Τσακαλάντων Τη Σαντάς η καταστροφή  έτον τρανόν κακόν - ι απάν άτς πολλά έστειλεν η Τουρκία στρατόν - ι. Εφτά στρατιώτ' έρθανε τη Σάββαν την ημέραν  διορίαν εδέκανε ατείν ως τη Δευτέραν. Η διορία πριν γομών εξύαν σα χωρία  μουαγιανιάν  εποίννανε να βρήκνε τα παιδία. Τον Μιχτάρ εφοβέριζαν κ' εβάλναν φυλακήν - ι. εσέναν  θα σκοτώνομε αν  'κ ευτάς  άτς τιασλίμ - ι. Τ’ αγούρτς έμουν εσέγκανε  απέσ σην εκκλησίαν  Θέ 'μ χα τρανον κακόν και χα τυριαννισίαν. Τα καντήλας ετσάκωσαν κ’ εποίκανε κομμάτια  κι αγούρ έμουν ετέρνανε με διακρωμέν'  ομμάτια. Οι τσετέδες πα κάποτε έσανε παληκάρια  τώρα όλοι άτουν έφυγαν  κ' εταράγαν σ’ ορμάνια. ’Δέκαν τον Κάλφαν άδειαν τον κόσμον να χαλάνει  κορίτσια  εψαλάφανεν  απέσ'  σην μαχαλάν - ι. Τα χτήνια όλια  'μάζεψεν  αποπέσ' σα μαντρία,  σα μουράτια ’τ επλερώθεν απέσ’ σ’ εφτά χωρία. Τον λαόν ετοπλάεψαν  ας  σ' όλια τα χωρία,  σοι Πιστοφάντων έγκανε να ’φτάγν’ άτς εξορίαν. Οντάν εμάς εξέγκανε κ' εδέβαμε τ' ορμίν - ι, και όλτς  εσέγκαν σην σειράν απέσ σ' έναν γιαζίν- ι,  και ο στρατός εσάρεψεν εμάς δεξιά ζεβριά - ι  'τότ' ο λαός  εθάρρεσεν πως  ολτς έμουν θα χάννε. Μάνα βάλε με σο καλάθ το μολύβ να μη παίρ με,  έκλαιεν κ' έλεεν άτο, έναν μικρόν μωρόν- ι. Τρανοί αξιωματικοί και η επιτροπή - ι  εκλώσκουσαν κ' εποίνανε εμάς καταγραφήν - ι. Δύ’ στρατιώτε έρθανε ας σην Κιμισχανάν,  κι ατείν για τ' εμάς έγκανε έναν καλόν χαπάρ. Η Κιμισχανά εράευεν όλια τ' εφτά χωρία στείλτ' άτς ας έρχουνταν κι αδά θα ’φτάγ' άτς εξορίαν.  Επεκαικά εσκώθαμε και με τα διάκρια  πάμε,  όλ πεινασμέν, όλ διψασμέν ’λοί εμάς ντο θα ’φτάμε; Νύχτα επήγαμε ση Κρώμ και οι Κρωμέτ’ σιασεύνε, Θέ μ' εσύ αδά πρόφτασον κορίτσια ψαλαφούνε. Δαμιανός Τσιρίπ'ς Η Χιονάρα παλίκαρος κορίτσ’ ατέ ’κ εδέκεν, εστάθεν σην πόρταν  απάν με τον Τούρκον εντώκεν, Από μακρά ετέρνανε το σεΐρ οι Κρεμέτ -ι  ντο τρανόν κακόν έπαθαν αβουτείν’ οι Σαντέτ - ι.  Επεκαικά εχπάσταμε για την Κιμισχανάν- ι  όλτς έμουν  έγκαν κ’ εφέκαν αφκά σο Ταλταπάν -ι.  Εταγουτεύτεν ο λαός κι αργατικά ευτάμε, αδά πα κι θ' αφήνε μας ’λοί εμάς, που θα πάμε; Ελάλεσανε τον λαόν κ' εξέγκαν σ’  Ερζερούμ -ι,  σα στράτας εχάθαν  ημψοί μανίτζα 'μ χα ζουλούμ - ι. Σ’  Ερζερούμ πα  'κ εφέκανε μαζεμέντζ  ολουνούσ - ι  τ' ημψούς άτουν ελάλεσαν κ' εξέγκαν σο Χουνούζ - ι. Σο Χουνούζ άλλ'  επέθαναν και αλλ' ψυχομαχούνε, και ας  σ' έρημον τη Σαντά νερόπον ψαλαφούνε. Οι μανάδες επέθαναν κ'  εκρέμψαν τα μωρόπα,  και το γιαζίν τη Χουνουζί  εγόμωσαν ταφόπα. Τα παλικάρια ’πεθαναν κ’ εκρέμψαν τοι νιφάδας  κι αν τύχει κι ο κόσμον ιεύ ναϊλλοί και τοί χιοράδας. Τα διάκρια ’τουν θα πλεθύνε θα γίντανε ποτάμια, θα δεβάζνε κά τη Σαντά  όλια τ' εφτά κομμάτια. Ατώρα ας αφήνομε όλεν την εξορίαν και ας τερούμε ντ' ευτάγνε σ' ορμάνια τα παιδία. Όλοι άτουν  ετοπλαεύταν σ' έναν σπέλεν αφκά - ι  τα πάθη τ' ατεινέτερον έσαν πάρα πολλά - ι. Απάν άτουν η Τουρκία 'στειλεν πολλά στρατόν - ι  έρημοι πως εγλύτωσαν  απ' ατού σο κακόν - ι. Άμον χαλάζ τα μολύβια  απάν άτουν εσύρναν  και τα μωρά ’τουν έσπαζαν  ατείν  αφκά σο σπέλεν. Οι μανάδες άτουν έλεγαν παιδάντ εμάς ακούστεν  σπάξτεν τα χαταλόπα  'μουν και εμάς γουρταρέψτεν. Ο Τσιρίψ  εχαϊκούρευεν απάν σ’ έναν λιθάρι,  ας σο τούρκικον το μολύβ εκρεμίεν αφκά - ι. ’Ναϊλλοί εμέν να χα εμέν για τη Τσιρίπ το χάλι  ας σην κιοβτάν  ατ έκοψαν κ’ επαίραν το κιφάλ - ι. Οι Τουρκάντ  εχπαράγανε ατείν πάρα πολλά - ι  οντάν  επαίραν το σπέλεν και είδαν τα μωρά - ι.  Είπαν τ’ αξιωματικούς απάν άτουν ’κι πάμε  ατείν είν'  αποφασισμέν και όλτς έμουν θα χάνε.

