES (***) For one of these reasons Strife threw an apple as a prize of beauty to be contended for by Hera, Athena, and Aphrodite; and Zeus commanded Hermes to lead them to Alexander on Ida in order to be judged by him. --- Apollodorus, Library and Epitome (ed. Sir James George Frazer). No monte Ida na Ásia Menor Ganimédes foi sequestrado por Zeus; Anquises foi ali seduzido por Afrodite e, também ali, esta pariu Eneias. Foi aqui que Paris viveu como pastor, onde as ninfas viveram, onde o "Julgamento de Paris" aconteceu, onde os deuses gregos assistiram à Guerra de Tróia, onde Hera distraiu Zeus com as suas longas seduções para permitir aos Aqueus, com a ajuda de Poseidon, aguentarem os Troianos fora dos seus navios, e onde Eneias e os seus seguidores descansaram e esperaram até que os gregos partiram para a Grécia.[5] A importância mítica do monte Ida ficou atestada no “Julgamento de Paris” onde, nem por acaso, se decidiu o destino mítico da Deusa Mãe mais bela do universo! Idê, Dor. ida = árvore de corte para madeira ou lenha => lenho ou madeiro. Quer isto dizer que, pelo menos no plano metafórico, o monte Ida sempre terá sido um lugar de culto ao nome da Deusa Mãe, seguramente na forma de imagens de madeira. De resto, Ashera, a Deusa Mãe canaanita era representada por um tronco de árvore, a «árvore da vida», e o conceito do trono estava ligado ao poder matriarcal! No entanto é bem possível que esta relação com o monte Ida seja o resultado de um mero equívoco em torno do verdadeiro nome da deusa que antecedeu Cibele no controlo das chaves da cidade de Roma, porque o nome original desta deusa seria Cardea. It was only in the second century before the Christian era that the worship of Cybele, under that name, was introduced into Rome; but the same goddess, under the name of Cardea, with the "power of the key," was worshipped in Rome, along with Janus, ages before. OVID's Fasti. .[6] Ver: TRONO (***) & HULUPPU (***) & CARDEA(***) Um dos epitetos latinos de Cibele foi Dindymena domina "agite ite ad alta, Gallae, Cybeles nemora simul, simul ite, Dindymenae dominae vaga pecora, aliena quae petentes velut exiles loca sectam mean executae duce me mihi comites rapidum salum tulistis truculentaque pelagi et corpus evirastis Veneris nimio odio. hilatate aere citatis erroribus animum. – Catullus. Dindymena < Thinthy | < Dinadea, lit. “deusa Diana” |-Mean. The people of Dyme have a temple of Athena with an extremely ancient image; they have as well a sanctuary built for the Dindymenian mother and Attis. --- Paus. 7.17.9. Dindymenian = Dindymene(an), lit. «Diana ou Dinamene (= Din), a deusa (= dy) minoica (= meni-an)» > Lat. Dindym(us). Dindy < Dian(a)-Thu < Ki-Antu < Ki-(an)-Kika > Hideia > Idaea. > Tanat. The cult became one of the most popular during the time of the empire. The center of the cult in Italy was at Pessinus on Mount Dindymus. The annual festival held in her honor from the fifteenth of March to the twenty-seventh was quite a bloody affair. Figura 18: Cibele & Atis. Nesta lápide dedicada a M.D.M.I (Mater Deum Magna Idaea) [7]a versão latina do mito frígio de Cibele aparece suficientemente explícito para nos permitir concluir que se trata de uma mera variante do mito grego de Deméter, ou seja uma variante fonética do nome da mesma arcaica Deusa Mãe dos cultos agrários das ilha mediterrânicas. Os dois leões são também inequívocos símbolos da Deusa Mãe. A este devem estar associadas as expressões rituais da lápide anterior: «LCORNELIVS SCPIO OREITVS V.C. | AVGVR TAVROBOLIUM SIVE CRIOBO(-?)LIUM FECIT = o augure sacrificou touros e carneiros | DIE IIII KAL(endas). MART.». Notar que as «calendas», de que deriva o calendário, aparecem aqui numa grafia arcaica que parece a do hitita Kal, por sua vez derivado de *Kar, um deus etimologicamente correlacionado com Cardea e com Jano por sinal, deus do espaço e do tempo e do calendário a quem era dedicado o primeiro mês do ano e o primeiro dia de cada mês! Que tenha ou não sido assim, a verdade é que a deusa Ki, a mais primordial de todas as deusas da antiguidade, e mais amada das deusas sumérias, deve ter sido o protótipo das deusas mães de que Cibele seria a representante frigia senão mesmo um mero epíteto anatólico da Grande Deusa Mãe Terra que seria a egeia Gaia, a cretense Reia e a Telus latina. Agdistis < Agsthitis < *Sag-Tite < Kaka-Kiki > Kakish > Hecate»? Na verdade, existem dúvidas sobre se Agdistis seria nome da Deusa