Α Π Ο Κ Ρ Ι Ε Σ Ξεκινήσαμε κι εμείς σιγά- σιγά τα αποκριάτικά μας. Ξεκινήσαμε με το τι γνωρίζουν τα παιδιά για τις απόκριες. Έπειτα δ...

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια Βάπτιση που έχασε το “ι” της… Έψαξε απο’ δω, έψαξε απο’ κει και βρήκε μόνο ένα “η”.  Στεναχωρημένη που θα ήταν ανορθόγραφη, άρχισε να κλαίει. Ξάφνου, την άκουσε μια παρέα από αεροπλανάκια που πετούσαν εκεί κοντά. “Γιατί κλαίς;” τη ρώτησαν. “Έχασα το “ι” μου και τώρα είμαι άσχημη…”…

1. Θεία εσύ παντέμορφος κ' η κόρη 'σ γαλαφόρα, μη στείλτς άτεν σο παναΰρ ζηλεύν' άτεν η χώρα. 2. Θειίτζα 'μ ποδεδίζω σε γουρπάν σα ποραδόπα 'σ,  ποίσον με έναν πετεινόν απέσ σα νοσακάπα 'σ. 3. Θειίτζα 'μ το κορτσόπο σου γιατί ’κι καλατσεύ με; ογώ πεκιάρτς κι ατέ κορίτς, γιατί 'κι θέλ να παίρ με; Σανταίοι Α' γενιάς 4. Και με το είμαι ορφανός και με το 'κ έχω βίον, αρνίμ  θα πασλιαεύω σε ας σόν κύρη 'σ καλλίον. 5. Καίουμαι, μάνα καίουμαι, καίουμαι και βρουλίζω, σήν κάρδια 'μ έχω άψουμον και πώς να ταγιανίζω; 6.Κάμνω και δίγω σο ραχίν και σα παλαλωτά - ι ατώρα η τρυγόνα μου για τ’ εμέν  ορωτά - ι. 7. Κάμνω και δίγω σο ρακίν παρόπον κι απομέν με, ατώρα η τρυγόνα μου κάθεται κι αναμέν με. 8. Κανένας 'κί κούζ τ' όνεμα 'σ ν’ ακούω τη λαλία 'σ, τ' ομμάτια 'μ εσκοτείνεψαν ας σην αρωθυμία 'σ. 9. Κιάρ  ελέψ θεία σκοτία εν άψον το φιανιαρόπο 'σ, για τέρ απ οπίσ- ι 'μ ντ’ ευτάει το μικρόν το κορτσόπο 'σ. 10. Κατήβ’ αφκά και άνοιξον, έβγα απάν και κλείδα, κι αν ορωτά η μάνα σου, πέ άτεν κανάν 'κ είδα. 11. Κόρ' απ αδά σ’ εσέτερα  οσπίτια είναι δέκα, την ώρα 'μ και τ' εγκόλπιο 'μ 'σ εσέτερα  εφέκα. 12. Κορ ας σα ζα ντ' ωρίαζες το έναν εκυλίεν, κι ας σ’ έμορφα τα τσαμόπα 'σ τ' έναν επετυλίεν. 13. Κορ ξομολοϊσκουμαι σε λέγω σε τ' οτιαρτόπο 'μ, αν αγαπάς με πέ άτο μη τρώγω το καρδόπο 'μ. 14. Κόρη γιά πέ και γέλασον άμον ντ’ εποίνες πρώτα, εσύ τη χώραν μη τερείς την καρδία 'σ ορώτα. 15. Κόρη ντο σουμαδεύκεσαι σα ξένα τα χωρία, πασκί ντο 'κ είν’ να παίρνε σε ση μαχαλά 'σ παιδία. 16. Κορτσόπον δωδεκάχρονον ταραπολόζ ζωσμένον,  κλίσκουμαι κα φιλώ άτο ’κι θέλ r' αφορισμένον. 17. Κορτσόπον δωδεκάχρονον φέρεν νερόν ας πίνω, τη καρδίας-ι μ τ' αψουμον ολίγον ας εβζήνω. 18.Κορτσόπα ντο τερείτε με και ντο χαμογελάτε, σεβτάν έχω σο καρδόπο 'μ τσεχέλκα ’κ εγροικάτε. 19. Κορτσόπα τριυλίστε με και βάλτε με ση μέσεν, αν θέλετε σκοτώστε με η κάλη 'μ αδαπέσ' εν.

Το καλοκαίρι είν' εδώ κι εγώ πολύ επιθυμώ να....... ...ανεβαίνω πάνω σ' ένα φουσκωτό και να χοροπηδάω!!!! Ειρήνη ...τρώω παγωτά!!! Άρτεμις ...φάω καλαμπόκι που θα φέρει το καλοκαίρι με το αμάξι του!!!! Σταύρος ...να τρώω παγωτά με τον μπαμπά μου και τη μαμά μου!!! Γιώργος ...πάω στην παραλία με την οικογένειά μου!!!! Νικολέτα Ντ. ...τρώω παγωτό και η Μικολέτα να είναι μαζί μμου στην παραλία!!! Αθανασία ... πάω στη θάλασσα με την φίλη μου Μαρία!!! Μόνικα ...κολυμπάω με τα ξαδέλφιά μου και την αδελφή μου!!! Φανή ...είμαι με την Άλκηστη και την Ηλιάνα, να τρώμε παγωτά και να κρατάμε μπαλόνια!!! Νικολέτα ...να πηγαίνω στην παραλία, να τρώω καρπούζι,πεπόνι και καλαμπόκι μαζί με τον μπαμπά και τη μαμά και να κολυμπάω!!! Κωνσταντίνος Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Α Π Ο Λ Α Υ Σ Τ Ι Κ Ο Κ Α Λ Ο Κ Α Ι Ρ Ι !!!!!! 😍🍉🍦👧👙🍧🍒😎👒👓⛵🌞🍡👍👪👦🍨😀💕

Weblog publishing tool from Google, for sharing text, photos and video.