Mãe ou... de um dos seus filhos! A verdade é que são muitas as representações em que a filha de Deméter é representada com tochas como Hecate, precisamente em nome das suas funções de rainha dos infernos. Outra possibilidade bem mais plausível seria Agdistis = Ag-dis-tis < (Aka)-Dis-te(o)s < Ag-Dy-stis < (Aka) Ky-Asht < *Ki-ash = Ash-Ki, lit. filho/a de Ki = Attis => Ki-tu > Thithu > Dido, seguramente outro nome de Tanit. Cybele is often shown in a chariot drawn by lions. During the rites a pine tree was cut down and brought to her shrine to be worshipped as a god. On March 24 "the Day of Blood" the chief priests cut their arms and offered the blood to Cybele as a sacrifice. The lower clergy spun themselves about the shrine slashing away at their own bodies to spatter the deity's statue with their blood. The cult members all carried the statue down to the Almo River, a tributary of the Tiber, to be cleaned. Do nome de Cibele podemos inferir que o seu culto não passava de uma variante do culto a Ceres. De facto, as imagens mais frequentes de Cibele além do feixe de espigas loiras ao sol, comum a Deméter, apresentam a «bola» de pão ázimo que mais parece um disco solar. Na verdade, tanto poderia ter sido uma peneira como a pandeireta festiva que se supõe ter sido! De facto, Deméter, a deusa mãe de Korê/Perséfone, era deusa dos cereais, seguramente a mesma que Ceres. Nas «Cartas Fenícias» Rimon, o deus da romã, é casada com Shalla, que não era senão Ceres. Shalla < Shar-la < *Kur-la > Carla > Kalli? Ceres < Kerish, lit. *Kertu, filha do *Kur» => Ishtar Claro que a primeira aproximação étmica do nome de Cibele < Kiwel reporta-nos para Hiwel Ziwa, o velho deus mandaeno do fogo supremo! As cobras aladas e os colos de cisne das iconografias da deusa mãe mais não fazem do que prestar homenagem à reminiscência étmica da *Kiphura, a deusa mãe das cobras cretenses! Assim, foi uma poderosa Deusa Mãe de cultos sibilinos de morte e ressurreição e, por isso mesmo uma deusa de profecias e artes mágicas relacionadas com a herança arcaica do culto das cobras cretenses. Por isso as sacerdotisas da Deusa Mãe eram Pitonisas, não tanto supostamente por causa de Apolo Pítio mas seguramente por ter sido Afrodite Quitana a antiga deusa mãe de Delfos, Senhora do Pito. Os gregos davam o nome de Pitonisas a todas as mulheres que tinham a profissão de adivinhas, porque o deus da adivinhação, Apolo, era cognominado de Pítio, quer por haver matado a serpente-dragão Píton, quer por ter estabelecido o seu oráculo em Delfos, cidade primitivamente chamada Pito. Mas mais próximas de Cibel foram as «Sibilas» que por serem sacerdotisas da adivinhação fazem desta Deusa Mãe telúrica uma variante da deusa das cobras cretense. Ficou muito conhecida certa Sibila que habitava Cumes, localidade onde Apolo possuía um belo templo, embora inferior ao de Delfos. Afirma-se que, aí, a Pitonisa chegava a escrever as profecias do deus. Na verdade foram os escritos chamados "Livros Sibilinos", que mais tarde foram para Roma, onde eram altamente apreciados, tendo-se entregue a sua guarda a um corpo de sacerdotes, chamados Díumviros. Estranho é nunca se ter dado conta de que a cabala judaica seria assim a sobrevivência as sabedoria sodomita na pele da serpente do Paraíso perdido. "The Qabalah may be defined as being the esoteric Jewish doctrine. It is called in Hebrew QBLH, Qabalah, which is derived from the root QBL, Qibel, meaning 'to receive'. This appellation refers to the custom of handing down the esoteric tradition by oral transmission, and is nearly allied to 'tradition'." -- - McGregor Mathers, Introduction to The Kabbalah Unveiled. > Taweret «Cabala» = Qabalah < Q(i)B(e)L(e)H < Ki-wer-et > Kibel > Cibel. Cibel, a grande Deusa Mãe da Terra que recebe os mortos no seu seio e guarda os segredos das árvores mágicas da sabedoria da vida e da morte. O TRONO DE CIBELE Figura 19: Ki de Catalhoyuk, (a Deusa mãe em posição de parto?). Figura 20: Cibele em cópia romana. Que esta deusa era já formalmente Cibele prova-o o facto de estar coroada com a dignidade de senhora da localidade que a adorava. Sentada num trono cujos braços eram já as leoas protectoras de Cibele, a Matrona de Catalhoyuk era já um esboço da majestade com que a tradição romana posterior a consagrou! Magna Mater. "The Great Mother". An earth Goddess from Pessinus. The 'great mother' (of the gods), the Roman name for the Phrygian goddess Cybele, but