idris elba •[ #idriselba

𝐟𝐨𝐥𝐥𝐨𝐰 𝐦𝐞 𝐛𝐚𝐛𝐲¿

Δέντρα, όντες διαβαίν’ τ’ αρνί μ’, τα κλαδόπα σουν κλίστεν, και πέτε τα τερτόπα μου και για τ’ εμέν κλαψήστε. Παρχάρ' Σαντάς Απέσ’ σ’ άψιμον καίουμαι κι η βρούλα πα σαρεύ'με, κι  η κόρ’ τερεί από μακρά και ‘κ’ ερται γουρταρεύ’με. Σεβτά γιατί  εφώλεψες αδαπέσ’ σο καρδόπο μ’, ερρίζωσες κι εκλάδωσες, να σύρ’τς και παίρ’τς το ψόπο μ’. Κορτσόπον δώδεκα χρονών, δος με νερόν ας πίνω,  τη κάρδιας ίμ’ την καμονήν ολίγον να εβσήνω. Ρίζα μ’ τα σημαδέματα σ’ ακούω και μαθάνω, κι όνταν θ’ ακούω τ’ άντρισμα σ’, καλλίον ν’ αποθάνω. Το αίμαν ασήν καρδια μου, πουλόπο μ’ αγλαθία,  δέσον άτο σην αύλια σου, ποτάμια και κρουνία. Εγάπη σ’ κοφτερόν μαχαίρ’ και σίδερον ξαμένον,  ν’ αηλί εκείνο την καρδιάν, όθεν εν καρφωμένον. Τ’ εμόν  η ψή και η ζωή, αρνί μ’ σ’ εσά τα χέρια,  αν θελ’τς με το μέλ’ σπάξο με κι αν θελ’τς με τα μαχαίρια. Κατι τερείς τον ουρανόν, κατί τερείς τα λίβια, κατί τερείς σο καρδόπο μ’, πως κείνταν τα μολύβια. Για την τρυγόνα μ’ όντες λέγν’, ατέν όντες αγγεύνε,  χίλια μαχαίρια δίστιμα την κάρδια μ’ τογραεύνε. karakapan photo: Erdal Aydin Εμέν τα ράχια ’κ’ έγλυναν, η  γη  καπούλ’ ’κ’ εφτάει με, Χάρος τ’ εμόν την ψήν ’κι παίρ’, η σεβτά σ’ θα νικά με. Εμέν τα δέντρα τζίζνε με κι εφτάγνε με ευόραν, εσέγκες με απέσ’ σ’ άψιμον, θα τρως με σ’ έναν ώραν. Τό παραθύρι σ’ άνοιξον κι άκ’σον την τραγωδία μ’, εστά και τέρεν το φαρμάκ’, πως τρέχ’ ασήν καρδία μ’. Το παραθύρι σ’ άνοιξον, το χαϊλούκ’ κανείται, έβγα, τέρεν, ασχώρετον, το ψόπο μ’ πώς τελείται. Σεβταλήν κανάν έτυχες, ατός να λέει τα τέρτια τ’; Σα δύο λόγια  ανάμεσα, εβγάλ’, σπογγίζ’ τα δάκρυα τ’. Τη σεβταλή το καρδόπον πρέπ’ ν’ εχ’ παραθυρόπον,  από μακρά να φαίνεται τ’ ατουνού το τερτόπον. Ο κάντρο σ’ απάν’ σο τραπέζ’, πουλόπο μ’, ετοζώθεν,  επαίρα να σπογγίζ’ άτο κι η γούλα μ’ εγομώθεν. Η  ξενιτιά κι ο θάνατον, η πίκρα κι η εγάπη, σα τρία ευρέθεν γιατρικόν και σην εγάπ’ φαρμάκι. Εμέν το μολύβ’ ’κι σκοτών’ μαχαίρ’ γεράν ’κ’ ανεί’ με, εμέν σκοτών’ τ’ αρνόπο μου, ντο πάω και ’κ’ ανεί’ με. Ανάθεμά σε, ναι κόρη, ’κ’ ελέπ’ς πως ανασύρω, πασκί  εγεννέθα για τ’ εσέν, δάκρυα πάντα να ξύνω. Εφόρεσες κι ενέλλαξες, σο μάτοπα μ’ εγιάλ’τσες,  σ’ έρημον το καρδόπο μου άλας, πιπέρ’ ετσιάν’τσες. Εποίκες με μικρόν αρνίν, το ψωμίν να γυρεύω,  μαναστήρια να λάσκουμαι και να καλογερεύω. Απ’ ουρανού χαρτίν έρθεν, οφέτος θά γυρεύω,  τρία κουκούτζια ν’ άλατα την κάλη μ’ θα γητεύω. Ν’ αηλί  εκείνον π’ έφαεν τ’ εγάπ’ς την λιθαρέαν, καίεται το καρδόπον ατ’ και γίνεται μανέαν. Σην πόρτα σ’ πα να σπάουμαι άμον Σαντέτκον κριάρι, ν’ εμπαίν’τα  κι εβγαίν’τς και κλαίς και λες, κρίμαν σο παλληκάρι. Σεβτά γιατί εφώλεψες σ’ έρημον την καρδία μ’ και με τον Χάρον θέλ’τα  εσύ, ν’ εφτάω συντροφίαν. Έλα αρνί μ’ και φέρο με, τη σεβτάς το βοτάνι,  να λαρώνω την καρδία μ’, ντ’ εποίκες περισιάν -ι. Όντες χτυπά και το κωδών’ το καντηλόπο σ’ άψον  και όντες κρούγω εγώ σο νού σ’, δέβα, κάθκα και κλάψον. Εγάπ’ είχα κι εχάσα τεν και με την αμελεία μ’, σα ξένα χέρια ελέπ’ άτεν και τρώγω την καρδία μ’. Εσέν ρακόπον  πίνω σε, πασκί για μεθυσίαν,  πίνω σε ασ’ αφκιάροπο μ’, εγάπ’ς τυριαννισίαν. Βαρύν λόγον μη λέτε άτο τ’ εμόν αρνίν αρλίν εν θα κλαίει και θα κλαινίζ’ κι εμέν κι η κάρδια μ’ γεραλίν εν. Τ’ αρνόπο μ’ κείται ν’ άρρωστον κι εγώ σύρω τα πόνια, Θεέ μ’ κόψον και δός άτο τ’ ημ’σά τ’ εμά τα χρόνια. Τ’ αρνόπο μ’ κείται ν’ άρρωστον, μενεί με θ’ αποθάνω,  ποιον στράταν να παίρω εγώ, εκείνο να προφτάνω. Η σεβτά και ντο λες εσύ, άμον θολόν’ ποτάμι, που λούσκεται απέσ’, αρρωσταίν’, που πιν’ άτο, αποθάνει. Γειτονάδες λελεύω σας, για τ’ αρνί μ’ δεν μη λέτεν,  τα δάκρυα ντ’ έκ’σα για τ’ άτο, κλώθνε έναν χαμελέτεν. Τ’ ομμάτια σ’ είν’ ολόμαυρα, απέσ’ εγάπ’ γραμμένον,  άνοιξον ας ελέπ’ άτα, η κάρδια μ’ εν καμμένον. Τραντάφυλλον ανοιξεσνόν, παρχαρί τουτουγιάν -ι, εγάπη σ’ κάποτε γλυκύν και κάποτε φαρμάκι. Ραχιά και ραχιοκέφαλα σα λίβια απέσ’ κρυμμένα, ανοίξτεν σεβταλή ταφίν και βάλ’ τε απέσ’ εμένα. Ντος το μαχαίρ’ σην κάρδια μ’, έπαρ’ όλεν το αίμαν,  τη σεβτάν ντ’ έχω για τ’ εσέν πουλί μ’, μ’ εβγάλ’τσα ψέμμαν. Στάθης Ευσταθιάδης "Τα τραγούδια του ποντιακού λαού"