also an appellation of Rhea. Maiesta. The Roman goddess of honor and reverence, and the wife of the god Vulcan. Some sources say that the month of May is named after her. Offerings were made to her in this month. Others say she is the goddess Maia. She is associated with Vulcan and sometimes equated with Fauna and Ops. Pois bem, Matrona < Ma-Tro-ana, a deusa do trono < *Ma-Kur-Ana > Macarena! Magna < Ma-Gina < Ma-Kina < Ma-Kali < Ma-Kur-la > Ma-Galla > *Megala *Megala + ash > Megalesia, Maya < Ma-Ki-ash > Ma-Gesta > Maiestas... todos diriam que estamos perante adjectivos comuns relativos à várias Deusas Mães quando na verdade estamos diante da mesma entidade de cujos variados epítetos heterónimos e invocações litúrgicas determinaram adjectivos tais como o nome primaveril do mês de «Maio» e dos adjectivos relativos à «magnitude» e à «majestade» que foram o apanágio desta deusa desde os tempos recuados do patriarcado que foi a condição política original da humanidade! Figura 21: Artemisa de Efeso, [8] a deusa que em vez do trono tem à cabeça toda a cidade! The Megalesia is the festival of the Magna Mater, or Cybele, whose sacred black stone brought to Roma from Phrygia on the fourth day of Aprilis. It is celebrated by Games and theatrical performances.The holy goddess Artemis, the most sacred of all in Anatolia, had a long history of evolution going back may be thousands of years. The earliest forms of Artemis statues were found in Catalhoyuk and Hacilar, central Anatolia. The most famous of all the goddesses and gods in Anatolia was Kybele, first known name of Artemis. Then the same goddess earned a wide respect and acceptance from Roma to Mesopotamia and even in Arabia. Arabs named her Lat, Egyptians Isis, Romans Diana, Ionians Artemis.. -- THE ARTEMIS TEMPLE (Ephesus), Copyright © 1997 Focus Multimedia. Cibele, a deusa Frígia da Anatólia, não era senão uma versão local de Ki, a arcaica deusa dos registos sumérios e que terá sido a Deusa Mãe da humanidade do neolítico. Cibele < Ki-Wer, lit. «a terra montanhosa» (caçadora e guerreira) < Ki-Pher, lit. *Kiphura das cobras cretenses < Ki-Kura Cibele < Ki-wer < Ki-Kur = Kiki-Ur = Ur-kika => Ø Sumer. Urash > Urat > Ulat > Lat + Ana > Latona. Ø Ruhiha > Rhea. Ver: CAVERNA (***) & AURORA (***) INANA (***) CASTIDADE, CASTRADOS E PECADO NEFANDO. Funcionalmente o mito de Cibele teve seguramente um papel importante na integração do matriarcado na organização patriarcal emergente depois da queda do império minóico! As fases deste culto evoluíram primeiro pela forma mais tenebrosa e arcaica de sacrifícios humanos de estrangeiros e de crianças em cultos de fertilidade agrícola praticados no tempo da deusa mãe das cobras cretenses *Kertu ainda presente entre os fenícios e depois pela prostituição sagrada ainda presente na cultura caldeia da época clássica. A tradição grega teria mantido sempre resquícios destas arcaicas tradições nos seus cultos orgiáticos paroxísticos nas festas dionisíacas. Por outro lado, a instituição da homossexualidade pederástica herdada dos cretenses terá permitido aos gregos equilibrar socialmente o intrusão do patriarcado numa geografia humana insular sem grandes nem graves conflitos éticos e sociais. Pelo contrário, a eficácia da organização patriarcal no progresso e desenvolvimento da agricultura e da pastorícia oriental terão impedido a sobrevivência do poder matriarcal fora de situações extremas e fechadas dos haréns que implicavam a instituição dos eunucos que os guardavam e que necessitou da criação duma mística capaz de tornar o instituto dos eunucos como digna e atractiva pela via da sacralização do fanatismo esquizofrénico da auto-castração em honra da grande deusa mãe Cibele. O terceiro dia da festa era chamado "dies sanguinis". Nele a expressão emocional por Átis alcançava o máximo. Cantos e lamúrias misturavam-se, e o abandono emocional levava a um auge orgiástico. Então, num frenesi religioso, os jovens começavam a se ferir com facas; alguns até executavam o sacrifício último, castrando-se frente à imagem da Deusa e jogando as partes ensanguentadas sobre sua estátua. Outros corriam sangrando pelas ruas e atiravam os órgãos para dentro de alguma casa por onde passavam. Esta casa era então obrigada a suprir o jovem com roupas de mulher que se tornaria assim num sacerdote eunuco. Estas festas seriam já a sublimação de arcaicos ritos de expiação colectiva ainda muito mais macabros e sangrentos