Α' πράξη. Το σκηνικό δείχνει δέντρα, σπαρτά και μια βρύση. Κοντά της ένα κύπελο για να πίνουν νερό οι περαστικοί. Ο Πάντζον και ο Νάστον συνεχίζουν τη συζήτησή τους. ΠΑΝΤΖΟΣ: Εξέρω, εξέρω πόσον αγαπάς με, άμα τα κατσία μ' κι θέλτς να ελέπ’ς. ΝΑΣΤΟΣ: Τε, χάσον ατά τα παλαλά ντο λες και πέει με, πώς αέτσ’ απαδακέσ’ οσήμερον έξεργος ημέρα. ΠΑΝΤΖΟΣ: (Ψυχρά). Επήγα ετέρεσα το λαζούδ’. ΝΑΣΤΟΣ: Πώς έν’; Έν’ ακομαν για τσατσάλισμαν; ΠΑΝΤΖΟΣ: Για τσατσάλισμαν έν’, άμα αέτσ’ έρται με να τσατσαλίζω κ’ εσέν. (βλέπει το Νάστο να στεναχωριέται και αμέσως γελάει και τον αγκαλιάζει). Κι ατώρα, Νάστο, πέει με κ’ εσύ, πώς αέτσ’ απαδακέσ’; ΝΑΣΤΟΣ: Εγώ, Πάντζο, έναν κρυφόν δουλείαν έχω. ΠΑΝΤΖΟΣ: Αδακέσ’ ντο κρυφόν δουλείαν έεις; ΝΑΣΤΟΣ: Απαδακέσ’ έρθα να μη εγροικά το κανείς. ΠΑΝΤΖΟΣ: Ντο λέει αβούτος ο τρίχειλον! Ντο λέει αβούτος τη θεού ο παλαλόν! ΝΑΣΤΟΣ: Αρ’ άκ’σον τη Θεού τον παλαλόν. ΠΑΝΤΖΟΣ: Νάστο, για τέρ’ με καλά απέσ’ σ’ ομμάτα. (Υστερα από λίγο λέει). Νάστο, είσαι καλά; ΝΑΣΤΟΣ: Πολλά καλά. Ατόσον καλά καμίαν ’κ’ έμ’νε. Κι ατώρα άκ’σον το κρυφόν και το μυστικόν ντο έχω σην καρδία μ’· ΠΑΝΤΖΟΣ: Τε, πέει ας ακούω. ΝΑΣΤΟΣ: Τσύτωσον τ’ ωτία σ’, άμα ωράσον επευκαιρούσαι και λες άτο σην καν’νάν. Αν μαθίεται σο χωρίον, εχάθα. ΠΑΝΤΖΟΣ: Τε, πέει, αφορισμένε, μαλεζόστομε. ΝΑΣΤΟΣ: (Κοιτάζει ολόγυρα μήπως είναι κανείς και μετά λέει). Πάντζο, το στόμα σ’ ραμμένον με το τσουβαλτούζ.  ΠΑΝΤΖΟΣ: Ξάι ανάγκην μ’ έεις, Νάστο. Χοσ’ εξέρτς πόσον κρυφός είμαι. ΝΑΣΤΟΣ: Εγώ πα σ’ ατό κιβανεύκουμαι και θα λέγω σ’ άτο. ΠΑΝΤΖΟΣ: Τε, πέει, εξέγκες την ψή μ’. ΝΑΣΤΟΣ: (Στ’ αυτί του Πάντζου). Έναν κορίτσ’ εμέντζαν εμε να πάω ελέπω. ΠΑΝΤΖΟΣ: Ντο κορίτσ’; ΝΑΣΤΟΣ: ’Κ’ εξέρτς ντο έν’ κορίτσ’; ΠΑΝΤΖΟΣ: Και για τίναν θα πας ελέψ’ άτο; ΝΑΣΤΟΣ: Την γαιλάν κανενός ’κ’ έχω. ΠΑΝΤΖΟΣ: Νάστο, ’κ’ ελέπω σε καλά. ΝΑΣΤΟΣ: Γιατί, Πάντζο, ’κ’ ελέψ’ με καλά; Εδείσωσαν τ’ ομμάτα σ’; ΠΑΝΤΖΟΣ: Εσύ, αφορισμένε κουρουσμάνε, ’κι είσαι σουμαδεμένος με την Κίτσαν τη Τοροχμάνονος; ΝΑΣΤΟΣ: Πολλά πα είμαι. ΠΑΝΤΖΟΣ: Νέπαι, γιάμ’ εσέγκες σο νου σ’ ν’ απιδαβαίντς ατεν; ΝΑΣΤΟΣ: Θα δίγ’ ατεν στράταν. ΠΑΝΤΖΟΣ: Καλά ατό έν’ η δουλεία σ’; Την Ποινήν εδώκες στράταν, την Ελέγκων εδώκες στράταν, ατώρα θα δί’ς και την Κίτσαν; ΝΑΣΤΟΣ: (Αγριεμένα). Κανείται ντ’ εποίκα υπομονήν, άλλο ’κ’ υποφέρκεται η τούρνανά. ΠΑΝΤΖΟΣ: Καλά, ντο εγέντον; Σ’ όποιον απάν' 'κ' ιεύετε;  ΝΑΣΤΟΣ: Μ’ ερωτάς, Πάντζο, μ’ ερωτάς. Αψιμον ερούξεν απάν’-ι-μ’. Πολλά αλιμίδα επότ’σε με όσον ατώρα.  ΠΑΝΤΖΟΣ: Α α α, μαύρε Νάστο, καμένος είσαι κ’ εσύ, κ’ εγώ χαπάρ’ ’κ’ έχω. ΝΑΣΤΟΣ: Να έξερες μαναχόν... ΠΑΝΤΖΟΣ: Έλα κ’ εσύ μετ’ εμέν. ΝΑΣΤΟΣ: Γιάτι; Εσύ ντο παράπονον έεις; ΠΑΝΤΖΟΣ: (Κουνώντας το κεφάλι του). Εγώ ντο παράπονον έχω; Να έξερες μαναχόν ντο σύρω ο μαυράχαρον. Με το να κουρτώ ατα και με το να μη λέγω σην καν’νάν τιδέν... Η κομ-μενόχρονεσσα έκαψεν την ψή μ’, εμαύρυνεν τα τσικάρα μ’.  ΝΑΣΤΟΣ: Ντο λες, Πάντζο; ’Κι πιστεύω σ’ ωτία μ’!  ΠΑΝΤΖΟΣ: Ατό ντο λέγω. ΝΑΣΤΟΣ: Κ’ εμείς λέμε ντ’ έμορφα πάν’ σην στράταν ο Πάντζον και η Λεμόνα. ΠΑΝΤΖΟΣ: Ο κόσμος πολλά τιδέν λέει, άμα ’κ’ είν’ αέτσ’ τα πράματα. ΝΑΣΤΟΣ: Πάντζο, φαίνεται ’κ’ εξέρτς καλά τη δουλεία σ’.  ΠΑΝΤΖΟΣ: Γιά πέει με, εσύ που εξέρτς, ντο πρέπ’ να ευτάγω. ΝΑΣΤΟΣ: Ντο κάθεσαι και υποφέρτς ατεν και τρως την ψή σ’; ΠΑΝΤΖΟΣ: Ντο να ευτάγ’ ατεν; Για πέει με, λελεύω την ψή σ’. ΝΑΣΤΟΣ: Στείλον ατεν σην μάναν ατ’ς, την στράταν χοσ’ εξέρ’. ΛΕΞΙΛΟΓΙΟ κατσία = πρόσωπο, μούτρα,  τε= λοιπόν,  χάσον = άφησε, παράτα,  παλαλά = ανοησίες,  ντο λες - που λες,  απαδακέσ’ =από εδώ,  έξεργος = γιορτινή ημέρα,  ετέρεσα = είδα, κοίταξα,  λαζούδ’ = καλαμπόκι,  τσατσάλισμαν = ξερόκιασμα,  τσατσαλίζω = ξεγυμνώνω, εδώ ξεροκιάζω,  αδακέσ’ = προς τα εδώ,  να μη εγροικά το = να μην το καταλάβει,  αβούτος =αυτός,  τρίχειλος = με τρία χείλη, δηλ. χοντρά χείλη,   αρ’ = λοιπόν,  απέσ’ = μέσα,  ’κ’ έμ’νε = δεν ήμουν,  τσίτωσον τ' ωτία = τέντωσε τ’ αυτιά σου (για ν’ ακούσεις καλύτερα),  άμα ωράσον = αλλά πρόσεξε,  επευκαιρούσαι= φανείς επιπόλαιος (ρ. επευκαιρούμαι), σην καν’νάν = σε κανένα, σε κάποιον,  μαλεζόστομος = ανόητος,  τσουβαλτούζ = σακοράφα,  ξά = καθόλου,  χοϋ’ = φυσικά,  κιβαφνεύκουμαι = βασίζομαι,  εξέγκες την υή μ’ = έβγαλες την ψυχή μου,  εμέντζαν εμε = με ειδοποίησαν,  γάϊλτ = ανάγκη,  εθείσωσαν = καλύφθηκαν από ομίχλη, σκοτείνιασαν,  κουρουσμάνε =;;; ’κι είσαι = δεν είσαι,  σουμαδεμενος = αρραβωνιασμένος,  γιάμ = μήπως,  εσέγκες = έβαλες (αόρ. του ρ. βάλλω),  ν’ απηδαβαίντς ατεν = να την παρατήσεις (ρ. απιδαβαίνω),  θα δίγ' ατεν στράταν = θα τη δώσω δρόμο,  κανείται = φτάνει,  τουρνανα = ελαφρόμυαλη,  σ’ όποιον απάν' ’κ’ ιεύετε = πάνω σε τι δεν ταιριάζετε,  άψιμον ερούξεν απάν’-ι-μ’ = φωτιά έπεσε πάνω μου,  αλιμίδα = αρμύρες, εδώ μεταφ. στενοχώριες,  κουρτώ= καταπίνω,  τιδέν= τίποτε,  κομμενόχρονεσσα= που να κοπούν τα χρόνια της,  τσικάρα = τζιγέρια, συκώτι,  ωτια = αυτιά,  ατό ντο λέγω = αυτό που λέγω,  ευτάγω = κάνω,  λελεύω (να) = να χαρώ. 1908:  Σούρμενα (Το σύνταγμα της Τουρκίας χαροποίησε τις μειονότητες...αλλά η χαρά κράτησε για λίγο) ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ Πολλά ονόματα θηλυκού γένους, συγκεκριμένα και αφηρημένα, κλίνονται στον πληθυντικό όπως τα ουδέτερα. η βούρα        τα βούρα η χαρά           τα χαράντας η ημέρα         τα ημέρας η λαλία          τα λαλίας η ώρα            τα ώρας η κοσσάρα   τα κοσσάρας η ώρα            τα ώρας ΚΛΙΣΗ ΟΝΟΜΑΤΟΣ η δουλεία            τα δουλείας τη δουλείας        - την δουλείαν     τα δουλείας η καρδία             τα καρδίας τη καρδίας          τοι καρδίων την καρδίαν        τα καρδίας ΕΝΕΣΤΩΣ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΑΟΡΙΣΤΟΣ ελέπω έλεπα είδα ελέπ’ς έλεπες είδες ελέπ’ (ει) έλεπεν είδεν ελέπομε έλεπαμε είδαμε ελέπετε έλεπετε είδετε ελέπ’νε έλεπαν είδαν Προστακτική: έλεπον ΕΝΕΣΤΩΣ ΠΑΡΑΤΑΤΙΚΟΣ ΑΟΡΙΣΤΟΣ πά(γ)ω επέ(γ)να επή(γ)α πας επέ(γ)νες επή(γ)ες πάει επέ(γ)νεν επή(γ)εν πάμε επέ(γ)ναμε επή(γ)αμε πάτε επέ(γ)νατε επή(γ)ατε πάγ’νε επέ(γ)ναν επή(γ)αν  ΠΡΟΣΤΑΚΤΙΚΗ: άμε, αμήτε Δημήτριος  Νικοπολιτίδης Φιλόλογος- Συγγραφέας