celebrados na canícula do fim do inverno com sacrifícios humanos e de autoflagelação de que as festas xiitas islâmicas do dia da festa Ashur seriam a sobrevivente oriental e os flagelados ibéricos os sobreviventes ocidentais. Por outro lado há que suspeitar que o nome islâmico da festa do Ashur terá o martírio de Husayn ibn Ali como mero álibi. Na verdade, os sunitas também celebram o dia mas como sendo aquele em que Moisés jejuou pela liberação dos judeus do Egipto o que por sua vez seria uma herança recente do culto assírio ao deus do sol Ashur que por sua vez a sobrevivência de festivais muito mais arcaicos em honra do “deus menino” pascal, filho querido da Deusa Mãe *Kertu, pelo que inevitavelmente a etimologia dos nomes de ambas as realidades estariam relacionadas com o nome de Cibele por meio de Dea Syria / Deasura. Ver: A ORIGEM DO CANIBALISMO Ameríndio (***) No limite, estamos perante manifestações estilizadas e estigmatizadas de sujeição totalitária à ordem mafiosa da família patriarcal e aristocrática protegida pela grande deusa mãe que tinha por origem o poder inquestionável da camorra dos castrati e dos padres que aceitavam os votos de castidade. Estava assim aberto o caminho para um novo natalismo sem controlo de natalidade (que a pederastia iniciática helénica em parte permitiam, por actuar durante o período mais activo e fértil dos machos dominantes) através da instituição dos eunucos sagrados, castrados de facto no paroxismo ritual do "dies sanguinis" ou apenas em espírito e feitos monges com votos de renúncia a todos os desejos e ambições da carne. 8 Disse-lhes ele: Moisés, por causa da dureza do vosso coração, vos permitiu repudiar vossa mulher; mas, ao princípio, não foi assim. 9 Eu vos digo, porém, que qualquer que repudiar sua mulher, não sendo por causa de prostituição, e casar com outra, comete adultério; e o que casar com a repudiada também comete adultério. 10 Disseram-lhe seus discípulos: Se assim é a condição do homem relativamente à mulher, não convém casar 1 Ele, porém, lhes disse: Nem todos podem receber esta palavra, mas só aqueles a quem foi concedido. 12 Porque há eunucos que assim nasceram do ventre da mãe; e há eunucos que foram castrados pelos homens; e há eunucos que se castraram a si mesmos por causa do Reino dos céus. Quem pode receber isso, que o receba. – Mateus 19: 8-12. [1] Later, her cult spread, and her name was adapted for the main goddess of the Hittite successor-kingdoms in Anatolia, and later developed into Phrygian Cybele, as Mark Munn has demonstrated in detail (Munn 2004). Phrygian inscriptions with her image in rock-cut sculptures identify her as matar ("mother") and, in one instance matar kubileya. The Phrygian goddess otherwise bears little resemblance to Kubaba, who was a sovereign deity at Sardis, known to Greeks as Kybebe (Herodotus] 5.102.1, noted by Munn 2004). In the Aramaean period that followed Heba became Hawah, the Syrian snake Goddess and mother of all living, who emerged in the Bible as Eve. [2] Equações etimológicas demasiado complexas como a seguinte, são pouco credíveis: Los Moschi (Tubal y Mesec) mencionados por varios historiadores clásicos y los Sasper, sus posibles descendientes (nombrados por Heródoto), podrían haber tenido un papel relevante en la consolidación de las tribus de la región. Probablemente, el origen etimológico de «Iberia» derive de su nombre (Sasper >Speri >Hberi >Iberi). [3] Retirado Wikipédia, a enciclopédia livre. [4] “another name of Rhea because she was worshipped on Mount Ida”. [5] Mount Ida in Asia Minor is where Ganymede was abducted by Zeus, where Anchises was seduced by Aphrodite, where Aphrodite gave birth to Aeneas, where Paris lived as a shepherd, where the nymphs lived, where the "Judgement of Paris" took place, where the Greek gods watched the Trojan War, where Hera distracted Zeus with her seductions long enough to permit the Achaeans, aided by Poseidon, to hold the Trojans off their ships, and where Aeneas and his followers rested and waited until the Greeks set out for Greece. -- From Wikipedia, the free encyclopedia. [6] The Sovereign Pontiff The Two Babylons, Alexander Hislop, [7] The formula D.M. ( = Dis Manibus; "dedicated to the Manes-gods") can often be found on tombstones. Então seria Mater Dis Manibus | Ivno = Imporcitor Indigites Dii Indivia Inferi Dii Inuus = Ivturna? [8] Imagem ciberneticamente «trabalhada» de cópia romana de um museu da Turquia.