Kabedon ❤

Warrior king of the Greek city-state of Sparta, and the 17th of the Agiad line; a dynasty which claimed descent from the mythological demigod Heracles and Cadmus. Leonidas had a notable participation in the Second Persian War, where he led the allied Greek forces to a last stand at the Battle of Thermopylae (480 BC) while attempting to defend the pass from the invading Persian army; he entered myth as the 300 Spartans, whose bravery and sacrifice served as an example of valor for all time.

Ζήση Ανθή : Διατροφή στο νηπιαγωγείο . Πίνακες αναφοράς με τα φρούτα κάθε εποχής

Οι εργασίες με τις παλάμες των παιδιών είναι πάντα καταπληκτικές! Φτιάξαμε το αποτύπωμα του χεριού τους σε πηλό και όταν στέγνωσε το βάψαμε...

Αναμίξεις χρωμάτων Σχημάτισα με χαρτοταινία το αρχικό γράμμα του ονόματος κάθε παιδιού, βρήκε το καθένα το δικό του και γέμισα...

Νασάν  εκείνον που  επορεί και πάει 'ς σήν Παναΐαν,  νασάν εκείνον που προφτάν' κι ελέπει άτα αλλομίαν. Τη Παναΐας το ποτάμ’, τα κατενά νερά 'θε, αντιβοούν και κατηβαίν  'ν, μοιρολοούν και κλαίγ’νε, το Μοναστήρ' τη Σουμελάς, χωρίς την Παναΐαν! Ορμάνια και Θεού πουλιά, ορμόπα και ποτάμα και τσιτσακόπα πλουμιστά, χορτάρα μυριγμένα,  συντροφέψ 'τεν το έρημον το  Μέγα Μοναστήρι. Ελέπ'ς  άτο κι  ανατριχάς, ταράεται ο νους-ι-σ', πως έχτ'σαν άτο οι Καλοέρ', απέσ' ’ς άγρεν την πέτραν; Χτισώνα άτο κι  εμοίαζεν,  απ' αθρωπί χτιγμένον. Ατό  εκείν' που έχτ'σανε, Θεού είχαν την Χάρην, Ήλεν  επαρεστάθεν  ατ'ς,  ο Φέγγον κι η  Ημέρα και  τ'  Άεν  Φως  εσκέπασεν, πέραν-περού τον Πόντον. Τερείς άτο θαμάεσαι, τα γόνατα σ’ τρομάζ'νε κι ξέρς ’ς σον  Ουρανόν  είσαι, για ουρανοκατήβες και ρούεις  απάν' 'ς σα γόνατα και τα δακρόπα σ' τρέχ'νε. Νασάν  εκείνον που θα πάει κι  ελέπει άτο αλλομίαν! Χαρά σ’ εκείνον που θα πάει! Χαρά σε κείνον που μπορεί να πάει στην Παναγία, που θα προλάβει να την δει, φορά ακόμα μία. Το ποτάμι της Παναγιάς, τα καθάρια νερά του,  κατεβαίνουν βουΐζοντας, μοιρολογούν και κλαίνε,  το Μοναστήρι Σουμελά, χωρίς την Παναγία! Δάση, πουλάκια του Θεού, ρυάκια και ποτάμια  και λουλουδάκια πλουμιστά, χορτάρια ευωδιασμένα,  παρασταθείτε το έρημο το Μέγα Μοναστήρι.  Ανατριχιάζεις σαν το δεις, σαστίζει το μυαλό σου,  πώς το ’χτισαν Καλόγεροι, μέσα στην άγρια πέτρα;  Κτίσμα αυτό δεν έμοιαζε, από ανθρώπου χέρι. Αυτοί που το εχτίσανε, είχαν την Θεία Χάρη, Ήλιος τους παραστάθηκε, η μέρα, το Φεγγάρι  και τ’ Άγιο Φως εσκέπασε, τον Πόντο απ’ άκρη σ’ άκρη.  Το βλέπεις και μαγεύεσαι, τρέμουν τα γόνατά σου,  στον Ουρανό να βρίσκεσαι ή ουρανοκατέβης,  γονατίζεις ευλαβικά, τρέχουν τα δάκρυά σου. Χαρά σε κείνον που θα πάει και θα τα ξαναδεί. Πόπη Τσακμακίδου -Κωτίδου Φιλόλογος - Συγγραφέας